Koment: Kur libri i ri shpallet në tryezën e lexuesve

 Dhe ja... Mjafton një tavolinë e zakonshme kafeneje, disa filxhanë kafeje, miq që kanë ndarë një jetë me librin dhe një vepër e re e vendosur në qendër. Në ato çaste kuptohet se letërsia nuk lind vetëm në vetminë e shkrimtarit, por rilind sa herë që ulet mes njerëzve. Kjo fotografi e shpallur nga poeti Qazim Shehu, është pikërisht një nga ato dëshmi të qeta. Nuk ka protokoll. Ka buzëqeshje. Nuk ka fjalime të gjata. Ka sy që ndalen mbi një kopertinë të sapodalë nga shtypi. Libri i ri i poetit Sadik Bejko nuk paraqitet si një objekt i ftohtë tipografie; ai është i pranishëm si një mik i gjallë në bisedë, si një arsye për t'u mbledhur, për të kujtuar dhe për të besuar se fjala e shkruar vazhdon të ketë fuqi.

Pranë tij janë profesor Badhosh Gaçe, Qazim Shehu, Xhezo Cana dhe miq të tjerë të letrave. Mes tyre është edhe nipi i profesor Gaçes, një prani e vogël që e bën fotografinë më domethënëse. Ai nuk është thjesht një fëmijë në sfond. Është metafora e brezit që vjen. Ndërsa të rriturit flasin për libra, ai dëshmon pa e ditur se kultura nuk trashëgohet vetëm në biblioteka, por edhe në tavolina ku njerëzit flasin me respekt për autorin, për poezinë dhe për mendimin.

Libri i ri shpallet gjithmonë në tryezën e lexuesve shumë përpara se të matet nga kritika. Aty ai merr frymën e parë publike. Dikush e prek me kujdes. Dikush lexon titullin. Dikush kujton një varg të hershëm të autorit. Dikush tjetër mendon se çfarë do të gjejë në faqet që ende nuk janë hapur. Në atë pritje të heshtur fillon udhëtimi i vërtetë i çdo libri.

Sadik Bejko është nga ata autorë që e kanë ndërtuar marrëdhënien me lexuesin jo mbi zhurmën e suksesit të çastit, por mbi besimin e krijuar ndër vite. Poezia e tij ka ditur të mbijetojë përmes kohëve, duke mbetur e ndershme me njeriun dhe me gjuhën. Krijimtaria e tij vazhdon të jetë një nga zërat më të veçantë të letërsisë shqipe bashkëkohore.

Në këtë tryezë nuk festohet vetëm botimi i një libri. Festohet vazhdimësia e fjalës. Festohet besimi se letërsia ende i mbledh njerëzit rreth vetes. Se, pavarësisht ritmit të shpejtë të kohës, ende ka vend për bisedën e qetë, për librin që kalon nga një dorë në tjetrën dhe për autorin që e sheh veprën e tij të nisë një jetë të re larg tavolinës së shkrimit.

Ndoshta kjo është ceremonia më e bukur që mund t'i bëhet një libri të sapobotuar: të vendoset mes miqsh, pranë një filxhani kafeje, mes kujtimeve dhe shpresave, aty ku fjala nuk mbetet e shtypur në letër, por bëhet pjesë e jetës së përditshme. Sepse, në fund të fundit, një libër nuk shpallet i lindur ditën që del nga shtypshkronja. Ai lind vërtet atë çast kur ulet në tryezën e lexuesve dhe nis bisedën e tij të pafundme me kohën.