Faslli Canaj: ERDHA, E NDEZA OXHAKUN

  (Poemë)

 Erdha..., Erdha..., Erdha....,

 Luajtën vendit nga gëzimi

Pyjet me lisa, përralle, shkurre e ferra,

përrenj, ara e lëndina.

Erdha..., Erdha..., Erdha...,

Fëshfërinin gjethet e ullinjve dhe kumbullave në rrugë,

Tastiera të buta,

Ajri hapi krahët e tij si pëllumba.

Erdha, të ndez oxhakun...,

Gurët e oborrit nisën të vallëzojnë

Nën tingujt e Bet’hovenit, Paganinit, Shtrausit,

Po më bukur ishte teksa gjunjët thyenin e përthyenin,

Si im at e xhaxhai  kur hidhnin vallen e bukur

labçe.

Erdha, oxhakun të ndizja...,

Tjegullat ngritur në këmbë,

Si ushtar qëndronin në rresht gatitur 

E s’ndalnin stuhinë e duartrokitjeve.

Erdha, të ndez oxhakun...,

Hardhia më bëri dush me mushtin,

Pastaj për dore më mori, kokën më zhyti

Të thaja krejt butin.

Erdha të ndez oxhakun...,

Pra portës, kulpër u përkula,

Menteshat e portës derdhën lot malli

Pragu i portës me lot më lau si dhe e lava.

Pastaj rashë në gjunjë e pragun në buzë e putha,

Kanata e portës ballin më me zjarr më puthi,

Se sa unë e putha.

M’ u vesuan sytë, balli, faqet, kraharori

Dhe gusha.

Erdha të ndez oxhakun...,

Në mure faqen mbështeta,

Ndjeva si gjaku tyre shpërtheu si gjaku aortës

Dhe gurët plasën, u çanë , si pas shiu të tetorit

Çahet shega.

Erdha të ndeza oxhakun...,

Nën çati, në kor, ia shkulën një kënge

Me iso të fortë petavrat

Dirigjonin trarët.

Erdha, u ula pranë oxhakut...,

Ai, me buzëqeshje trëndafilash të bardhë

E veshi anë e mbanë

Vatrën.

Erdha..., Erdha..., Erdha...,

I ikur kurrë nuk kam qenë,

Këtu përherë pranë oxhakut qesh,

Dhe pse vendit e botës i jam sjellë vërdallë

Cep më cep.

Erdha..., Erdha..., Erdha..,

Koha më çoi deri larg në të tjera planete

Po kudo ku isha oxhakun e kisha

Përherë me vete.

Erdha..., Erdha..., Erdh...,

Kur ikja, me hap breshke lëvizja,

Si flutur më shpejt se sa ikja vija

Se vetëm, oh vetëm, gjatë dot atë

S’ e lija.

Erdha,  ndeza oxhakun...,

Me gjunjë përthyer në vatër

Me eshkë e masat u vura flakën

Shkarpave.

 Erdha...

Oxhaku Ia krisi të qeshurës vesh më vesh,

Flaka nisi mesin të këput më dysh

E vals, me faqet e oxhakut, hedh.

Erdha, e ndeza oxhakun...,

Flaka shkrumboi  rrjetat

Dhe përcëlloi brenda tyre

Merimangat.

Erdha, ndeza oxhakun...,

Tymi i bardhë

Pushtoi qiellin

Si në Vatikan kur zgjedhin Papën.

Erdha, e ndeza oxhakun...

Mbi shkarpat, kërcunj prralli e lisi hidhja,

Me mashën e vjetër i shkrepja,

Shpuzën hapja, trazoja, rrëzë oxhakut e shtrija.

Erdha, ndeza oxhakun...,

Me mashë shpuzova krejt vatrën

Vura mbi të ponicën, e hodha përsipër

Çerepin e saçin.

Erdha..., Erdha..., Erdha...,

Mund të shkoj ndoshta,

Në Hënë, Jupiter a dhe të vizitoj Marsin,

Po me një frymë do zbres

Të ndez në çdo kohë

Oxhakun.

Erdha, ndeza oxhakun...,

M’ u drithërua zemra,

M’ u lëbyrën sytë,

M’ u flakëzua shpirti,

M’ u prushëruan faqet.

Erdha, ndeza oxhakun...,

Shihja nga kolltuku

Të kërcisnin xixat, e ndrisnin si xixëllonjat,

Kujtimet e lashta.

Erdha, ndeza oxhakun...

Hopa kërceva nga kolltuku

(Domosdo kisha kolltuk dhe këtu,

Modernuar ndër vite)

Dhe u ula mbi të dhirtën  postiqe.

Erdha, ndeza oxhakun...,

Këmbëkryq kockat sheshova

Fëmijë, nisa  oxhakut xixëllonjat të numëroja.

Ato, xixa përcesh vallëzonin, 

Unë, si dikur fëmijë, sysh i humbja,

Ngatërroja.

Erdha, ndeza oxhakun...,

Mbi dërrasat e nimit brinjë e kokë mbështeta

Oh sa ëmbël mbylla sytë,

Si qengj fjeta.

Erdha, ndeza oxhakun...,

Qepallat e rënduara, një ditë,

Këtu t’i ul, gjumi i thellë, mbi këtë nim të më  marr,

Kokën mbështetur ta kem në cep të vatrës,

Fryma prej buzëve dalë

Të mbajë gjallë

T’i fryjë zjarrit, butësisht, ngadalë.

Tiranë, 13-14 gusht 2025