Karakaftja



Tregim nga Fatmir Terziu


Poshtë fare poshtë në një lëndinë. Në zhurritjen e rrënjëve paqtore të drurit shekullor kanë ngritur kryet mes luleve të tjera (të harruara nga ujitja, po aq nga Natyra, nga shiu e lagështira) disa trupshpërthyes, trupndryshëm, inatçorë, mëkëmbës, të patërheqshëm, të pandreqshëm. Kryeneçen bojallesha, ngjyrëqesëndie dhe më syjnë në hapësirën e lirë. Një skenë filmi horror. Sytë depërtojnë, aq sa mund të bëjnë një detyrë kureshtare. Një detyrë të tillë, thjesht si detyrim sysh në dritë të endrrës. Dhe ndjejnë se si një heroinë shpëton mes errësirës tipike. Dhe pastaj sytë sikurse ndodh me sytë teksa hapen dhe dalin nga ëndrra në dritë. Lotojnë! Lotojnë ... për një lule tipike ngjyrë të kafte, me emrin e ngjizur Karakafte?!

Gjithçka është akoma atje, përveç frymës së saj të përtëritjes dhe erës së largët, që e ndiqte. Përveç asaj që e quanin dhe quhej lëvizje. Nuk lëviznin më flokët. Nuk lëviznin më minifundet e saj që i ndërronte përditë. Por nuk e besonin më sytë. Sytë si sytë, nuk e besonin as atë ditë...

Karakafte!