E BUKURA E DHEUT


Sefulla Kata


Në blunë e qiellit e ngjyej penën,

Me rreze drite vargun tim e thur,

Ia numëroj tingujt, shkronjat, fjalët,

Në strofë e vë si më të bukurën pikturë.


Ia marr hua petalet trëndafilit,

Vesën sipër tyre e mbledh si nektar,

Njom në të frymëzimin tim idilik,

Dhe fjalët një nga një i vë në radhë.


E dua gjuhën time, të bukurën e dheut,

Plot nur e dritë çdo tingull, çdo fjalë,

U falem me nder e u përlulem me respekt ,

Të parëve tanë që amanet na e lanë.


Ka fjalë shumë të ëmbla për dashurinë,

Ka fjalë mjaft të serta për zemërimin,

Me shkronja t’ arta e plumb të rënda,

E vesh plot nur gjoksin e trimit.


Ka fjalë të bardha për t’iu lutur Zotit,

Ka fjalë për besën, fjalën e dhënë,

Me të gjitha ngjyrat e mbush frymëzimin,

Është frymë shpirti e të bukurës nënë.


Ka fjalë të thjeshta si vetë thjeshtësia,

Ka fjalë të bukura si vetë bukuria,

Si zonjë e fisme mes gjuhëve të tjera,

E madhërishmja si madhështia.


*Dërgoi: Shefqet Meko