Fatmir Terziu: ANXHELA, NJË ZONJË QË MERITON RESPEKT

Një skicë letrare për ditëlindjen e një mikeje fisnike

Disa njerëz që i njeh në një udhëkryq të jetës mbeten memorje. E ashtu, edhe, pa e kuptuar, ata mbeten pjesë e kujtimeve më të bukura. Ndodh, sepse miqësia e vërtetë nuk matet me largësinë që ndan njerëzit, por me afërsinë që ruajnë zemrat e tyre. Për mua dhe Luçin, bashkëshorten time, njohja me Anxhela Zison dhe bashkëshortin e saj, Aleksandër Ziso, është një nga ato kënaqësi të veçanta familjare që koha nuk i zbeh, por i bën edhe më të çmuara.

Kur kujtoj Borasin e Suedisë, mendja më kthehet natyrshëm te ditët e kaluara në shoqërinë e tyre, te ngrohtësia e mikpritjes, te bisedat që krijonin atë ndjesinë e rrallë të të qenit mes njerëzve të afërt, edhe kur largësia gjeografike të kujtonte se ndodheshim larg vendit tonë. Në ato ditë, miqësia nuk ishte thjesht një fjalë e bukur, por një përjetim i gjallë, një dëshmi se njerëzit me vlera dinë ta bëjnë çdo vend më të afërt dhe çdo kujtim më të ngrohtë.

Në këtë kujtesë familjare, një vend të veçantë zë edhe vajza e tyre, ajo mrekulli e bukur dhe krenare që plotëson portretin e një familjeje të ndërtuar me dashuri, përkushtim dhe dinjitet. Sepse prindërimi është një art më vete, një udhëtim ku dashuria nuk shpallet me fjalë, por dëshmohet çdo ditë, në kujdesin, edukimin dhe shembullin që prindërit u japin fëmijëve të tyre. Anxhela dhe Aleksandri janë nga ata prindër që e bëjnë këtë udhëtim të dukshëm përmes harmonisë familjare dhe krenarisë që përcjellin.

Por Anxhela ka edhe një tjetër dimension, atë të mësueses, të gruas që ka ditur ta shndërrojë dijen në përgjegjësi dhe profesionin në shërbim të komunitetit. Vlerësimi që gëzon në Boras nuk është një stoli e rastësishme në portretin e saj, por fryt i punës, i përkushtimit dhe i respektit që fitohet vetëm kur njeriu e kupton se edukimi nuk mbaron te fjalët e një ore mësimore. Një mësuese e mirë nuk përcjell vetëm njohuri; ajo ndihmon të formohen karaktere, hap horizonte dhe lë gjurmë në jetën e atyre që ka përballë. Në këtë kuptim, Anxhela përfaqëson një vlerë që i kapërcen kufijtë e klasës dhe bëhet pjesë e vetëdijes së komunitetit ku jeton e punon.

Megjithatë, portreti i saj nuk do të ishte i plotë pa gruan, nënën dhe bashkëshorten. Në këto role, që shpesh kërkojnë më shumë sesa duket dhe japin më shumë sesa thuhet, qëndron një pjesë thelbësore e fisnikërisë së saj. Të jesh një nënë e përkushtuar, një bashkëshorte e dashur dhe njëkohësisht një profesioniste e vlerësuar kërkon ekuilibër, forcë karakteri dhe një zemër që di të ndajë kohën pa e ndarë dashurinë. Anxhela na shfaqet pikërisht si një grua që i bashkon këto cilësi në një portret të vetëm, pa bujë e pa nevojën për t'i shpallur ato.

Për mua dhe Luçin, ajo mbetet mbi të gjitha një mike fisnike. Dhe miqësia fisnike ka një gjuhë të vetën: nuk kërkon dëshmi të përditshme, nuk ushqehet me interes dhe nuk ka nevojë për fjalë të mëdha. Ajo jeton në kujtimin e një mikpritjeje, në një bisedë që të ka lënë mbresa, në një çast kur je ndier i mirëpritur dhe në atë ndjesinë e bukur që të krijohet kur kupton se ke takuar njerëz me të cilët mund të ndash jo vetëm gëzimet, por edhe vlerat që e bëjnë jetën më kuptimplotë.

Sot, në ditëlindjen e Anxhelës, këto kujtime marrin një dritë të veçantë. Nuk është thjesht dita kur shtohet edhe një vit në jetën e saj, por një rast i bukur për të nderuar atë që ajo përfaqëson: një grua të respektuar, një mësuese të vlerësuar, një nënë të dashur, një bashkëshorte të përkushtuar dhe një mike që di të mbetet e tillë përtej largësive.

Gëzuar ditëlindjen, e dashur Anxhela! Urojmë që vitet që vijnë të të sjellin shëndet, lumturi, paqe shpirtërore dhe mbarësi në çdo hap. Qofshin të shumta ditët e bukura pranë Aleksandrit dhe vajzës suaj, ndërsa puna, familja dhe miqësia të vazhdojnë të të japin ato gëzime që i meritojnë njerëzit me zemër të mirë.

Sepse respekti për një njeri nuk lind nga ajo që ai thotë për veten, por nga ajo që të tjerët ndiejnë kur e kujtojnë. Dhe kur kujtimi për një njeri shoqërohet me ngrohtësi, mirënjohje dhe buzëqeshje, atëherë portreti i tij e ka fituar tashmë vendin e vet në kujtesën e miqve.

Me shumë dashuri dhe respekt, nga unë dhe Luçi!