Fatmir Terziu: Thjesht sipas Aristotelit?

Jul 17, 2025
2 min read

E pse duhet të shkojmë akoma larg të kërkojmë Aristotelin. Ta kërkojmë? Edhe kur nuk mund të jetë gjithnjë mes asaj që lëviz në hapësirën. Edhe, kur e dimë që zhduket midis mendjes dhe shestimit të fjalës. Edhe kur e dimë se e mënjanojmë me gishtat në tastierën e teknologjisë së shekullit në vazhdim. Edhe kur e dimë dhe e ndjejmë aktualisht vullkanin e një shpërthimi të pavetëdijshëm? Në një hapësirë të tillë, kohë, vend, jashtë procesit të arsyes, por brenda vetë tërësisë, si „vetëtimë“ shfaqet e gjitha që na ndez, udhëton në udhën tek korrja, e cila ballafaqohet edhe me breshërin, edhe me humbjen, edhe me iluzionin, edhe me të qënit në zgrip, kur fare mirë e dimë që mund të jetë dhe mbetet një romancë, që lind një dashuri. E aty, pikërisht aty, çdo Njeri, edhe Unë e Ti, jemi si një risi. Risi që nëpërmjet përkushtimit, bëhet më paqësore, e gjithë kjo sferë e ndërsjellë midis ndjesisë së vërtetë që të ribëhet më e sinqertë. Thjesht sipas Aristotelit? Autori.

Nga Fatmir Terziu

VULLKAN

Buzët e saj më shumë të ndijshëm

ka vënë zjarrin në brendësinë time.

Shpërthim i pavetëdijshëm.

VETËTIMË

Unë thjesht e dua të qeshurën nga stina

momentet kur shkrepja harrohet.

Xixëllonja nga retina.

BRESHËR

Thjesht duke thënë arsyen e vendimit:

prej arrogancës së acartë të pushtetit.