Esat Braçe: Mbi 200 nxënës në bankat e Shkollës Shqipe “Nënë Tereza”

Ditë si kjo, maten me zëra fëmijësh, me hapa të vegjël drejt një dere shkolle, me abetare të hapura dhe me fjalën e parë shqipe që shqiptohet me atë ngrohtësinë e një kujtimi që nuk është ende i tyre, por që u përket. Sot, më shumë se 200 nxënës ulen për herë të parë në bankat e Shkollës Shqipe “Nënë Tereza”. Në pamje të parë, është fillimi i një viti të ri shkollor. Në thelb, është diçka shumë më e madhe: është një përpjekje për të mos lejuar që largësia gjeografike të kthehet në largësi shpirtërore.

Fëmijët tanë rriten në një botë tjetër. Shkolla, shoqëria, rruga, televizori, interneti dhe jeta e përditshme u flasin në gjuhën e vendit ku jetojnë. Kjo është e natyrshme. Por mes gjithë këtyre gjuhëve, ekziston një gjuhë që nuk duhet të mbetet vetëm një tingull i dëgjuar herë pas here në tryezën familjare. Ajo është shqipja.

Sepse gjuha nuk është vetëm mjet komunikimi. Ajo është mënyra se si një fëmijë mëson të thotë nënë, baba, gjysh, shtëpi, atdhe, mall. Është ura përmes së cilës ai mund të shkojë drejt historisë së familjes së vet, drejt vendit nga kanë ardhur prindërit dhe gjyshërit, drejt këngëve, përrallave, poezive dhe kujtimeve që ndryshe mund të mbeten të mbyllura në një botë të paarritshme.

Prandaj, një shkollë shqipe në mërgim nuk është thjesht një institucion arsimor. Ajo është një kujtesë e organizuar.

Dhe këtu qëndron rëndësia e Shkollës Shqipe “Nënë Tereza”. Më shumë se 200 fëmijë që ulen në bankat e saj janë 200 dritare të vogla përmes të cilave shqipja kërkon të vazhdojë të shohë të ardhmen.

Por shkolla nuk mund ta bëjë e vetme këtë punë.

Gjuha mund të mësohet në klasë, por ruhet në shtëpi.

Një orë mësimi në javë mund t'i japë fëmijës alfabetin, drejtshkrimin, një poezi apo një pjesë historie. Por janë prindërit ata që mund t'i japin shqipes jetë në përditshmëri. Një fjali shqip në mëngjes, një bisedë gjatë darkës, një përrallë para gjumit, një telefonatë me gjyshërit, një këngë e vjetër familjare – të gjitha këto janë pjesë e një shkolle tjetër, asaj që nuk ka mure.

Prandaj thirrja për prindërit nuk duhet të jetë vetëm: “Dërgojeni fëmijën në shkollën shqipe.” Duhet të jetë edhe: “Flisni shqip me të.”

Mos kini frikë nga gabimet e tij. Gjuha nuk humbet sepse një fëmijë gabon një fjalë. Gjuha humbet kur ai pushon së dëgjuari atë fjalë.

Le ta mësojmë fëmijën të mos e shohë shqipen si një detyrë shtëpie, por si një pjesë të vetvetes.

Në fund të fundit, identiteti nuk u trashëgohet fëmijëve vetëm me mbiemër. Ai u jepet edhe përmes fjalës.

Dhe sot, kur më shumë se 200 fëmijë hapin dyert e një shkolle shqipe, kemi një arsye për të besuar se fjala jonë nuk po mbyllet. Përkundrazi, po hyn në bankë, po hap një fletore dhe po mëson të shkruajë të ardhmen.

Kjo është arsyeja pse një fillim i tillë nuk është vetëm një lajm i bukur për komunitetin shqiptar. Është një ngjarje që meriton të përshëndetet me respekt.

Sepse kur një fëmijë mëson shqip larg Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë së Veriut, Malit të Zi apo trojeve të tjera shqiptare, ai nuk po mëson vetëm një gjuhë.

Ai po mëson se nga vjen një pjesë e emrit të tij.

Dhe ndoshta, pikërisht aty, në bankën e një shkolle të vogël shqiptare në mërgim, fillon të shkruhet një nga betejat më të mëdha të së ardhmes: që fëmijët tanë të mund të jetojnë plotësisht në botën ku janë rritur, pa humbur gjuhën që u tregon se kush janë.