Fatmir Terziu: Profesion

Profesion

Tregim

Hap bllokun. Por e mbyll menjëherë. Personi i parë që takoj në sheshin e zbrazët të fshatit është një zonjë e moshuar e veshur me të zeza. Kur iu afrova, pa e pyetur, ajo filloi vetë.

“Unë shpall vdekjet, kjo është ajo që bëj. Nëse dikush vdes, hap laptopin dhe i lajmëroj kudo që janë njerëzit e tij. Pastaj u them të afërmve të tij. Ata kur vijnë më japin ndonjë lekë. Të tjerët më japin një vezë, një copë djathë, një bukë… E kështu, qëndroj në dritare dhe pres. Pres që personi tjetër të hajë, deri aq sa që të mund të hajë. Ndonjëherë ndërroj fshatra. E di pse? Sepse njerëzit nuk qëndrojnë këtu. Eh, vite të tilla, të tilla… Unë kam punuar dikur arsimtare. Por pasi e përcolla tim shoq, askush nuk më dha ndonjë kafshatë, ndonjë… Eh, nejse. Po ti? Dhe çfarë po bën në fshatin tonë, djalosh, çfarë pune ke?”

Unë e zhduk bllokun nga duart e mia. Nuk mendoj të jap ndonjë përgjigje. Zonja më shikon si të isha një lajm i vonuar. Pastaj tund kokën, sikur ta kishte pritur heshtjen time që prej kohësh. “Mirë,” thotë, “edhe kjo është një profesion.”

Dhe largohet, duke lënë pas një erë të rëndë letre të lagur dhe bukë të ndenjur.

Ec. Sheshi nuk ka dalje. Rrugët kthehen gjithmonë në shesh. Lakohen. Përzgjaten si fjali që nuk pranojnë pikë. Dyert e shtëpive janë të mbyllura. Dritaret tunden herë pas here. Nuk janë dritaret për të parë. Janë thjesht objekte për të marrë shënim. Më duket sikur jam regjistruar pa dijeni në një listë pritjeje. Në fund të sheshit, një tabelë e vjetër druri. Tabela shigjeton një derë. Dera tregon se ka një zyrtar. Brenda, një zyrtar imagjinar më zgjat një formular të verdhë.

“Plotësoni boshllëqet,” thotë.

Fusha e parë: Emri. E lë bosh.

Fusha e dytë: Profesioni. Dora më dridhet. Shkruaj: Pritës. Zyrtari e vulos pa e lexuar.

“Çfarë prisni?” pyet ai.

“Që të më thonë çfarë pres,” them. Ai buzëqesh, ose kështu më duket.

Më caktojnë një dritare përballë sheshit. Nuk ka karrige. Qëndroj në këmbë. Nga dritarja shoh zonjën me të zeza. Ajo hap laptopin. E mbyll. Hap dritaren. E mbyll. Presim të dy, secili sipas profesionit të vet. Një pulë kalon sheshin, ndalon, më shikon, vazhdon. Koha shtrëngohet si një dokument pa firmë.

Në mbrëmje, dikush troket në xhamin tim. Është një fëmijë që mban një zarf pa adresë.

“Për ju,” thotë.

Brenda ka vetëm një fjali: Sot nuk vdiq askush. Ndjej një lehtësim të pashpjegueshëm dhe një faj po aq të pashpjegueshëm. Natën, kur dritat e fshatit fiken një e nga një, zonja me të zeza më afrohet.

“E sheh?” më thotë. “Kur nuk ka vdekje, duhet të shpallim pritjen.” Ma jep një vezë.

“Paga jote e parë.”

Të nesërmen hap bllokun. Nuk e mbyll. Shkruaj. Në këtë fshat, profesionet nuk zgjidhen. Ato na gjejnë. Dhe nën të, me shkronja më të vogla. Pritja është puna më e lodhshme.