Fatmir Terziu: Foleja e Flamingos

Foleja e Flamingos

Tregim

Dielli i mbrëmjes ishte shtrirë mbi lagunë si një copë mëndafshi e kuqërremtë. Uji rrinte i qetë, por jo i fjetur, merrte frymë ngadalë, si një krijesë e lashtë që njihte sekretet e detit dhe të tokës. Në brigjet e tij të kripura, ku kallamishtet lëkundeshin si duar plakash që bekonin horizontin, ecte një djalë i quajtur Adrian. Ai kishte dalë për të mbledhur guaska, por mendja i ishte mbushur me diçka tjetër. Kishte dëgjuar të moshuarit e fshatit të flisnin për flamingot.

- Nuk janë zogj të zakonshëm, - thoshin ata. - Janë copëza të perëndimit që kanë mësuar të fluturojnë.

Djali qeshte sa herë i dëgjonte, por atë pasdite fjalët e tyre po i vërtiteshin në mendje si pulëbardha mbi valë.

Ai ndoqi një rrugicë të ngushtë balte që hynte mes ujërave të cekëta. Herë pas here ndalonte dhe vështronte gjurmët e çuditshme të zogjve mbi baltën e lagur. Ishin të holla, të gjata, si shkrime të një gjuhe që askush nuk e lexonte më.

Era sillte aromën e kripës dhe të algave.

Përtej lagunës, nën një qiell që po merrte ngjyrën e bakrit të vjetër, ai pa një tufë flamingosh.

Qëndronin mbi një këmbë. Të heshtura. Të palëvizshme. Sikur po luteshin. Adriani mbeti pa frymë. Nuk kishte parë kurrë diçka aq të bukur. I dukej sikur qielli kishte rrëzuar disa re rozë dhe ato kishin zënë vend mbi ujë. Në atë çast njëri prej zogjve ngriti krahët. Drita e diellit kaloi përmes pendëve të tij dhe e bëri të dukej si një fener i ndezur. Pastaj gjithçka u qetësua përsëri.

Djali eci më tej. Sa më shumë afrohej, aq më shumë e pushtonte ajo ndjenjë e çuditshme që lind kur njeriu ndodhet pranë një misteri. Mes kallamishteve pa një grumbull balte. Në fillim mendoi se ishte një copë toke e tharë. Pastaj dalloi formën. Ishte një fole. Një fole flamingoje. Zemra iu rrahu fort në kraharor. Ai hodhi sytë përreth. Asnjë zog. Asnjë lëvizje. Vetëm era. Vetëm heshtja. Vetëm deti.

U afrua me kujdes. Foleja ishte ngritur si një kullë e vogël balte. Në majë të saj qëndronte një vezë. E bardhë. E lëmuar. E ndriçuar nga drita e fundit e ditës. Për një çast iu duk sikur po shikonte hënën para se të lindte. Ai zgjati dorën. Por nuk e preku. Diçka e ndaloi. Ndoshta respekti. Ndoshta frika. Ndoshta zëri i padukshëm i lagunës. U ul pranë dhe e soditi gjatë.

Ishte hera e parë që kuptonte se bukuria nuk ishte diçka që duhej marrë. Duhej lënë aty ku kishte lindur. Kur u kthye, nuk i tregoi askujt. Jo sepse nuk donte, por sepse kishte frikë. Frikë se njerëzit do të sillnin zhurmën e tyre. Dhe zhurma shpesh është armiku më i madh i mrekullive.

Kaluan ditë. Pastaj javë. Çdo pasdite ai shkonte fshehurazi në lagunë. Nga larg. Gjithmonë nga larg. Një mbrëmje pa flamingon nënë të ulur mbi fole. Qafa e saj e gjatë ishte mbështjellë mbi shpinë si një fjongo rozë. Një tjetër ditë pa se pranë folesë qëndronte edhe mashkulli. Rrinte roje. Si një ushtar i heshtur i perandorisë së ujit.

Adriani filloi t’i njihte. Të kuptonte lëvizjet e tyre. Të lexonte heshtjen e tyre. Pastaj erdhi stuhia. Qielli u bë i zi. Deti u ngrit. Era ulëriu gjithë natën. Dritaret e shtëpive dridheshin. Pemët përkuleshin. Dhe djali nuk fjeti. Mendonte vetëm për folenë. Për vezën. Për flamingot.

Sapo agoi, vrapoi drejt lagunës.Këpucët iu mbushën me baltë. Shiu i ftohtë i godiste fytyrën. Kur mbërriti, mezi merrte frymë. Foleja ishte ende aty. Nuk ishte rrëzuar. Nuk ishte zhdukur. Dhe mbi të qëndronte flamingoja. E lagur. E lodhur. Por krenare. Si një mbretëreshë që kishte mbrojtur fronin e saj gjatë një lufte.

Djali ndjeu diçka t’i ngrohte kraharorin. Një gëzim të qetë. Një gëzim që nuk bërtet. Që nuk kërcen. Që vetëm rri brenda njeriut dhe e bën më të mirë. Disa ditë më vonë ai u kthye përsëri. Dielli po lindte. Laguna dukej si një pasqyrë prej ari. Flamingoja ishte ngritur. Qëndronte pak më tutje. Djali iu afrua me kujdes. Dhe atëherë e pa. Foleja nuk kishte më një vezë. Aty ishte një krijesë e vogël. E brishtë. Me push të hirtë. Me sy të mëdhenj. Një flamingo e sapolindur. Përreth saj qëndronin prindërit. Të heshtur. Madhështorë. Të lumtur.

Djali buzëqeshi. Pastaj u largua pa bërë zhurmë. Sepse më në fund e kishte kuptuar. Mrekullitë nuk janë gjëra që na përkasin. Ne jemi vetëm kalimtarë pranë tyre. Ashtu si era. Ashtu si deti. Ashtu si drita e mëngjesit mbi një fole flamingoje.

Vlorë 2007, nga libri "Misteriozja"