Mihal Gjergji: Vetmitari

V E T M I T A R I

Folezën e vogël nën strehë varfërie

Ja prishi murlani dhe koha që vret

Dhe era i fliste me zërat e bijëve

I humbi nga sytë, njëzetë e ca vjet

Tre emra fëmijësh i ngjiti në qiell

U zgjodhi tre yje, seicilit nga një

Se nata shurdhohej në terr verbërie

Ndaj çmallej me yjet dhe fliste me zë

Në heshtjen e dhomës përtypte trishtimin

Vetmia përgjonte çdo fjalë e çdo hap

Dhe lutej, dhe priste më kot përdëllimin

Pendesa kafshonte me dhimbje në shtrat

Dhe ndodhi një ditë, që zemra i plasi

Se malli s’durohet, të ter e të tret

Në frymën e fundit:-I mori qoftëlargu

Kaq mundi të fliste me vdekjen e vet!

Po fati, si çadra, t'a sjell perëndia

Pas ikjes nuk flaket, e mban dhe fëmija!

Durrës, Qershor 2018.