Fatmir Terziu: Turisti i 7 Miliontë

Turisti i 7 Miliontë

(Një romancë verore)

Nick erdhi në Shqipëri për t’u strukur. Kështu e mendonte. Avioni u ul, njerëzit u ngritën, dhe ai mbeti për disa sekonda ulur, sikur toka të mos ishte ende e sigurt për ta mbajtur. Në pasaportë mori një vulë të thjeshtë. Askush nuk e dinte se ishte në arrati. Askush, përveç vetes. Ishte turisti i shtatë miliontë, një shifër e lumtur për lajmet, por për të vetëm një maskë e re.

- Mirë se erdhe, - i tha polici kufitar pa e parë në sy.

Nick buzëqeshi. “Mirë se të fshihem,” mendoi me vete.

Që ditët e para e ndjeu se ky vend kishte sy. Jo sy njerëzish, por sy pushteti. Emri i një politikani të fuqishëm përmendej gjithmonë me gjysmë zëri. Si një zot lokal që nuk kërkonte lutje, por bindje. Nick e kuptoi shpejt se nuk kishte ardhur në një boshllëk, por në territor. Elën e takoi rastësisht, në një bar pranë detit. Ajo ishte ulur vetëm, me laptopin hapur dhe syzet e diellit ende në fytyrë.

- A është gjithmonë kaq i zhurmshëm deti? - e pyeti Nick, vetëm për të thyer heshtjen.

- Jo, - tha ajo. - Vetëm kur nuk ke çfarë të mendosh.

Ai qeshi. U ul. Nuk e pyeti nëse mundej. Ajo nuk e ndaloi.

- Je turist? - e pyeti pas pak.

- Po. Të paktën kështu dukem.

- Dhe çfarë kërkon këtu?

Nick hezitoi.

- Një vend ku nuk më njohin. (Dhe nga xhepi i tregoi një shukë eurosh)

Ela e mbylli laptopin.

- Atëherë ke ardhur pak vonë. Këtu të njohin shpejt. Edhe kur nuk duan.

Ata filluan të takoheshin. Pa plan. Pa orar. Ajo i tregonte për blogun, për ndjekësit që kërkonin parajsë në foto dhe arratisje në fjalë.

- Njerëzit duan të besojnë se diku tjetër jeta është më e lehtë, - i tha një mbrëmje.

- Edhe unë, - tha Nick.

- Atëherë je më i sinqertë se shumica.

Romanca u fut mes tyre pa trokitur. Në mënyrën si ajo e shikonte kur ai heshtte. Në mënyrën si ai e prekte dorën e saj, sikur ta kontrollonte nëse ishte reale. Netët u bënë më të gjata, bisedat më të ulëta, puthjet më të ngadalta.

- Nga vjen frika jote? - e pyeti ajo një natë.

- Nga njerëzit që nuk harrojnë, - u përgjigj ai.

Ela nuk pyeti më. Vetëm e përqafoi. Ideja e kriptomonedhës lindi si një lojë. Një bisedë mes ..., shkurt blogeres dhe … parasë.

- Po sikur paraja të mos kishte fytyrë? - tha Nick.

- Ka gjithmonë fytyrë, - tha Ela. - Thjesht ne bëjmë sikur nuk e shohim.

- Atëherë ta krijojmë një që nuk na sheh as neve.

Ata qeshën. Pastaj u seriozuan. Filluan të punonin. Netë të tëra përpara ekranit, mes kodeve dhe puthjeve të shpejta.

- Kjo është arratia jote e re? - e pyeti ajo.

- Jo, - tha Nick. - Kjo je ti.

Por pushteti e ndjeu. Një mesazh. Një takim i rastësishëm. Një zë i qetë që i tha se disa ide nuk ishin të shëndetshme.

- Duhet të ikësh, - i tha Ela atë natë.

- E di.

- Do të kthehesh?

Nick e pa gjatë.

- Nuk e di të kthehem ku.

Ajo u afrua. E puthi ngadalë, sikur po e mësonte për herë të fundit.

- Atëherë mos ik si turist, - i tha. - Ik si dikush që ka dashur.

Nick e kuptoi atëherë se arratia e vërtetë nuk ishte mafia, as politika, as vendet ku shkonte. Ishte frika për të qëndruar. Turisti i shtatë miliontë nuk ishte një numër. Ishte njeriu që vjen për t’u fshehur dhe gjen dashurinë. Dhe dashuria, ndryshe nga çdo sistem, nuk të lë të ikësh pa të ndryshuar. Nick nuk iku menjëherë. Qëndroi edhe disa ditë, sikur koha mund të negociohej, sikur rreziku të ishte një keqkuptim që zgjidhej me durim. Qyteti vazhdonte jetën e vet, indiferent ndaj frikës së tij. Njerëzit pinin kafe, fëmijët qeshnin, deti bënte zhurmën e zakonshme, si të donte ta bindte se asgjë e jashtëzakonshme nuk po ndodhte. Por ai e ndiente se gjithçka kishte ndryshuar.

- Po mendon sërish për ikjen, - i tha Ela një mëngjes, pa e parë.

- Po mendoj për ty, - tha ai. - Dhe për faktin që këto dy mendime nuk përputhen.

Ajo u kthye nga dritarja.

- Asgjë e vërtetë nuk përputhet plotësisht, Nick. Për këtë arsye dhemb.

Ata e dinin se romanca e tyre kishte kaluar kufirin e verës. Nuk ishte më një histori pushimi, por një përplasje mes dëshirës dhe frikës. Netët u bënë më të heshtura. Puthjet më të thella. Si të donin të ruanin diçka për kohën kur fjalët nuk do të mjaftonin më. Kriptomonedha vazhdonte të rritej ngadalë. Ideja e tyre po fitonte vëmendje. Jo atë lloj vëmendjeje që sjell liri, por atë që sjell kontroll.

- Po krijojmë diçka që nuk na përket më, - tha Ela një natë.

- As dashuria nuk na përket, - u përgjigj Nick. - Vetëm na kalon.

Ajo e preku fytyrën e tij.

- Atëherë pse më duket sikur po të humbas para se të ikësh?

Nick heshti. Heshtja ishte e vetmja gjë që nuk e tradhtonte.

Një pasdite, një makinë e zezë u ndal pranë tyre. Jo kërcënim i drejtpërdrejtë. Vetëm kujtesë. Një burrë zbriti, buzëqeshi dhe tha se ishte “mik i përbashkët”. Fliste për investime, për mundësi, për mbështetje. Fliste si dikush që nuk pranon refuzim.

- Nuk është ofertë, - tha ai në fund. - Është këshillë.

Kur makina u largua, Ela u drodh.

- Ky vend di të të mbajë, - tha ajo. - Edhe kur mendon se po ikën.

- Ose di të të shtrëngojë, - tha Nick.

Atë natë, ata nuk folën shumë. Bënë dashuri si njerëz që e dinë se koha nuk është në anën e tyre. Jo me nxitim, por me një kujdes të dhimbshëm, sikur çdo prekje të ishte një fjali e fundit. Pas kësaj, qëndruan zgjuar, duke dëgjuar frymëmarrjen e njëri-tjetrit.

- Nëse ikën, - tha Ela më në fund, - mos e bëj për t’u shpëtuar të tjerëve. Bëje për të shpëtuar veten.

- Dhe ti? - e pyeti ai.

- Unë do të mbetem këtu, - tha ajo. - Dikush duhet të tregojë historinë.

Nick e kuptoi se kjo ishte zgjedhja e saj. Ajo nuk ishte në arrati. Ajo ishte dëshmitare. Ai e puthi në ballë, si të donte ta ruante në një kujtim të paprekshëm.

Nick u largua, por Shqipëria nuk e la të ikte plotësisht. Asnjë vend nuk e bën këtë kur të ka parë të dashurosh. Në avion, ndërsa rripi i sigurimit i shtrëngohej rreth barkut, telefoni i tij vibroi një herë. Vetëm një herë. Mesazh i koduar. Një emër që nuk duhej të shfaqej kurrë në ekran, Famiglia Moretti. Mafia nuk pyeste ku ishe, ajo thjesht të kujtonte se ekzistoje ende për të. Në tokë, ndërkohë, Ela po mësonte emra të rinj. Jo nga dashuria, por nga frika.

Arben Kodra, ministër i Turizmit dhe Zhvillimit Strategjik, ishte emri që përsëritej në çdo bisedë. Një njeri që fliste për “boom turistik”, për “7 milionë vizitorë”, për “Shqipërinë që rilind”. Në ekrane shfaqej me buzëqeshje të butë dhe kostum të shtrenjtë. Në prapaskenë, emri i tij lidhej me koncesione, toka bregdetare dhe investitorë që nuk shfaqeshin kurrë në dritë.

Turizmi ishte fjala magjike. Pretekst. Mbulesë. Një mënyrë elegante për të zhvendosur pushtetin nga letra te toka, nga ligji te harta.

- Turistët janë të përkohshëm, - i tha një gazetar i vjetër Elës. - Por vendimet për ta janë të përjetshme.

Kriptomonedha e saj dhe e Nickut kishte hyrë pa dashje në këtë lojë. Një monedhë “e lirë” ishte kërcënim për një sistem që ushqehej me kontroll. Klan Dardani, një rrjet i errët që lidhte biznesin, politikën dhe krimin e organizuar, kishte filluar të pyesë. Jo publikisht. Kurrë publikisht. Ela u thirr për një takim “informal”. Një kafe në një hotel luksoz buzë detit, ndërtuar mbi një tokë që dikur ishte publike.

- Shqipëria po hapet, - i tha një këshilltar i Kodrës, duke e përzier sheqerin ngadalë. - Ne kemi nevojë për njerëz si ti. Të rinj. Kreativë. Me ndikim.

- Dhe monedha jonë? - pyeti Ela.

Ai buzëqeshi.

- Çdo gjë që rritet, ka nevojë për mbikëqyrje.

Ajo e kuptoi menjëherë. Nuk po flisnin për rregulla. Po flisnin për pronësi.

Në mbrëmje i shkroi Nickut nga një numër tjetër.

- Turizmi këtu nuk është për pushime, - i shkroi. - Është për pushtet.

Përgjigjja erdhi pas disa orësh.

- Mafia atje quhet investitor. Këtu quhet familje. Është i njëjti biznes.

Ndërkohë, në një konferencë shtypi, Arben Kodra shpalli me krenari se “turisti i shtatë miliontë” ishte simbol i suksesit kombëtar. Një numër. Një imazh. Një histori e rreme me fytyrë të bukur. Ela e pa veten në atë pasqyrë politike dhe u drodh. Nick kishte qenë ai turist. Një njeri real i shndërruar në statistikë. Një arratisje e përdorur si slogan. Ajo vendosi të fliste. Jo drejtpërdrejt. Jo me emra të vërtetë. Por me të vërteta. Filloi të shkruante. Jo si blogere udhëtimesh, por si dëshmitare. Për resortet që lindnin mbi varre ligjore. Për politikanët që flisnin për detin si pronë personale. Për mafiet që ndërronin emra sipas kufirit. Nick e lexonte nga larg. Çdo tekst i saj ishte një rrezik. Çdo fjali, një akt dashurie i vonuar.

- Po të rrezikon, - i shkroi ai.

- E di, - iu përgjigj ajo. - Por tani e di edhe pse ti ike.

Në fund, askush nuk u arrestua. Askush nuk u rrëzua menjëherë. Kështu funksionojnë sistemet e vërteta të pushtetit. Ato nuk bien. Ato kalben ngadalë.

Turizmi vazhdoi. Numrat u rritën. Posterat u ndërruan. Por diku, mes detit dhe kodit, mes dashurisë dhe frikës, mbeti historia e një turisti që nuk erdhi për të parë, por për t’u shpëtuar. Dhe e një gruaje që e kuptoi se vendet nuk shiten vetëm me para, por edhe me heshtje. Këtë herë, ajo nuk heshti.