Kristo Çipa: KU TË T’I ÇOJ LULET?

KU TË T’I ÇOJ LULET?

Shenjtëria jote, petrail bekimi

Drita që ti mbolle u bë mëngjes zgjimi.

Vitet s’numurohen, kot pikojnë lotët

Shpirtrat përmallohen, nuk takohen botët.

Katër breza vajtën, frymë e shenjtëruar

Bijtë e tu u plakën, nipat lulëzuan

Ti vërtet nuk ike, mbete meteor

Ne kollonë drite, ti sinjal hyjnor.

Udhën që na shtrove, dielli e do hua

Ç’botë na dhurove?! Mençuritë e tua!

Virtytin e hekurt, përmendore ngrite

Ndaj ikonë ke mbetur, krahë perëndive.

Ku të t’i çoj lulet! Ti çdo ditë na bie

Lisat të përgjunjen, koha s’bën dot hije!

Kur ballin rudh halli, zë ngushtohet shpirti

Më çfaqet babai me dritë qiriri

Ike ditën e verës kur zë qeshet bota

O qemer i derës, çdo ditë hapet porta!

Ç’farë urtësi jete! Që nga ç’botë e solle?

Në parajsë vete, për atë punove.

O ti Zot të lutem, bëma një nder mua!

Në gjunjë ti ulem si kalamak dua!

N’atë gjoks të futem unë i vogli i derës

Në gjumë të këputem si lulet e shqerës.

Edhe gjysh me dega , syri prap do qajë

Le ta dijë jeta sa i shtrenjtë BABAI!