Kockat


Kockat


…për të dashurit tanë që ikën në kohëra metaforash dhimbëse


Nga Fatmir Terziu


„Mishi tretet, kocka mbetet“ vjen mes grimit filmik. „I yti mishin ta ha, por kockën ta lë“, tirret në një larushi kuptimesh. Të dyja vijnë nga popullorja. Të dyja vijnë nga urtia. Dhe të dyja kanë të bëjnë me kockën. Kockën e Njeriut, atë që e mban në këmbë…., edhe kur ai bëhet „kockë e lëkurë“, edhe kur atij i ka shkuar „thika deri në kockë“. Sa fjalë të urta dhe kockë-forta kemi ne!(!) Sa të tilla me kockë kemi përdorur me vend e pavend, sa herë që kemi dashur ta lakojmë kockën. Ja përshembull, njëra që ndoshta ka më shumë kuptim nga kohërat me pandemi dhe që shkojnë edhe me këtë pandemi sot: „Ne jemi kockë e fortë në brigjet e Adriatikut!?“ Sigurisht!? Ne jemi kockë e fortë. Ne jemi edhe kockë e pagjetur. Ne jemi dhe kockë e patretur.

Me të parën kam qenë dëshmitar i disa zhvarrimeve të vrasjeve mizore prej Diktaturës, teksa gishtat e ish të burgosurit politik, Kristo Mema, rrëmonin të nxirr