Fatmir Terziu: POROSI NËNE

POROSI NËNE

Nga Fatmir Terziu

Porosi nëne,

trokasin në thinjat e mia të bojatisura nga koha,

pëshpërisin ninulla me dëshira të pakufishme,

sepse nëna për to është piktura që u skicova unë

ndërsa zbrisja miliona yje për të shkruar

çfarë ndodh nën re

t'ua ngjizja mitet

vetëm me një penë e një letër në retinë

ua mbathja çizmet që ia vranë këmbët nënës,

u thashë se me to ajo më mbante në shpinë

kur më dhimbte koka nën dritë të hënës,

se nëna është porosia e përjetshme

nuk është thjesht ta ridëgjosh

nuk është mall

nuk është vetëm një dritë,

sepse udha e kësaj porosie të ndjek,

të hap sytë,

ato shohin edhe mureve përtej,

cili kënd i përket kësaj kënge,

për ta kënduar,

ende si një porosi nëne…