Dhimitër (Miço) Canga: Φατμίρ Τερζίου: Αντίληψη -Ο Ήλιος πάνω στην προτομή σου(Λασγκούς Ποραντέτσιτ)

NJË POEZI NGA POETI E SHKRIMTARI I MIRËNJOHUR PROF.FATMIR TERZIU KUSHTUAR LASGUSH PORADECIT .E PËRKTHEVA PËR LEXUESIN E NË GJUHËN GREKE.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΦΑΤΜΙΡ ΤΕΡΖΙΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΛΑΣΓΚΟΥΣ ΠΟΡΑΝΤΕΤΣI. ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Fatmir Terziu: Dielli mbi bustin tënd

(Lasgush Poradecit)

Sot të kam sjellë një pendë, Lasgush,

jo një pendë zogu,

por një pendë të shkëputur

nga krahu i fjalës.

E kam lagur

në burimin e vargut,

atje ku heshtja bëhet tingull

dhe tingulli bëhet shpirt.

Nuk erdha ta vendos mbi bronz,

as mbi kujtimin tënd.

Erdha ta lëshoj mbi ujërat e liqerit,

që të gjejë vetë rrugën

drejt dorës sate të padukshme.

Sepse poetët nuk vdesin

kur mbyllin sytë.

Ata vdesin vetëm

kur thahet burimi i vargut.

E burimi yt rrjedh ende.

E dëgjon Driloni.

E pëshpërisin shelgjet.

E mbajnë në gjoks valët

që vijnë e shkojnë

midis brigjeve të botës.

Kur kjo pendë të prekë emrin tënd,

dielli do të qeshë mbi liqer.

Kur era ta ngrejë përsëri në ajër,

do të qajë koha

mbi gjithçka që ikën.

Por jo mbi poezinë.

Sepse poezia,

si uji që buron nga thellësitë e gurit,

nuk njeh varr.

Dhe dielli,

mbi bustin tënd,

do të vazhdojë të lexojë

nga ai burim i pashtershëm i vargut,

aty ku Lasgushi

nuk është më një emër,

por një dritë

që shkruan ende

mbi faqen e ujit.

@followers

Fatmir Terziu

Φατμίρ Τερζίου: Ο Ήλιος πάνω στην προτομή σου

(Λασγκούς Ποραντέτσιτ)

Σήμερα σου έφερα ένα φτερό, Λασγκούς,

όχι φτερό πουλιού,

αλλά ένα φτερό αποκολλημένο

από το φτερό της λέξης.

Το βρέξα

στην άνοιξη του στίχου,

εκεί όπου η σιωπή γίνεται ήχος

και ο ήχος γίνεται πνεύμα.

Δεν ήρθα να το τοποθετήσω επάνω στο μπρούντζο,

ούτε επάνω στη μνήμη σου.

Ήρθα να το πετάξω επάνω στα νερά της λίμνης,

ώστε να βρει μόνο του το δρόμο

προς το αόρατο χέρι σου.

Γιατί οι ποιητές δεν πεθαίνουν

όταν κλείνουν τα μάτια τους.

Πεθαίνουν μόνο

όταν η πηγή του στίχου στερέψει.

Και η πηγή σου ακόμα ρέει.

Την ακούει το Ντριλόνι.

Την ψιθυρίζουν οι ιτιές.

Την κρατούν στα στήθη τους τα κύματα

που έρχονται και φεύγουν

ανάμεσα στις ακτές του κόσμου.

Όταν αυτό το φτερό αγγίξει το όνομά σου,

ο ήλιος θα γελάσει επάνω στη λίμνη.

Όταν ο άνεμος το σηκώσει πίσω στον αέρα,

ο χρόνος θα κλάψει

πάνω σε όλα όσα φεύγουν .

Αλλά όχι πάνω στην ποίηση.

Γιατί η ποίηση,

σαν το νερό που αναβλύζει από τα βάθη της πέτρας,

δεν γνωρίζει τάφο.

Και ο ήλιος,

πάνω στην προτομή σου,

θα συνεχίσει να διαβάζει

από εκείνη την ανεξάντλητη πηγή στίχων,

εκεί όπου ο Λασγκούσι

δεν είναι πια ένα όνομα,

αλλά ένα φως

που ακόμα γράφει

στην επιφάνεια του νερού.

Fatmír Terziu -Φατμίρ Τερζίου

Përktheu në gjuhën greke nga origjinali

Dhiimitër (Miço) Canga

Μετάφραση απο το γνήσιο στα ελληνικά

Δημήτρης (Μήτσιος)Τσάγκας.

NJË POEZI MJAFT E ARRIRË E AKTUALE NGA PROF FATMIR TERZIU .E PËRKTHEVA EDHE NË GJUHËN GREKE.

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΦΑΤΜΙΡ ΤΕΡΖΙΟΥ. ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Fatmir Terziu: Perceptim

Askush nuk më ka parë tërësisht,

as unë nuk kam mbërritur ende te vetja.

Në korridorin e syrit tim

kalojnë kontinente,

si fëmijë që harrojnë emrat

dhe kujtojnë vetëm dritën.

Një ëndërr në jug,

nën qepallën e ngrohtë të detit,

në një dhomë ku ora

mat heshtjen e gjërave,

tym nga një tren,

tym nga një lutje,

tym nga një pemë që po mëson

si të bëhet re.

Një grua në Tokio

hap një dritare.

Një burrë në Nairobi

mbyll një plagë.

Një fëmijë në Buenos Aires

vizaton një zog.

Lapsi i tij kalon mbi oqeane

pa pasaportë.

Kemi shpikur shumë gjuhë,

por era vazhdon të flasë

me të njëjtin alfabet të padukshëm.

Kur bie shi,

çatitë e botës

përkthejnë njëra-tjetrën

pa përkthyes.

Nganjëherë mendoj

se kufijtë janë vetëm rrudha

mbi ballin e tokës,

se lumenjtë nuk dinë

në cilin shtet po rrjedhin,

dhe se yjet,

kur ndezin llambat e natës,

nuk pyesin askënd

për kombësinë.

Në tregun e shekullit

shiten frikëra me shumicë,

por shpresa ende ecën zbathur,

duke trokitur derë më derë

si një shitëse e vjetër

që nuk lodhet kurrë.

Askush nuk e blen,

por të gjithë jetojnë prej saj.

Një fjalë e mirë

e thënë në çdo gjuhë

ka të njëjtën peshë,

sa një copë bukë

në duart e urisë.

Një fjalë e keqe

në çdo alfabet

ka të njëjtën hije,

sa një dritare e mbyllur

përballë agimit.

Dhe unë perceptoj

se bota nuk mbahet

nga ligjet, kanunet, apo gurutë,

as nga muret,

as nga numrat e pafund.

Ajo mbahet

nga miliona zemra të zakonshme

që vazhdojnë të rrahin

edhe pasi kanë parë

shumë errësirë.

Në fund,

kur nata mbledh sendet e saj

dhe i fut në xhepat e universit,

mbetet vetëm kjo,

një njeri që kërkon tjetrin,

një dorë që kërkon një dorë kur duhet,

një dritë e vogël

që nuk pranon të shuhet.

Dhe ndoshta

ky është perceptimi më i saktë,

se jemi më pak të ndarë

sesa na kanë mësuar,

shumë më tepër nga një film

pranë njëri-tjetrit

sesa e dimë.

@followers

Fatmir Terziu

Φατμίρ Τερζίου: Αντίληψη

Κανείς δεν με έχει δει πλήρως,

ούτε εγώ έχω φθάσει ακόμα στον εαυτό μου.

Στον διάδρομο του ματιού μου,

περνούν οι Ήπειροι

σαν παιδιά που ξεχνούν τα ονόματά τους

και θυμούνται μόνο το φως.

Ένα όνειρο στο νότο,

κάτω από το ζεστό βλέφαρο της θάλασσας,

σε ένα δωμάτιο όπου το ρολόι

μετράει τη σιωπή των πραγμάτων,

καπνός από ένα τρένο,

καπνός από μια προσευχή,

καπνός από ένα δέντρο που μαθαίνει

πώς να γίνεται σύννεφο.

Μια γυναίκα στο Τόκιο

ανοίγει ένα παράθυρο.

Ένας άντρας στο Ναϊρόμπι

κλείνει μια πληγή.

Ένα παιδί στο Μπουένος Άιρες

ζωγραφίζει ένα πουλί.

Το μολύβι του διασχίζει ωκεανούς

χωρίς διαβατήριο.

Έχουμε εφεύρει πολλές γλώσσες,

αλλά ο άνεμος συνεχίζει να μιλάει

με το ίδιο αόρατο αλφάβητο.

Όταν βρέχει,

οι στέγες του κόσμου

μεταφράζουν η μία την άλλη

χωρίς μεταφραστές.

Καμιά φορά σκέφτομαι

ότι τα σύνορα είναι απλώς ρυτίδες

στο μέτωπο της γης,

ότι τα ποτάμια δεν ξέρουν

σε ποια χώρα ρέουν,

και ότι τα αστέρια,

όταν ανάβουν τα νυχτερινά τους φώτα,

δεν ρωτούν κανέναν

για την εθνικότητά τους.

Στην αγορά του αιώνα

ο φόβος πωλείται χύμα,

αλλά η ελπίδα εξακολουθεί να περπατάει ξυπόλητη,

χτυπώντας από πόρτα σε πόρτα

σαν μια ηλικιωμένη πωλήτρια

που δεν κουράζεται ποτέ.

Κανείς δεν την αγοράζει,

αλλά όλοι ζουν από αυτήν.

Μια καλή λέξη

που λέγεται σε οποιαδήποτε γλώσσα

έχει το ίδιο βάρος,

σαν ένα κομμάτι ψωμί

στα χέρια του πεινασμένου.

Μια κακή λέξη

σε οποιοδήποτε αλφάβητο

έχει την ίδια σκιά,

σαν ένα κλειστό παράθυρο

απέναντι στην αυγή.

Και αντιλαμβάνομαι

ότι ο κόσμος δεν κρατιέται

από νόμους, κανόνες ή γκουρού,

ούτε από τοίχους,

ούτε από άπειρους αριθμούς.

Κρατείται

από εκατομμύρια συνηθισμένες καρδιές

που συνεχίζουν να χτυπούν

ακόμα και αφού έχουν δει

πολύ σκοτάδι.

Στο τέλος,

όταν η νύχτα μαζεύει τα υπάρχοντά της

και τα βάζει στις τσέπες του σύμπαντος,

μόνο αυτό μένει,

ένα άτομο που αναζητά ένα άλλο,

ένα χέρι που αναζητά ένα χέρι όταν χρειάζεται,

ένα μικρό φως

που αρνείται να σβήσει.

Και ίσως

αυτή είναι η πιο ακριβής αντίληψη,

ότι είμαστε λιγότερο χωρισμένοι

από όσο μας έχουν διδάξει,

πολύ περισσότερο σαν ταινία

ο ένας δίπλα στον άλλον

από όσο γνωρίζουμε.

@followers

Fatmir Terziu

Përktheu në gjuhën greke nga origjinali

Dhiimitër (Miço) Canga

Μεταφραση απο το γνήσιο στα ελληνικά

Δημήτρης (Μήτσιος)Τσάγκας.