Marset e mia


Feti Zeneli

Marset e mia (Plotë 64)


Marsi vinte fije-fije, Thurte ngjyra nëpër vesë, Thurte ngjyra, shthurte hije, Sapo zgjohej çdo mëngjes.


Në ditën e dytë të tij, Marsi i pesëdhjetë e tetës, Thuri pelenat e mia, Më ngjyrat e së vërtetës.


Nën paqen e kaltërsisë, Fjalët çelnin lule drite, Tek ylberët kanë pirë sisë, Gjashtëdhjetë e katër vite.


Tani marset zënë më shfaqen, Si me rrotullim Venere, Pak të zverdhur manushaqen, E shohin dhe mes pranvere.