E SHTUNA E PLEQVE


Konstandin Dhamo


Kryeministri i vendit,më në fund,u dha leje zyrtarisht pensionistëve të dalin nga shtëpia / Më18 prill 2020 / Të shtunën,nga ora pesë,deri më njëmbëdhjetë / Të rinjve,në këtë ditë të parë t’uikendit,nuk u lejohej të dilnin e të përziheshin me pleqtë,aq lehtësisht t’infektueshëm nga Covid 19.

Kështu,pënsionistët e thinjur do t’i çmpinin këmbët,tek do të venin te Parku i Madh,i bleruar sakaq dhe i mbushur me lule përplot aromë pranvere,apo do të hidheshin gjer te Bulevardi Dëshmorët e Kombit,me selitë e qeverisë që s’e kishte ndërprerë punën dhe,prej bulevardit, të ktheheshin e të çapiteshin nëpër trotuaret aq të hijeshuar,përgjatë Lanës me blirë dhe pisha;posi posi.Vetë kryeministri u kishte dhënë lejedalje,deri më njëmbëdhjetë…

Poeti tetëdhjetepesëvjeçar FS më mori në celular,aty nga ora shtatë e më tha :

- Do të lahem e do të vishem ca më me kujdes se,gjatë tërë këtyre ditëve të karantinës,e do të dal ! Armiku iku. Rrugët janë të lira…

- Ke shkruar ndonjë vjershë për Covidin ? Po kush të tha se paskësh ikur ?

- Është mirë të mendojmë kështu.O Zot,sa e shtrenjtë na u bë dalja përjashta pa pritur e pa kujtuar! U miqësuam me Covidin dhe,kemi nisur të besojmë se,tashmë s’na bën gjë,domethënë,djalli s’është më i zi,u bë gri,hehe.

- Pa parashtrojua këto rezultatet e tua virologëve,psikologëve apo…

- Cilëve,atyre dogmatikëve? Ja që duhet të jesh pak poet.Ah,sa e bukur është koha,e bukur siç është e bukur edhe një vajzë e re,hë ? E si mund të ketë një të keqe tinëzare mes kësaj mrekullie? Thashë se,pranvera do të vinte e do të ikte sivjet pa e parë dhe pa e shijuar paksa,por ja,do të dal me shoqen time në krah. M’u kujtua fëmijëria,kur plasnim gjersa lëshoheshim në rrugë pas lodrave; në këtë moshën time të ndërmendet shpesh fëmijëria,hehe!

- S’ke faj,t’u bë mëse një muaj që s’lëviz nga vendi.

- Ç’një muaj ! Kam që më nëntë mars që s’e shoh dritën e diellit,u qorruam me llambat që i mbajmë ndezur edhe ditën. Për koincidencë ose jo,sot i plotësova të dyzetat e karantinës,të asaj si qëmoti.

- S’e ke çuar dëm veç arrestin shtëpiak,ta quajmë edhe kështu; i ke mbytur portalet ku janë e ku s’janë me vjersha të freskëta origjinale dhe me përkthime nga krijimtaria e nobelistëve. Shembulli yt është një flamur valvitës lavdie.

- E,tallu ca se kemi nevojë,por nëse do të rrija kot do të kisha lojtur nga mendtë; ku ma ke Covidin 19 apo 20? Nuk i jam ndarë kompjuterit as paradite,as pasdite ; pranë tastierës së tij i kam ngrënë të tre vaktet. Tashmë që nuk dalin nëpër kioska gazetat e shtypura, portaleve do t’u biem në qafë.

- Një tetëdhjetepesëvjeçar i kthjellët,që krijon ende dhe ka ide të reja! Ore,u dashka ardhur në moshën tënde që të bëhesh prodhimtar i madh, haha !

- Epo secili me të vetën.

- Aktualisht jeni disa artistë tetëdhjetepesëvjeçarë:tre apo katër piktorë dhe po kaq edhe skulptorë,që modelojnë ende monumente,e hipin e zbresin tërë ditën në ca skela të sajuara.Kjo është entuziaste dhe,tani s’po bëj aspak humor.

- Posi ! Por a e di se çfarë më pikëllon sa mezi përmbahem ?Ah, ngjitet im bir me ashensor gjer te apartamenti ynë,lë qeset me ushqime për ne, të dera,nuk i bie ziles,por,kur zbret poshtë,merr në celular:hapni derën dhe merrni qeset…

Ç’të bëjmë,s’e shohim dot djalin,ashtu të vërtetë e ta prekim! E kuptojmë; ruhet shumë se ka hallin tonë e të fëmijëve,nipave që s’na i sjellin më t’i puthim e t’i përkëdhelim,por së paku, shihemi e llafosemi darkave në skype! Asnjëherë më parë s’e kam falënderuar shpikësin e tij sa në këto ditë të kyçura, a si e quajte ti. Ika ika, do të të marr në celular ndoshta pasdite, ika…

Por a do të dilnin pleqtë ?

Si s’do të dilnin,me padurim madje,çfarë ligjëroi deri tani poeti FS; kot ua dha lejen speciale kryeministri? Ua dha, por a ua dha edhe frika e infektimit,se? Pastaj, ka edhe nga ata që,vërtet kanë dalë në pension para dy – tre vitesh,por s’e përfshijnë veten kurrsesi në rradhën e të moshuarve.Dhe, të drejtë kanë. Nuk duhet harruar se, disa nga anëtarët veteranë të partisë, mund ta kishin marrë si urdhër (mos ore!) lejen e dhënë nga kryetari i tyre.

Por të rinjtë,këtë herë të rinjtë sipas logjikës së ndarjes sociale të brezave,që na diktoi Covidi,a do të dalin sot në rrugë gjer më njëmbëdhjetë,sot në këtë fashë të pleqve,pa pyetur për këta,lehtësisht të infektueshmit nga virusi ?

Por jo jo,s’u kishte dhënë leje kryeministri,kaq.

Do të këqyrja ja,nga ballkoni im në kat të dytë…

Në fakt,të moshuar,unë shihja çdo ditë,në mëngjes herët,kur ata,të vetmuarit dilnin të bënin një çikë pazar,shumëkush pa maska e pa doreza.Asqë pyesnin për ndalimqarkullimin e rreptë,të vendosur posaçërisht,sepse,përndryshe,të gjithë ata që s’i kishin fëmijët e tyre në Shqipëri,e për rrjedhojë,as nipat e mbesat,që t’i ndihmonin njëfarësoj,për kryerjen e pazareve dhe blerjen e ilaçeve disallojesh,u mbetej veçse të vdisnin e të dekompozoheshin t’harruar brenda skutave ku jetonin.Ku ma kishe virusin…

Por sot ndryshonte puna.

Do të dilnin ceremonialisht.

Po,ceremonialisht.

Do të piqeshin udhës me njeri – tjetrin.

Do të llafoseshin për ditët e mbyllura .

Kot kryeministri s’u kishte dhënë leje të posaçme…

Por, dale dale…

Dola në ballkonin tim të praruar nga dielli i ëmbël i prillit dhe,ashtu më këmbë, mbështetur tek parvazi i tij,nisa të vështroj.Ora ishte tetë…

E gjithë rruga që shtrihej gjer tutje përpara meje,ishte ende bosh,por nga prapa pallateve,dëgjoheshin të qeshura dhe biseda me zë të lartë.Ndërkohë, në ballkonin sipër timit,fqinjët,dy pensionistë të kahershëm,që e shtynin kohën aty,të mbështjellë me batanie,po llafoseshin me fqinjët e tjerë të katit sipër tyre,kur, ata që banonin edhe një kat më sipër,thirrën mes të qeshurave:

- Ore,jemi edhe ne,në ballkon; si u gdhitë,s’keni dalë ende të shëtisni sot që s’ju kap polici ? Po, krye