Bajame Hoxha-Çeliku: Komunizmi nuk u largua plotësisht

NGA PRANGAT E DIKTATURËS NË PRANGAT E KORRUPSIONIT

Nga Bajame Hoxha-Çeliku

Historia e Shqipërisë duket si një lumë që ka ndërruar shtratin, por jo ujërat. Dikur rridhte i turbullt nga diktatura; sot shumë qytetarë ndiejnë se rrjedh i rënduar nga padrejtësia, pabarazia dhe mosbesimi. Ndryshuan flamujt, ndryshuan parullat, ndryshuan kostumet, por hija e pushtetit vazhdon të ecë mbi të njëjtën rrugë.

Komunizmi nuk u largua plotësisht. Ai hoqi çizmet e rënda, veshi këpucë llustrafine, ndërroi gjuhën dhe fytyrën, por jo gjithmonë mënyrën se si e kupton pushtetin. Dje urdhëronte në emër të ideologjisë; sot shumë njerëz ndiejnë se paraja është bërë ideologjia e re.

Ari nuk nxirret më vetëm nga nëntoka. Ari nxirret nga djersa e njeriut të zakonshëm. Çdo lot i një nëne që pret fëmijën nga mërgimi, çdo shpinë e kërrusur nga puna, çdo pensionist që numëron monedhat për ilaçet, çdo i ri që largohet me një valixhe të vogël e me zemrën plot mal, të gjitha këto janë pasuria e heshtur e këtij vendi. Dhe pikërisht mbi këtë pasuri ngrihen pallate, kulla dhe ëndrra luksi që duken aq larg jetës së përditshme të shumicës.

Shqipëria është si një pemë e lashtë. Rrënjët i ka ujitur gjaku i luftëtarëve, djersa e fshatarit, mundi i punëtorit dhe sakrifica e nënave shqiptare. Por frutat e saj shpesh duken sikur bien në të njëjtën anë të kopshtit, ndërsa shumë të tjerë shohin vetëm hijen e degëve.

Deti është i të gjithëve, por shumë njerëz pyesin veten nëse ende e ndiejnë si të tyrin. Malet janë të të gjithëve, por shikimi i tyre shpesh ndalet te gardhet. Pyjet, brigjet dhe lumenjtë janë kujtesa e kombit, jo vetëm pasuri ekonomike. Një komb nuk matet me sa ndërton mbi tokën e tij, por me mënyrën se si e ruan atë për fëmijët që do të vijnë.

Më e dhimbshmja nuk është varfëria. Më e dhimbshmja është kur njeriu fillon të besojë se padrejtësia është bërë normale. Kur heshtja bëhet ligj i pashkruar. Kur shpresa ikën më shpejt se trenat dhe avionët që mbushen çdo ditë me të rinj.

Shqipëria po humbet jo vetëm njerëz. Po humbet buzëqeshje, lindje, këngë dasmash, zëra fëmijësh në oborret e shkollave. Fshatra të tëra heshtin si shtëpi pa oxhak. Qytete që dikur gumëzhinin nga rinia, sot numërojnë valixhet që largohen. Ky është emigracioni i shpresës.

Ndërkohë, korrupsioni është si ndryshku: nuk bën zhurmë kur hyn, por gërryen ngadalë themelet e shtëpisë. Ai nuk vjedh vetëm para; vjedh besimin, dinjitetin dhe të ardhmen. Ai e bën qytetarin të ndihet i huaj në vendin e vet dhe e mëson të mendojë se ligji nuk është njësoj për të gjithë.

Por historia ka një ligj që nuk e shkruan asnjë parlament: asnjë mur nuk qëndron përgjithmonë mbi themele të kalbura. Kur padrejtësia bëhet e rëndë si guri, ndërgjegjja e popullit zgjohet si lumi në pranverë. Nuk ka forcë që mund ta mbajë përgjithmonë të mbyllur një lumë.

Protesta është frymëmarrja e demokracisë. Ajo nuk është urrejtje; është thirrja e një populli që kërkon të jetojë me dinjitet. Nuk është dobësi; është shpresa që nuk pranon të vdesë. Nuk është fundi i shtetit; është kujtesa se shteti ekziston për qytetarin dhe jo qytetari për shtetin.

Shqipëria nuk ka nevojë për pallate më të larta se malet e saj. Ka nevojë për drejtësi më të lartë se çdo pushtet. Nuk ka nevojë për pasuri që grumbullohet në pak duar, por për mirëqenie që ndahet me drejtësi. Nuk ka nevojë për frikë, por për besim.

Sepse një komb nuk vdes kur i rrënohen urat apo rrugët nga goditjet e natyrës. Ai rrezikon të humbasë kur i rrënohet besimi.

Dhe besimi është pasuria më e madhe që mund të ketë një popull për të ardhmen e tij.