Bujar Qesja: Dibra ka një mënyrë të veçantë për të të pritur

(Një reportazh nga rrugëtimi i miqve të “Mihal Ekonomit” në prag të një viti të ri shkollor)

Nga BUJAR QESJA

Dibra ka një mënyrë të veçantë për të të pritur. Nuk të del përpara vetëm me malet, gjelbërimin, rrugët që ngjiten e zbresin mes peizazheve dhe ajrin e pastër. Të pret mbi të gjitha me njerëzit. Me atë mikpritje që nuk është thjesht zakon, por një mënyrë jetese. Këtë herë, në rrugët e Dibrës, udhëtimi kishte nisur nga Durrësi. Ishin 18 njerëz të lidhur me shkollën e mesme jopublike “Mihal Ekonomi”, mësues, drejtues, bashkëpunëtorë e miq të hershëm të saj. Dy ditë larg zhurmës së zakonshme të qytetit, klasave, orareve dhe përgjegjësive të përditshme. Dy ditë që do të mbeteshin më shumë se një shëtitje. Sepse ka udhëtime që bëhen për të parë vende të reja. Ka edhe udhëtime që bëhen për të pushuar. Por ka udhëtime që kanë një tjetër kuptim: njerëzit i nxjerrin nga kornizat e zakonshme, i vendosin përballë njëri-tjetrit pa hierarkinë e zyrës dhe pa disiplinën e klasës, dhe u japin mundësinë të zbulojnë njëri-tjetrin në një dritë tjetër. I tillë ishte ky udhëtim i “Mihal Ekonomit”. Në grup ishin Elsa dhe Vasil Hila, drejtues të shkollës, drejtoresha Enkelana Koça, mësueset dhe bashkëpunëtoret e tyre, miqtë e hershëm Diana dhe Kristaq Prifti, kompozitori i njohur Ylli Ramzoti dhe çifti Qesja. Në pamje të parë, një grup njerëzish që po udhëtonin drejt Dibrës. Në të vërtetë, një komunitet i vogël njerëzor që po gjente kohë për të qenë bashkë.

Peshkopia, ndalesa e parë

Peshkopia u shfaq përpara tyre mes relievit malor dhe gjelbërimit. Qyteti kishte atë qetësinë e vet, atë hapësirë që të bën të ndalesh e të shikosh më gjatë. U vizituan zona të ndryshme të qytetit dhe resortet moderne në afërsi të tij. Por ajo që e bënte të veçantë udhëtimin nuk ishin vetëm vendet. Ishin bisedat. Mësueset, të mësuara gjatë vitit shkollor me programet, oraret, nxënësit, provimet, mbledhjet dhe përgjegjësitë e pafundme, tashmë flisnin për gjëra të tjera. Kishte më shumë të qeshura. Kujtime. Episode nga jeta e shkollës. Tregime që ndoshta nuk do të gjenin kurrë vend në një mbledhje pune. Dhe pikërisht këtu fillon të kuptohet një nga vlerat e këtij udhëtimi.

Një kolektiv nuk ndërtohet vetëm në zyrë. Nuk ndërtohet vetëm në mbledhje dhe në orët e mësimit. Ndërtohet edhe në rrugë, në një tavolinë të përbashkët, në një bisedë pa axhendë, në një të qeshur që nuk ka lidhje me punën. “Mihal Ekonomi” duket se e ka kuptuar këtë prej kohësh. Lëvizje të tilla nuk janë thjesht një mënyrë për të larguar stafin nga rutina. Janë një mënyrë për ta vlerësuar atë. Për t’u thënë mësuesve se puna e tyre shihet, çmohet dhe ka rëndësi. Sepse një shkollë nuk janë vetëm muret. Nuk janë vetëm klasat, bankat dhe tekstet. Shkolla është mbi të gjitha njerëzit që e mbajnë gjallë atë.

Podgorca dhe tryeza e mikpritjes

Një tjetër ndalesë e bukur ishte Podgorca, në zonën e Maqellarës. Lokali tërheqës i fshatit i priti udhëtarët me një tjetër pamje të Dibrës: tryezën e shtruar, ushqimin tradicional dhe atë mikpritje që nuk të lë të ndihesh i huaj. Dreka, natyrisht, ishte pjesë e kënaqësisë. Por jo e gjithë kënaqësia. Ajo ishte shoqëria. Në një tryezë të tillë, bisedat nuk kanë nevojë për ftesë. Njëri kujton një episod, tjetri tregon një histori, një tjetër ndërhyn me humor. Ngrihet një gotë për miqësinë, një tjetër për shkollën, e mes tyre shfaqen kujtime që i afrojnë njerëzit edhe më shumë.

Dibra bënte pjesën e saj. Peizazhi, tryeza, njerëzit, zëri i bisedave dhe ajo ndjesi e veçantë e mikpritjes krijonin një atmosferë që nuk mund të prodhohet në asnjë sallë mbledhjesh.

Një mbrëmje tek “Veri”

Mbrëmja në hotelin “Veri” të Peshkopisë do të ishte një nga momentet më të veçanta të këtij udhëtimi. Aty, në një tavolinë ku ishin mbledhur miq të vjetër e të rinj të “Mihal Ekonomit”, iu bashkua grupit edhe avokati i njohur dibran Baftjar Rusi. Prania e tij i dha mbrëmjes një tjetër dimension. Sepse disa njerëz, kudo që shkojnë, sjellin me vete jo vetëm emrin, por edhe historinë e tyre. Sjellin përvojën profesionale, marrëdhëniet njerëzore, miqësitë e ndërtuara ndër vite. Dhe kështu, rreth asaj tavoline, u takuan arsimi, kultura, drejtësia, arti dhe miqësia. Nuk ishte një ceremoni. Nuk kishte nevojë të ishte. Ishte thjesht një mbrëmje njerëzish që kishin diçka të përbashkët: respektin për njëri-tjetrin dhe lidhjen me një shkollë që prej vitesh ka krijuar historinë e saj.

Një çerek shekulli në horizont

Ky udhëtim merr një kuptim edhe më të veçantë kur sheh nga kalendari i “Mihal Ekonomit”. Në majin e vitit të ardhshëm, shkolla e mesme jopublike “Mihal Ekonomi” do të kremtojë 25-vjetorin e krijimit. Një çerek shekulli. Nuk janë pak 25 vite në jetën e një institucioni arsimor. Brenda tyre janë qindra e mijëra histori nxënësish, mësuesish, familjesh, provimesh, sukseseve, vështirësive dhe përpjekjeve për të ndërtuar një emër. “Mihal Ekonomi” është shkolla e parë jopublike në Durrës dhe 25-vjetori nuk është vetëm një datë festive. Është edhe një moment për të parë pas dhe përpara njëkohësisht. Të shohësh pas do të thotë të kujtosh atë që është ndërtuar. Të shohësh përpara do të thotë të kuptosh se një institucion arsimor nuk mund të jetojë vetëm me historinë e tij. Ai duhet të vazhdojë të krijojë histori.

Prandaj edhe ky udhëtim në Dibër mund të shihet si një episod i vogël i një historie më të madhe.

Para klasave, një kujtim i bukur

Më 14 shtator nis viti i ri shkollor. Mësueset do të kthehen në klasat e tyre. Do të rikthehen oraret, programet, përgatitjet, takimet me nxënësit dhe prindërit. Do të rikthehet ritmi i njohur i shkollës. Por këtë herë do të ketë edhe diçka tjetër. Një kujtim të përbashkët. Do të jetë kujtimi i rrugës, i Peshkopisë, i Podgorcës, i mbrëmjes tek “Veri”, i bisedave dhe i të qeshurave. Një kujtim që nuk është thjesht fotografi, sepse fotografitë fiksojnë fytyrat, ndërsa udhëtimet e përbashkëta fiksojnë marrëdhëniet.

Ndoshta kjo është një nga mënyrat më të bukura për të filluar një vit të ri shkollor: jo vetëm me plane e objektiva, por edhe me një ndjenjë më të fortë të të qenit bashkë. Një drejtues që di t’i bashkojë njerëzit nuk ndërton vetëm një kolektiv pune. Ndërton një komunitet profesional. Dhe ajo që u pa gjatë këtyre dy ditëve në Dibër ishte pikërisht kjo: jo distancë, por afërsi; jo hierarki të ftohta, por respekt, jo vetëm detyrë, por edhe miqësi.

Dibra mbetet pas, rrugëtimi vazhdon

Kur grupi u kthye në Durrës, Dibra mbeti pas. Por nuk mbetën atje gjithçka. Në bagazh u kthyen fotografitë e Peshkopisë, Podgorcës dhe maleve të Dibrës. Mbi të gjitha, u kthye një kujtim i përbashkët. Dhe rrugët që bëhen së bashku kanë gjithmonë një kuptim tjetër. Një shkollë që di të udhëtojë së bashku, di edhe të ecë së bashku. Tashmë përpara janë dy data: 14 shtatori, kur nis një tjetër vit shkollor, dhe maji i vitit 2027, kur “Mihal Ekonomi” do të festojë 25-vjetorin e saj.

Dy data që lidhen natyrshëm me njëra-tjetrën. E para hap një vit të ri. E dyta hap një faqe të re të një historie 25-vjeçare. Shkolla kujton atë që ka bërë, feston atë që ka arritur dhe përgatitet për atë që do të vijë. Ndoshta ky ishte edhe mesazhi më i bukur, por njëkohësisht më i heshtur, i këtij udhëtimi në Dibër: të punosh bashkë, të vlerësosh njëri-tjetrin dhe të dish të gëzosh së bashku. Sepse edhe këto janë pjesë e misionit të një shkolle. Paçi një vit shkollor sa më të mbarë!

Bujar Qesja

Durrës, 10 shtator 2026