Fatmir Terziu: Kur rrënjët e fisit të japin ushqimin e duhur

Kur rrënjët e fisit të japin ushqimin e duhur

Prof Dr Fatmir Terziu

Thuhet se të formon jo vetëm koha, por edhe rrënja nga e cila vjen. Kur ajo rrënjë është e ushqyer me ndjenjën e atdhedashurisë, me dinjitetin familjar, me forcën e traditës dhe me respektin për jetën, ajo jep fryte të mira kudo që njeriu ndodhet. Një shembull i tillë është Dionis Abdiaj, djaloshi me origjinë nga Trebishti i Gollobordës, sot një emër i respektuar në Lamia të Greqisë. Dionisi është stërnip i dëshmorit të Atdheut, Zenun Abdiaj, një prej dhjetë dëshmorëve të Trebishtit, i cili në rininë e tij dha jetën për lirinë e vendit. Ky emër nuk është vetëm kujtim familjar, është një trashëgimi e gjallë që bart përgjegjësi, guxim dhe përkushtim. Të jesh pasardhës i një dëshmori do të thotë të mbash në zemër një thirrje të përhershme për nder, drejtësi dhe humanizëm. Fisi Abdiaj njihet gjithashtu për traditën e mundjes së Gollobordës, një sport burrëror që ka nxjerrë emra të mëdhenj e karaktere të forta. Mundja nuk është vetëm provë e forcës fizike, ajo mëson qëndrueshmërinë, vetëkontrollin, respektin për kundërshtarin dhe guximin për të mos u tërhequr përballë vështirësisë. Pikërisht këto vlera duket se e kanë shoqëruar Dionisin në momentin më të rrezikshëm të jetës së tij.

Në vitin 2023, vetëm 22 vjeç, ai u kthye në hero në qytetin e Lamisë, në Greqi. Teksa po kthehej në shtëpi, dëgjoi thirrje për ndihmë. Një banesë e vjetër ishte përfshirë nga flakët dhe brenda saj ndodhej një foshnjë njëvjeçare. Jashtë mbizotëronte paniku: gjyshja, dy fëmijët e tjerë dhe fqinjët kërkonin ndihmë, ndërsa tymi dhe flakët kishin pushtuar dhomën ku ndodhej vogëlushi. Pa u menduar gjatë, Dionisi hoqi xhaketën, theu dritaren dhe hyri mes flakëve. Ai e mori foshnjën e rrethuar nga zjarri dhe e nxori në siguri. Një veprim i tillë nuk matet me fjalë të mëdha; ai flet vetë për zemrën, guximin dhe ndjenjën e thellë njerëzore të një të riu që vuri jetën e tij në rrezik për të shpëtuar jetën e një fëmije.

Mediat greke e cilësuan me të drejtë hero. Por Dionisi, me thjeshtësinë që e karakterizon, tha se bëri atë që do të bënte çdo njeri kur përballet me një jetë në rrezik. Kjo thjeshtësi e bën aktin e tij edhe më të madh. Heroizmi i vërtetë shpesh nuk kërkon duartrokitje; ai lind natyrshëm nga ndërgjegjja dhe dashuria për njeriun. Respekti që fitoi në komunitetin e Lamisë nuk ishte rastësi. Ai erdhi si pasojë e një veprimi që preku zemrat e njerëzve dhe tregoi fytyrën më të bukur të shqiptarit: të ndershëm, të guximshëm, zemërgjerë dhe të gatshëm për të ndihmuar. Më pas, Dionis Abdiaj u bë kandidat për këshill në Lamia, duke e kthyer respektin popullor në një përgjegjësi të re ndaj komunitetit ku jeton e punon.

Historia e Dionis Abdiajt është dëshmi se rrënjët e fisit, kur japin ushqimin e duhur shpirtëror, bëhen forcë për brezat e rinj. Nga Trebishti i Gollobordës, nga kujtimi i Zenun Abdiajt dhe nga tradita e një fisi që ka nderuar forcën e karakterit, ka dalë një i ri që në një çast rreziku zgjodhi të shpëtojë një jetë. Dionis Abdiaj është pasardhës i denjë i dëshmorit Zenun Abdiaj, krenari për familjen, për Trebishtin, për Gollobordën dhe për çdo shqiptar. Ai dëshmoi se gjaku i mirë nuk flet vetëm përmes emrit, por mbi të gjitha përmes veprës.