Ismail Qemal liria


Pesë poezi nga Kristo Çipa, Mjeshtër i Madh


Ismail Qemal liria


Buzëqeshur midis lotit

Vinte shekull i stuhive

Natën po gremiste kombi

Hiqte mjegullën prej syve


Ca burra të perëndishëm

Lëvizën boshtin e dheut

Trimat me gjak e qëndisën

Mëngjezin e mëmëdheut


Të rënët ngriti shqiponja

Botë e vdekjes si pengonte

Nga Çamëri e Kosova

Drejt flamurit kombi shkonte


Në dyert e kësaj bote

Kishim zë por s’na dëgjonin

Ndaj në portat qiellore

Kërkuam takim me zotin


Dhe nga Zoti vjen profeti

Plaku me flamur në gji

Brenda kombit më të vjetër

Shpalli shtetin më të ri


Ismail Qemal liria

Fati i kombit që s’u shua

Viteve që historia

Mendjen tënde kërkon hua


Shekujve me psherëtime

Për ne liria qe zjarri

Si Prometeut melçinë

Kufijtë na ndukte Ballkani


Dhe kur luhej egzistenca

Na deshi kombi i lirive

Mirënjohje sa të jet jeta

I fal Shqipëria ime


Midis kombeve të botës

Për paqen punojmë ne

Se ky flamur i shqiponjës

Veç lirinë ka për atdhe


Ju burrat e këtij kombi

Dëgjoni zërin e zemres

Nëse Shqipërinë bashkoni

Hallall qumështin e Nënës!



O ju trima gjak-flamuri


Sot në ditën e lirisë

Do vete të hap lëndinat

Dheun do ta marr mbi shpinë

Nga gjumi do zgjuaj trimat


Çohuni margaritarë!

Me shpirtin liberator

Djemtë e Nënave, luanë

Një nga një zgjedhur me dorë


Sa me shumë balta thinjet

Përmendorja juaj ngrihet


Në lumin e gjakut derdhur

Fati i kombit është pagëzuar

Kemi korrë e kemi mbjellur

Herë të qartë, herë të hutuar


Nëpër natën e dilemës

Brigjeve ku keni rënë

Qirin e shpirtit e ndezët

Të shihje udhën moj Nënë


Sa më shumë balta thinjet

Përmendorja juaj ngrihet


O ju trima gjak- flamuri

Një grusht dhe morrët për vete

Amanet në vend shkon guri

U bëmë kombi me dy shtete


Përmbi dheun e Atdheut

Sa herë që dielli del

Merr nga gjaku juaj derdhur

Lirinë me dritë e mbështjell


Ju dëshmore jeni zgjimi

Historia dhe vazhdimi

Koha prapë po ju thiri

Ngriheni si Kostandini



Damjani i Himarës


Hapu vetëtimë se shkova

Pritmëni malet e flakës

Si zogu nga deti dola

Unë jam Damjani i Himarës


Ku je sulltan i oborrit

Gremis male e shteron dete

Kthehu prapë prej Anadollit

Himarën e kam per vete


Kjo është Himara që thonë

Dielli përmbi shqiponjë


Unë e kam lulen e shpirtit

Zanën e Akroqeranës

Ti lakminë falja syrit

Paqe me bijtë e Himarës