Menda Vreto: KUR LOTËT...

KUR LOTËT BËHEN LUTJE DHE DASHURIA BËHET DRITË

Menda VRETO

Jam e pafuqishme…

Përballë një bote

që vjell zjarr nga qielli

dhe varros të ardhmen në djepet e saj;

ku nënat i japin lamtumirën jetës

duke përqafuar hijet e fëmijëve,

dhe lotët e njerëzimit

formojnë dete ku mbytet ndërgjegjja.

Do të doja të isha krahë

për zogjtë e gjymtuar të luftës,

të qepja me fije drite

qiellin e shqyer nga bombat,

të mbillja trëndafila mbi varre

dhe të mësoja gurët të lulëzonin.

Do të doja t'ia hiqja urisë dhëmbët,

t'ia mbyllja luftës gojën e përgjakur,

t'i jepja ujë tokës që qan

dhe një copëz qielli

çdo shpirti të burgosur në errësirë.

Por jam e pafuqishme…

Zemra ime është një qiri

përballë një universi në flakë,

një pikë vesë përballë një oqeani dhimbjeje,

një klithmë e vetmuar

në katedralen e shurdhër të njerëzimit.

Dhe pyes qiellin:

Sa fëmijë duhet të bëhen hi

që bota të kuptojë vlerën e jetës?

Sa nëna duhet të bëhen varre të gjalla

që armët të turpërohen nga zëri i tyre?

Pastaj, në heshtjen ku thyhen lutjet,

një yll më pëshpërit:

Edhe agimi lind nga barku i natës.

Ndoshta nuk mund t'i ndal stuhitë,

por mund të bëhem strehë.

Nuk mund t'i shuaj të gjithë zjarret,

por mund të mos ushqej flakët e urrejtjes.

Nuk mund t'i mbledh të gjithë lotët e botës,

por mund t'i jap një loti

një breg ku të pushojë.

Dhe kur duart e mia të zbrazen,

kur dhimbja të bëhet mal

dhe zëri im të humbasë në humnerë,

do të mbetet lutja:

Një zog i bardhë

që kapërcen telat me gjemba të kufijve,

duke bartur në krahë

rrahjet e një njerëzimi të plagosur.

Do të lutem që paqja

të zbresë mbi tokë si shi pranveror,

që bukët të çelin mbi tryezat e uritura,

që shtëpitë të rilindin nga hiri

dhe fëmijët të vizatojnë diellin

pa frikën se mos qielli shpërthen.

Jam e pafuqishme,

por nuk jam pa shpresë.

Sepse dashuria është fara

që çan kraharorin e gurit,

rrënja që përqafon plagët e tokës,

drita që ia mëson errësirës

ku mbaron mbretëria e saj.

Dhe ndoshta paqja fillon

kur një zemër refuzon të bëhet gur,

kur një dorë shndërrohet në urë,

kur një lot bëhet lutje

dhe lutja merr duart e dashurisë.

Atëherë, edhe nëse bota digjet,

një lule do të guxojë të çelë.

Dhe në atë lule,

e gjithë shpresa e njerëzimit

do të ketë një emër:

DASHURI.