„Fjala e Lirë“: Çdo brez ka nevojë për zërat e tij

Në letërsi ekzistojnë autorë që shkruajnë për të treguar botën, por ka edhe të tjerë që shkruajnë për të mbijetuar brenda saj. Pikërisht në këtë kategori duket se hyn poetja e re Sabrina Abazaj, e cila nuk e trajton poezinë si një zbukurim estetik të gjuhës, por si një mënyrë për të rindërtuar shpirtin pas çdo rrëzimi. Në një kohë kur shumë fjalë konsumohen shpejt në rrjetet sociale dhe emocionet shpesh mbeten sipërfaqësore, rrëfimi i saj vjen me një qetësi të pazakontë. Nuk ka zhurmë, nuk ka pretendime. Ka vetëm sinqeritet. Dhe pikërisht sinqeriteti është ai që e bën poezinë e saj të prekshme. Kur Sabrina thotë se e kuptoi që në fëmijëri se shkrimi ishte mënyra e saj më e fortë e shprehjes, ajo në të vërtetë përshkruan lindjen e një raporti të rrallë mes njeriut dhe fjalës. Ka njerëz që flasin për të komunikuar, ndërsa poetët shpesh shkruajnë për të mos u mbytur nga ajo që nuk mund të thuhet me zë.

Në përgjigjet e saj nuk gjendet heroizmi i rremë. Ajo nuk e paraqet dhimbjen si dekor artistik, por si një përvojë që e ka përshkuar dhe e ka ndryshuar. Çdo poezi e saj duket sikur lind aty ku loti nuk arrin më të flasë dhe ku heshtja kërkon një alfabet tjetër. Më i bukuri është mënyra se si ajo e përkufizon procesin e shkrimit. Për të, çdo fjalë e hedhur në letër është një hap drejt shërimit. Ky është një përkufizim që e tejkalon letërsinë. Është një filozofi jetese. Sepse njeriu nuk shërohet duke harruar plagët, por duke mësuar t’i emërtojë ato pa frikë. Në këtë kuptim, poezia e Sabrina Abazajt nuk është vetëm krijimtari. Ajo është një dialog i vazhdueshëm me vetveten. Një përpjekje për të kuptuar dhimbjen pa u bërë rob i saj. Një udhëtim ku plagët nuk fshihen, por shndërrohen në dritare nga të cilat hyn drita.

Kjo është arsyeja pse lexuesi e ndien afër. Nuk është e nevojshme të kesh përjetuar të njëjtën histori për ta kuptuar. Mjafton të kesh kaluar një natë të gjatë, një humbje, një zhgënjim apo një pritje të pafund. Poezia e saj nuk kërkon të japë përgjigje universale; ajo të kujton se askush nuk është vetëm në betejat e veta. Në një epokë ku arti shpesh matet me klikime dhe famë të menjëhershme, Sabrina zgjedh një rrugë tjetër. Ajo beson se arti është solidaritet. Se një poezi mund të bëhet dorë e zgjatur për dikë që nuk ka më forcë të flasë. Dhe kjo është ndoshta forma më fisnike e letërsisë: të ndihmosh një shpirt tjetër të ndiejë se është kuptuar.

Çdo brez ka nevojë për zërat e tij. Jo domosdoshmërisht për ata që bërtasin më fort, por për ata që dinë të dëgjojnë heshtjen njerëzore. Sabrina Abazaj i përket kësaj kategorie autorësh. Ajo nuk kërkon të impresionojë me figura të ndërlikuara, por të prekë me të vërtetën e përjetuar. Në fund, historia e saj na kujton një të vërtetë të thjeshtë: dhimbja nuk është fundi i rrugës. Kur kalon nëpër zemrën e një poete, ajo mund të shndërrohet në varg; kur kalon nëpër varg, mund të bëhet shpresë; dhe kur shpresa ndahet me të tjerët, ajo pushon së qeni vetëm personale dhe kthehet në dritë për këdo që ecën në errësirë, sepse poezia më e bukur nuk është ajo që fsheh plagët. Është ajo që u jep atyre një kuptim. Dhe pikërisht aty, mes dhimbjes dhe shpresës, Sabrina Abazaj po ndërton identitetin e saj letrar.