Fatmir Terziu: Anila Çota, kur një mësuese nuk del në pension nga kujtesa

Anila dhe Petriti janë nga ata miq që koha nuk i ka larguar, por i ka bërë më të dukshëm. I kam njohur që në vitet e mësuesisë dhe gazetarisë sime në Elbasan, në atë kohë kur njerëzit njiheshin jo nga fotografitë që linin pas, por nga gjurmët që linin te njëri-tjetri. Ata të dy, bashkëshortë model, kanë qenë dhe mbeten një çift që e ka ditur ta sfidojë kohën pa zhurmë, me atë qetësinë e njerëzve që nuk kanë nevojë t'i tregojnë moshës se sa të rinj janë. Sot, megjithatë, më ndali një postim i Nilës, sikurse e kemi quajtur gjithmonë Anilën në rrethin tonë miqësor. Një postim i shkruar me emocion, por mbi të gjitha me dinjitet. Pas katër dekadash në arsim, ajo shkruan për mbylljen e një rrugëtimi. Por, duke e lexuar, kupton se ajo nuk po mbyll një derë. Po vendos një pikë në fund të një fjalie të gjatë, për të nisur një tjetër, ndoshta më të qetë, por jo më pak të ndritshme.

Dyzet vjet në arsim nuk maten me vitet e shërbimit. Maten me numrin e fëmijëve që kanë hyrë në një klasë me një botë të vogël brenda vetes dhe kanë dalë prej saj me një botë pak më të madhe. Maten me emrat që mësuesi harron, por që nxënësi nuk i harron kurrë. Maten me prindërit që kanë besuar fëmijët e tyre, me kolegët me të cilët është ndarë barra e ditëve të vështira, me orët e gjata, vendimet, përgjegjësitë dhe ato mijëra çaste të vogla që, të marra së bashku, bëhen një jetë. Anila e ka njohur arsimin nga disa anë. Ka qenë mësuese, drejtuese, kolege, bashkëpunëtore dhe tani është edhe gjyshe. Kjo e fundit, në mënyrën më të bukur, sikur e rikthen përsëri te fillimi: te fëmija. Sepse një mësues i vërtetë, edhe kur largohet nga karrigia e drejtimit apo nga banka e mësuesit, nuk largohet kurrë nga bota e fëmijëve. Dhe këtu qëndron ndryshimi mes një profesioni dhe një misioni.

Nëse do ta krahasoja me një figurë, nuk do të zgjidhja medaljen, sepse medaljet varen nga drita që bie mbi to. Do të zgjidhja stafetën. Mësuesi e merr dritën nga ata që kanë qenë para tij dhe ia dorëzon brezit që vjen. Nuk e mban për vete. Nuk e mbyll në një sirtar. E kalon dorë më dorë. Kështu e kuptoj edhe pensionimin e Anilës. Ajo nuk po largohet nga arsimi. Ajo thjesht po ia dorëzon stafetën brezit tjetër. Dhe pas katër dekadash, kjo është ndoshta një nga mënyrat më të bukura për të dalë në pension: me kokën lart, me duart plot kujtime dhe me bindjen se diçka nga vetja jote ka mbetur në shumë njerëz.

Shkolla “Qamil Guranjaku” ka pasur një drejtuese. Por mbi të gjitha ka pasur një njeri që e ka parë shkollën siç duhet parë: jo vetëm si vend ku mësohen lëndët, por si vend ku formohet karakteri. Prandaj, e dashur Nilë, urimi im sot nuk është vetëm për pensionimin. Është për gjurmën. Për katër dekada përkushtim, për nxënësit, për kolegët, për prindërit, për familjen, për Elbasanin. Dhe për atë pjesë të bukur të jetës sate që tani nuk do të matet më me orarin e shkollës, por me kohën që do t'u kushtosh njerëzve të tu të dashur, fëmijëve, nipërve e mbesave dhe, mbi të gjitha, vetes. Të uroj shëndet, qetësi dhe ditë të bukura në këtë kapitull të ri, sepse pensioni mund ta mbyllë regjistrin e punës, por nuk e mbyll kurrë regjistrin e kujtesës. Dhe njerëzit si Anila Çota mbeten gjatë aty:,në kujtesën e nxënësve, në respektin e kolegëve dhe në miqësinë e atyre që patën fatin ta njohin. Urime, Nilë! Katër dekada nuk janë fundi i një rruge. Janë dëshmia se ke lënë një rrugë pas vetes. Tani ec përpara, më e çliruar, por me të njëjtën dritë.