Fatmir Terziu: Ripërtëritja

Në politikë PD nuk kërkon thjesht një mandat të ri, por një frymëmarrje të re. Aty fjala më e rëndësishme nuk është fitorja, por ringritja. Pikërisht këtë simbolikë duket se po përpiqet të ndërtojë Partia Demokratike në prag të kongresit të saj të 30 majit, të cilin kryetari i saj, Prof. Dr. Sali Berisha, e ka pagëzuar me një emër domethënës: “Ripërtëritja”. Në një Shqipëri të lodhur nga tranzicioni i gjatë, nga përplasjet pa fund dhe nga mosbesimi qytetar, vetë ideja e ripërtëritjes tingëllon si një nevojë më shumë sesa si slogan. Dhe ndoshta nuk është rastësi që ditët para këtij kongresi janë shoqëruar me një seri takimesh ndërkombëtare që kërkojnë të japin një mesazh të qartë: opozita shqiptare po tenton të rikthejë komunikimin, besimin dhe lidhjet e saj me Europën politike.

Takimet e Prof. Dr. Sali Berishës me figura të njohura të politikës europiane nuk janë thjesht fotografi protokollare. Ato mbartin simbolikën e një force politike që kërkon të dëshmojë se nuk është e izoluar dhe se vazhdon të ketë ura komunikimi me qarqe të rëndësishme konservatore dhe të djathta europiane. Takimi me Volkmar Klein, ish-deputet i CDU-së gjermane, Christoph Waffenschmidt, ish-anëtar i CDU dhe ish-kryetar bashkie i Waldbrölit, si dhe George Tsereteli, ish-President i Asamblesë Parlamentare të OSBE-së, përbën një sinjal politik që synon të kapërcejë kufijtë e debatit të brendshëm shqiptar.

Po ashtu, takimi me deputeten suedeze Margaret Cederfelt, përfaqësuese e partisë “Moderate”, e cila shprehu mbështetjen për kandidimin e tij në krye të Partisë Demokratike, sjell një tjetër dimension: atë të legjitimitetit ndërkombëtar në një kohë kur politika shqiptare vazhdon të mbetet e polarizuar deri në skaj.

Ndërsa takimi me Sekretaren e Përgjithshme të Partisë Popullore Europiane dhe eurodeputeten Dolors Montserrat, përtej rëndësisë së vet diplomatike, duket se rikthen në vëmendje pyetjen themelore: a mundet opozita shqiptare të rikthehet si një alternativë serioze europiane? Sepse Shqipëria sot nuk ka nevojë vetëm për një opozitë që denoncon, por për një opozitë që bind, që ndërton dhe që projekton të ardhmen.

Edhe takimi me senatorin italian Raffaele De Rosa dhe bashkëpunëtorët e tij, Dr. Aniello Iacomino dhe Dr. Francesca Marino, nuk mund të lexohet jashtë këtij konteksti. Italia ka qenë historikisht një nga portat më të rëndësishme politike dhe ekonomike të Shqipërisë drejt Europës. Çdo urë komunikimi me politikën italiane mbart peshën e një historie të gjatë marrëdhëniesh, ndikimesh dhe mbështetjeje reciproke.

Por “Ripërtëritja” nuk mund të mbetet vetëm një fjalë kongresi apo një galeri takimesh diplomatike. Sfida e vërtetë e Partisë Demokratike është më e thellë. Ajo lidhet me aftësinë për të prodhuar elitë të re politike, për të afruar mendimin ndryshe, për të rikthyer besimin e brezit të ri dhe për të dalë nga cikli i gjatë i konflikteve të brendshme që e kanë konsumuar për vite me radhë.

Një parti ripërtërihet kur hap dyert, jo vetëm sallat. Kur dëgjon më shumë sesa flet. Kur krijon shpresë dhe jo thjesht mobilizim militant. Shqiptarët sot janë të lodhur nga politika që jeton vetëm me të shkuarën. Ata kërkojnë një vizion për të nesërmen, një ekonomi që mban të rinjtë në vend, një shtet që nuk i largon qytetarët drejt emigrimit dhe një demokraci që nuk funksionon vetëm gjatë zgjedhjeve.

Në këtë kuptim, kongresi i 30 majit do të jetë më shumë sesa një ngjarje partiake. Ai do të jetë një provë nëse fjala “Ripërtëritje” do të mbetet një metaforë politike apo do të shndërrohet në një proces real transformimi. Sepse historia politike shqiptare ka njohur shumë rikthime. Por shumë më pak rilindje të vërteta.