Ismail Qemal liria


Pesë poezi nga Kristo Çipa, Mjeshtër i Madh


Ismail Qemal liria


Buzëqeshur midis lotit

Vinte shekull i stuhive

Natën po gremiste kombi

Hiqte mjegullën prej syve


Ca burra të perëndishëm

Lëvizën boshtin e dheut

Trimat me gjak e qëndisën

Mëngjezin e mëmëdheut


Të rënët ngriti shqiponja

Botë e vdekjes si pengonte

Nga Çamëri e Kosova

Drejt flamurit kombi shkonte


Në dyert e kësaj bote

Kishim zë por s’na dëgjonin

Ndaj në portat qiellore

Kërkuam takim me zotin


Dhe nga Zoti vjen profeti

Plaku me flamur në gji

Brenda kombit më të vjetër

Shpalli shtetin më të ri


Ismail Qemal liria

Fati i kombit që s’u shua

Viteve që historia

Mendjen tënde kërkon hua


Shekujve me psherëtime

Për ne liria qe zjarri

Si Prometeut melçinë

Kufijtë na ndukte Ballkani


Dhe kur luhej egzistenca

Na deshi kombi i lirive

Mirënjohje sa të jet jeta

I fal Shqipëria ime


Midis kombeve të botës

Për paqen punojmë ne

Se ky flamur i shqiponjës

Veç lirinë ka për atdhe


Ju burrat e këtij kombi

Dëgjoni zërin e zemres

Nëse Shqipërinë bashkoni

Hallall qumështin e Nënës!



O ju trima gjak-flamuri


Sot në ditën e lirisë

Do vete të hap lëndinat

Dheun do ta marr mbi shpinë

Nga gjumi do zgjuaj trimat


Çohuni margaritarë!

Me shpirtin liberator

Djemtë e Nënave, luanë

Një nga një zgjedhur me dorë


Sa me shumë balta thinjet

Përmendorja juaj ngrihet


Në lumin e gjakut derdhur

Fati i kombit është pagëzuar

Kemi korrë e kemi mbjellur

Herë të qartë, herë të hutuar


Nëpër natën e dilemës

Brigjeve ku keni rënë

Qirin e shpirtit e ndezët

Të shihje udhën moj Nënë


Sa më shumë balta thinjet

Përmendorja juaj ngrihet


O ju trima gjak- flamuri

Një grusht dhe morrët për vete

Amanet në vend shkon guri

U bëmë kombi me dy shtete


Përmbi dheun e Atdheut

Sa herë që dielli del

Merr nga gjaku juaj derdhur

Lirinë me dritë e mbështjell


Ju dëshmore jeni zgjimi

Historia dhe vazhdimi

Koha prapë po ju thiri

Ngriheni si Kostandini



Damjani i Himarës


Hapu vetëtimë se shkova

Pritmëni malet e flakës

Si zogu nga deti dola

Unë jam Damjani i Himarës


Ku je sulltan i oborrit

Gremis male e shteron dete

Kthehu prapë prej Anadollit

Himarën e kam per vete


Kjo është Himara që thonë

Dielli përmbi shqiponjë


Unë e kam lulen e shpirtit

Zanën e Akroqeranës

Ti lakminë falja syrit

Paqe me bijtë e Himarës


Në këto vendet e mia

Ku dhe Zoti vjen i ftuar

Mbretëron vetëm liria

Flamur tjetër s’ka pranuar


Mos e prekni zemrën tonë

Lulen që ka çelë zambaku

Për flamurin me shqiponjë

Kemi derdhur një lumë gjaku.





Kosova


N’atë kupën fushë Kosove

Derdhen luftë civilizimet

Vijne ushtri, ikin taborre

Shkulin dritë, mbjellin mallkimet


Pastaj vijnë perënditë

Shpresë ta mpiksin dëshpërimin

Yjet ikin se mbëtdhijnë

Nga mesnata e takimit


Krushqit ngrijnë në orë kurore

Altaristet i tret puthja

Grinden për Bajrak Kosove

Përjetësia dhe zhdukja


Me urinë e trimërisë

Ngrihen kreshnikët e vendit

Shkojnë me kalin e marrëzisë

Në urtësinë e kuvendit


Stinët çelin veç terror

Aq sa gurë vinin barbarë

Dheu yt laborator

Gjakun tënd e kthen në ar


Moj e bardha fushë Kosove

Ti nuk trembesh nga gjëmimet

Brenda zjarr, përsipër borë

I qëndis me gjak agimet


Veç në skaj kudo kufiri

Për ne është në mes të gjoksit

Çohuni, piramidat fshini

Fatin tja lëvizim boshtin


Hapni shtigje, prishni prita

Pse dy shtete për një popull?

Nga guximi ndizet drita

Rreth e rreth shqiptarë rrotull


Ne s’kemi ëndër të madhe

Aq sa ka folenë shqiponja

Shqipëria natyrale

Katër vilajetet tona



Kemi ty o Skënderbe!


Për midis perandorive

Mbretëritë qiellore

I dhanë fuqitë e lirive

Një shpate të Kastrioteve


Si Jeruzalemi Kruja

U ringjall nga trimëria

Preu shkëmb e ngjizi burra

Që si bën më historia


U gatua kryetrimi

E nxorri dheu nga gjiri

Dy emra koha i thiri

Një lindja, një perëndimi


Dy emra dy kontinente

Dy kultura vijnë rrotull

Ne një kult kemi për vete

Paqen ka dashur ky popull


Sa një grusht mbledhur Evropa

Orë e ligë ja tret kufijtë

Po shqiponja ka dy koka

Një për vete një për miqtë


Fati i kohës në një shpate

Shpata dorë e Skënderbeut

Mbi bashkim ngriti kalat

U bë shpëtimtar i dheut


Shqiponja ktheu draguan

Qytetrimin e shpëtuam

Për betejat që fituam

Pesëqind vjet u kryqëzuam


S’na ka ngrohur dielli kurrë

Sa lavdi e këtij burri

Emri i tij ju çfaq në ëndër

Kombit tonë, kur gjumi e zuri


Në botën e madhështisë

Je planet që se njeh natën

Ne të bijtë e Shqipërisë

Krenar që gjak nga ty patëm


Anembanë ku rojmë ne

Je bashkim për këtë dhe

Gjthë shqiptarët komb e fe

Kemi ty o Skënderbe


Sa herë jeta frymë të marrë

Dhe kombit ti rahë zemra

Besoni o shqipëtarë

Ne pa Gjergj nuk na lë Nëna.

19 views

Shkrimet e fundit