Blerina Çifliku Behari: DASHURIA PËR ATDHEUN NUK I PËRKET PARTIVE APO IDEOLOGJIVE .

Blerina Çifliku Behari: DASHURIA PËR ATDHEUN NUK I PËRKET PARTIVE APO IDEOLOGJIVE. AJO I PËRKET VETËM POPULLIT.

Ese

​«Nuk kam nevojë të jem komunist për të dashur vendin tim... Unë i përkas vendit tim.»

Musine Kokalari

​Në historinë e mendimit njerëzor, përkatësia ndaj një kombi ka qenë shpesh fushëbetejë mes pushtetit politik dhe identitetit shpirtëror.

 Zëri stoik i Musine Kokalarit , e cila guxoi të mbronte lirinë e mendimit në një nga periudhat më të errëta të Shqipërisë

 mbetet një klithmë thellësisht filozofike.

 Deklarata e saj se atdhedashuria nuk kushtëzohet nga ideologjia e radhës, ngrihet mbi një të vërtetë universale: atdheu është një përkatësi ekzistenciale e natyrore, ndërsa politika është thjesht një dukuri e përkohshme shoqërore.

​Nga pikëpamja filozofike, ekziston një dallim thelbësor mes atdheut si shtëpi natyrore dhe shtetit si strukturë politike.

Qysh në antikitet, Aristoteli e përcaktonte njeriun si një qenie shoqërore, përkatësia e të cilit lind nga rrënjët e përbashkëta, gjuha, kultura dhe memoria kolektive- jo nga nënshtrimi ndaj një dogme. Politika dhe ideologjitë janë konstrukte kalimtare; ato lindin, transformohen dhe harrohen me ndërrimin e epokave.

Ndërsa atdheu është i përhershëm. Të barazosh dashurinë për vendin me përkatësinë në një parti do të thotë të ngatërrosh të tërën me pjesën, të përjetshmen me kalimtaren.

​Më tej, etika filozofike  e udhëhequr nga parimi i Kantit për dinjitetin dhe lirinë e ndërgjegjes  na mëson se njeriu nuk duhet të trajtohet kurrë si mjet për qëllimet e një pushteti. Kur një regjim kërkon që patriotizmi të matet me teserën e partisë, ai cenon vetë lirinë e individit.

 Një shoqëri e pjekur funksionon mbi parimin e pluralizmit: mendimi ndryshe nuk është tradhti, por pasuri intelektuale.

 Vërtetësia e atdhedashurisë nuk kërkon uniformitet mendimesh, por përkushtim ndaj të mirës së përbashkët, pavarësisht rrugëve ideologjike që zgjedhim.

​Nëse i referohemi konceptit të «Kontratës Sociale» të Zhan-Zhak Rusoit, sovraniteti dhe dinjiteti i një populli burojnë nga bashkësia e qytetarëve, jo nga udhëzimet e një elite politike. E shkuara jonë na tregoi se kur politika përpiqet të barazohet me vetë kombësinë, liria zëvendësohet nga frika. Sot, thirrja e Musine Kokalarit rezonon si një ftesë për emancipim: të duash Shqipërinë do të thotë të duash njerëzit e saj, të mbrosh të drejtat e tyre dhe të kontribuosh për të ardhmen, pa u bërë rob i asnjë dogme.

​Lidhja me atdheun është një premtim shpirtëror që nuk ka nevojë për vulë partiake. Siç e përmbledh mjaft mirë trashëgimia vizionare e Kokalarit, identiteti ynë i parë është përkatësia ndaj kësaj toke dhe kësaj kulture. Partitë dhe pushtetet vijnë e ikin, por gjuha, toka dhe dinjiteti ynë si komb mbeten të palëkundura.

Të jesh patriot do të thotë të jesh i lirë , sepse dashuria e vërtetë për atdheun nuk pranon pranga ideologjike.