Migel Flor: PSHERËTIMA E KOHËS

(Ese poetike)

Po heshtin penat e arta, ndërsa “modernët”

trumbetojnë vetëm zhurmë “filozofike”.

Gjuhën Naimiane e quajnë të vjetëruar,

lirikat u duken bejte,

ndërsa gjuha “aliene” na sjellka art...

Zoti na ruajt nga gjëmimet në qiell të kthjellët,

nga ngjirja që ka zënë psikikën e ufove,

me parashuta gjysmë të fryra

për një ulje tokësore.

Shenjtëria e fjalës “sisë” shpallet turp,

qumështi pagëzohet “Red Bull”,

e filozofia e Sigmund Freud

copëzohet në triliarda fjalë pa shpirt,

pa qenie.

Manaferra vidhet nga pjergulla e ferrës ku lindi

dhe shitet si man i butë;

shkurret hiqen si qiparisa,

e plot të tjera si këto

përhapen si kulpër në poezinë e shpirtit.

Kakarizmat janë produkt i filozofisë së tyre,

duke jetësuar “molën”

që gërryen shoqërinë nga brenda,

aty ku lind kënaqësia e brejtjes.

Ç’metafora krimi po vegjetojnë!

Ftoi ogurmirë,

që ruhej dikur në sepete si ozon,

bëhet pjepër hormonesh

dhe zverdhet jo nga soji,

por nga pikëllimi i ziliqarëve.

Kjo makutëri denatyron

jo vetëm objektin,

por edhe subjektin;

ombrella mbahet si në shi, edhe në diell.

Po i madhërishmi det?...

Ai nuk përfill ta fusësh në bidon

apo në çisterna.

Edhe lumi që derdhet në gjirin e tij

s’ia shuan dot etjen,

prandaj mbeti përjetësisht i kripur

nga fermentet e kohës.

Ndoshta dikur loti mblidhej me gjyma

dhe bëhej kavaletë kristali,

por kur shkrihej,

shëllira mbante aromë balade e legjende,

aromë mitike, natyrore e njerëzore.

Në ç’det po lundrojnë vallë,

pa vela e pa busull?...

Vetëm albatrosi orienton horizontet,

dhe Kristofor Kolombi  endet kot,

sepse Amerikën

e gjen sërish Ameriko Vespuçi,

ose alienët.

Kockat e ikonave të artit tonë

kërcasin nën thundrat poetike të hienave

që kalojnë mbi varret e tyre

me trokun  Trojan

Grurin nuk e bluan më mullixhiu;

qepanarët sqepojnë kockën deri në palcë

dhe botës po i humbet embrioni,

ajo jetësorja, qenia, shpirti.

Frytet i bren krimbi,

u ha bërthamën,

dhe filizat rriten me anemi.

Pranverën po e sfidon vjeshta,

ajo vjeshtë njerëzore

që i hap portën stuhisë dhe dimërimit.

Shpirti lëngon në agoni;

arti, poezia, piktura

janë në ethet e “malarjes”,

e jo në ethet e ekzistencës,

të vrullit, të shpërthimit,

të klorofilës

që bën edhe diellin

të vajtojë fatin tonë,

nga kolerat e kohës.

Ndoshta rilindja do të vijë,

por misionarët do të largohen

me reumatizëm në kockë e në shpirt,

dhe një eklips

mund ta kurdisë sahatin e kohës,

që psherëtima

të mbetet veç legjendë.