Pano Boli: STACIONET....

NGA PANAJOT BOLI

Rendin gëzimet, ankthet, shpresat bashkë

Ngaterrohen nëpër këmbë

Nxitojnë drejt stacioneve

Me një valixhe të drunjtë

Duke terhequr pas

Në rrokëllimën e saj në trotuarin grinjar

Endrrat trazohen e dridhen

Gudulisin portat e drunjta

E cicërojnë çuditshëm

Si mermërima

Herë stamposen si harta poshtë kapakut

Herë flasin pak të lodhur

Me një zë të drunjtë

Lemojnë durimin

Nëpër shkallë

Treni..autobuzi..anija,.. aeroplani hijërendë

Ngarkojnë e shkarkojnë

Bagazhet e mendimeve

Me ankthin varur te sedilja

E shpresën te dritarja

Stacionet të shqetësuar ,me zhurmë nxitojnë

Endrrat hipin e zbresin shpejt

Gjithmonë në udhëtim

Herë fytyrëqeshura

Herë turivarura

Stacione me stola krimbngrena

Stacione me salla moderne

Ku pritja bëhet amorfe

Ku pritja në heshtje

Thinjet nga pak

Stacione dilemash ku stoli pickon stresin

Po befas bëhet ag maji

Në sandalen e bardhë

Të dashurës që zbret

Plot hire, shkallët

Ka edhe stacione pa stola e salla moderne

Stacione me coha gri

Me cingërima akulli...

Nxitojnë stacionet..

Të fundit nuk e dimë