Fatmir Terziu: Kur ikën njeriu i mirë

Koha ecën pa u ndalur. Ajo merr me vete stinët, thinj flokët, zbeh fotografitë dhe i shndërron vitet në kujtime. Por ka ikje që nuk i merr dot me vete as koha. Janë ato ikje që lënë pas një boshllëk të qetë, një heshtje që flet më shumë se fjalët. Kështu ndodhi edhe me largimin e Xhevit Kadri Terziut.

Ai iku në amshim, në duart e Zotit, duke lënë pas një jetë të mbushur me punë, përkushtim dhe dinjitet. Nuk ishte nga ata njerëz që kërkonin duartrokitje. Ishte nga ata që ndërtonin në heshtje, që e matnin veten me punën e ndershme dhe me respektin që fitonin tek të tjerët.

Djaloshi i dikurshëm, që herët kishte mësuar të mbante veglat e punës në duar, ndoqi rrugën e të atit, Kadriut. Nën hijen e urtësisë së prindërve të tij, ai u rrit me bindjen se njeriu matet me atë që jep dhe jo me atë që merr. Kadriu, ish-partizani që kishte luftuar për lirinë e vendit dhe më pas për ndërtimin e tij, i përcolli të birit dashurinë për punën, disiplinën dhe ndershmërinë. Ishin mësime që nuk shkruheshin në libra, por në karakter.

I kualifikuar në Kinë, në një kohë kur dijet dhe përvoja fitoheshin me sakrifica të mëdha, Xheviti solli në Elbasan jo vetëm profesionin e tij, por edhe shpirtin e njeriut që dëshironte të linte gjurmë të dobishme. Ai punoi me përkushtim, ndërtoi, ndihmoi dhe mbeti gjithnjë i lidhur me njerëzit e tij.

Jeta, megjithatë, nuk kursen askënd nga dhimbjet. Vetëm pak muaj më parë, familja kishte përcjellë për në amshim edhe vëllanë e tij, Zyhdiun. Ishte një plagë e rëndë, një dhimbje që ende nuk ishte fashitur. Dhe tani, një tjetër ndarje e madhe troket në portën e kujtesës.

Por njerëzit e mirë nuk ikin krejtësisht. Ata mbeten në mënyrën si flasin fëmijët e tyre, në respektin që gëzon familja e tyre, në kujtimet që rrëfehen nga miqtë dhe bashkëkohësit. Mbeten në ato vlera që nuk i tret as koha dhe nuk i mbulon as harresa.

Xhevit Kadri Terziu la pas emrin e tij të mirë, pasurinë më të çmuar që mund të lërë një njeri. La fëmijë të respektuar, la miqësi të sinqerta dhe la kujtime që do të vazhdojnë të jetojnë në zemrat e atyre që e njohën.

Kur ikën një njeri i mirë, nuk shuhet vetëm një jetë. Mbyllet një kapitull i heshtur i fisnikërisë njerëzore. Por drita e tij mbetet ndezur në kujtesën e të tjerëve, si një llambë që vazhdon të ndriçojë edhe pasi dora që e ndezi është larguar.

Dhe ndoshta ky është kuptimi më i bukur i pavdekësisë: të jetosh në mirënjohjen e njerëzve, edhe kur ke nisur udhëtimin tënd drejt përjetësisë.