Fatmir Terziu: Iku dhe Todi Llupi

Një dritë tjetër u shua në skenën e teatrit shqiptar. Me ikjen e Todi Llupit, Fieri humbi një nga artistët që i dha zë, fytyrë dhe shpirt një periudhe të bukur të jetës artistike të qytetit. Teatri dhe Estrada e Fierit nuk ishin vetëm vende ku ngrihej perdja. Ato ishin hapësira ku publiku gjente gëzimin, humorin, emocionin dhe reflektimin. Në atë skenë u rritën artistë që nuk kërkuan famë, por kërkuan të bënin mirë artin e tyre. Todi Llupi ishte njëri prej tyre.

Ai interpretonte me qetësi, me natyrshmëri dhe me një ndjenjë të veçantë përgjegjësie ndaj rolit. Nuk kishte nevojë për teprime për të lënë mbresa. Mjaftonte prania e tij. Mjaftonte mënyra si fliste, si lëvizte dhe si i jepte jetë personazhit. Kjo është arsyeja pse publiku e kujton ende me dashuri.

Sa herë përmendet historia e teatrit fierak, vijnë në mendje emrat e aktorëve që e ngritën atë me punë të palodhur. Ata krijuan një traditë që nuk matet vetëm me numrin e shfaqjeve, por me respektin që fituan te publiku. Todi Llupi ishte pjesë e asaj tradite të artë.

Ikja e tij sjell edhe një mendim që nuk mund të shmanget. Ne flasim për historinë e artit, por bëjmë ende pak për ta ruajtur atë. Shumë kujtime, intervista, regjistrime dhe dëshmi të artistëve tanë janë humbur. Çdo zë që shuhet pa u dokumentuar është një faqe që i shkëputet historisë sonë kulturore.

Artistët nuk ndërtojnë vetëm shfaqje. Ata ndërtojnë kujtesën shpirtërore të një qyteti dhe të një kombi. Për këtë arsye, vepra e tyre duhet të ruhet me të njëjtin kujdes me të cilin ruhen dokumentet më të rëndësishme të historisë.

Lamtumirë, Todi Llupi! Perdja ra për jetën tënde, por jo për artin që le pas. Ai do të vazhdojë të jetojë në kujtesën e publikut, në historinë e teatrit fierak dhe në respektin që fitojnë vetëm ata artistë që i shërbejnë skenës me dinjitet.