Menda Vreto: Doktorr, a do te sherohet Babi?

U nisëm për në Itali me zemrën plot ëndrra, sikur jeta më në fund do të na hapte një rrugë të re. Imagjinonim një të ardhme tjetër, më të qëndrueshme, më të drejtë. Ishim të rinj brenda, edhe pse varfëria na kishte mësuar herët lodhjen. Lëmë gjithçka: prindërit me sytë plot lot, shtëpinë e ndërtuar me shumë sakrifica dhe një jetë të tërë që nuk harrohet lehtë.

Burri im kishte ikur para meje, fshehurazi, me një traget. Ishte fshehur mes motorëve të anijes. Më tregonte se era ishte e fortë, pothuaj e padurueshme, por më shumë se gjithçka e rëndonte ajo që linte pas: një nënë të sëmurë, një shtëpi të heshtur dhe ne, unë dhe vajzat tona, ende kaq të vogla.

Me të mbërritur u humb menjëherë. Nuk e njihte gjuhën, nuk dinte kujt t’i kërkonte ndihmë. E megjithatë kishte arritur. Ishte dimër. Për ditë të tëra kishte fjetur jashtë, në një pikë karburanti, duke pritur dikë që ta vinte re. Të ftohtin dhe urinë i përballonte në heshtje, sikur tashmë ishin bërë pjesë e tij.

Pastaj kishte ardhur një gjest i thjeshtë, por vendimtar: një punonjës italian i karburantit i kishte sjellë një xhaketë dhe një sanduiç të ngrohtë. Asgjë e madhe, por mjaftueshëm për t’i dhënë frymë sërish. Që aty, ngadalë, jeta e tij kishte filluar të lëvizte përsëri.

Ai kishte gjetur punë në një fidanishte, në të zezë, si shumë të tjerë. Punonte shumë, pa numëruar orët, dhe atë pak që fitonte e dërgonte në shtëpi. Por vitet kalonin dhe ai mbetej larg gjithçkaje që donte. Nuk mund të kthehej tek ne, as të shihte nënën e tij. Nuk kishte dokumente.

Kur më në fund arriti të rregullonte situatën e tij, jeta e vuri përballë një prove tjetër. Një sëmundje e detyroi të bënte trajtime të gjata. Unë, ndërkohë, isha ende pa dokumente dhe nuk mund ta takoja. Distanca u bë diçka që nuk matet me kilometra, por me dhimbje.

Pastaj, ngadalë, erdhi shërimi dhe me të ribashkimi familjar. Ndërkohë kishte ndërruar jetë vjehrra ime. Përgatita valixhet me vajzat tona: niseshim drejt asaj që e quanim një jetë të re.

Në Bari na priste ai, te kontrolli i pasaportave. Na kërkonte mes turmës, thërriste emrat tanë me një gëzim të mbajtur me zor. Por ne nuk e njohëm menjëherë.

“Jam babi… jam këtu,” përsëriste.

Zëri i tij ishte i njëjtë, por fytyra kishte ndryshuar. Trajtimet e kishin shënuar thellë. Dhe përballë nesh ishte dikush njëkohësisht familjar dhe i panjohur.

Vajzat u ngjitën pas meje duke u dridhur. Nuk ishte vetëm frikë, ishte një tronditje që nuk dinte si të dilte. Unë përpiqesha të mbaja frymën të qetë, ndërsa ai qëndronte aty, duke pritur të bëhej sërish baba në sytë e tyre.

“Ngadalë do ta njihni,” thosha.

Rrugës për në shtëpi askush nuk fliste. Ishte si të rindërtoje një jetë nga e para, me kujtime që nuk kishin humbur, por kishin marrë kohë për t’u kthyer.

Në shtëpi filluan ditët e qeta, të ngadalta, ku dashuria duhej të mësohej sërish. Pastaj erdhi edhe një tjetër provë: një ndërhyrje e vështirë. Spitali, pritjet, frika e fëmijëve.

“Doktor… a do të shërohet babi?”

Heshtja e mjekut tha më shumë se çdo fjalë.

Por jeta vazhdoi.

Sepse nuk kishte tjetër rrugë.

Vitet kaluan mes dhimbjes dhe rifillimeve, mes rënieve dhe ngritjeve të vogla që mbajnë një familje gjallë.

Sot vajzat e mia janë te rritura , kane kryer studimet,dhe kane ndërtuar jetën e tyre

Unë nuk e di nëse kemi qenë të fortë.

Di vetëm që nuk u dorëzuam.

Dhe ndonjëherë, kjo mjafton për të vazhduar të jetosh.