Minush Hoxha: Romancë vegimi në një çast malli

Sot të ardha tek shtëpi jote amshimi

Tashmë e di se krah teje dhe unë kam një

Shtëpi jotja dukje e endërres sate

Livadhe delesh pa skaj,

Qiell mavi mbi te

e bjeshkë me bore majash.

Erdha t’nd’rroj ndo’i llaf me ty

E di

Ç’bënë kjo kohë grykse!

Tashmë harresë cyt rrënjen e adetit

Me ty ime grua !

Me ty ime grua

që m’mbulove jeten me bukurinë e syrit jeshil

E m’ trete shëmtiren

e m’ ike nga sketerra e djajve mallkimi

Po ti Marija ime, më dije

A nuk bëmë jeten tok

A nuk sollem me dashuri ata që i dashti Zoti

A nuk shijuam me ashk tingullin  e kënges,

Bukurinë e aromen e lules menekshe

A nuk i bëmë temena shpirtit të Nënë Terezes

Nënshenjtores q’u vënte halllinjëve fasha mbi plaget

Dhe dashtëm të përvuajturit

Dhe dashtem me ndjesi të hollë ulokët

Dhe ledhatuam ata që vuajtja i meki

Po ti adhurim imi

Më dije se s’jam soj i sime gjyshe

E dije se ia trova bestytet e saj  marrë nga Hoxhë Saka

Ato faljet e estokfurullahat e habisë që s’ja mirrja vesh

Ato fshehjet nën hixhab të bukurisë  hyjri

E kuptove që herët q’pjellë që isha

Pjellë që sa sheh rrezik mësyen me brirë

Mu si dem I  Sylë lopçarit

Më dije se du vendin tim deri tek fikja e jetes time

Më dije se ti e çamarroket më ishit shenjtëri.

Të kujtohet tek më shpien në zyrat e urrejtjes

Dhe tek më dha mllefshëm një grusht filizë djalli

E nënë time virgjreshë  e dhunoj në sharje si gjo e tërbuar

Imja grua në jetë amshimi!

Krijesë që solli në jetë Zoti në disponime të mira

Zoti tek çoj mesazh me ardhjen e sajë në jetë

Ja, një yrnek frymëzues ta doni jeten me zemër.

Dhe unë kuptova Zotin

A s’jam ai-ti di për net leximi

Që hyra në botë librash

Ato që ndëshkonin mohimin e Zotit

Dhe në ligjrime ato që me sarkazem thonin Zot s’ka

Dhe e përdhosnin si një rebel naif

Ky mohim i anti-ve,

I anti-ve  që rendnin universumit sa për rrenim të Zotit

E byth s’kishin për këte.

E di si m’hutoj Zoti në të djathtë

E këta intelektat në të majtë

Aqë sa më shtyen të bëjë rigja një të njohur.

E luta i përkulur tek ia thash:

Më hiki kujtesa në një labirint të të mençurit

Tek zinte hipjen lartë

Më pas binte poshtë

Tek niste me vrapë majtas

Më pas një dreq e di si, zbythte djathtas.

Dhe tani nuk dij  nëse ia dal shtëpisë time

Tek ia jap nga e majta

A tek ia jap nga e djathta.

Dhe babaxhani që më njihte nga brohoritje turme:

,,liri, liri! Në timen shtëpi”

I dashur atdhedashës guximi

Ke histori dhe emër gravuar në te.

Jo në shtëpi, po t’ shpie n’pazar hajvanësh”

Dhe më shpiejti e më la tek dera.

Po ti hyjneshë e parrajses, i di këto.

I them sa të mësosh je në jeten time

Se në vendin më të dukshëm, aty në murin ballë hyrjes

Bënë jeten sovrane në fotoportretin tend.

Në portretin me fustenin pembe, gonxhe në flokë

E salltanete ari princeshe.

Se ç’më duket se ndjejë aromen e parfumit vjollcë.

Ate të tregtisë greke.