Arsinoi Zengo Kallço: Kur më në fund mendoi edhe për veten...

Në atë kohë ajo ishte tridhjetë e ca vjeç dhe kishte kaluar mjaftueshëm gjëra për të mos u impresionuar më nga fjalët e bukura.

Në punë i kishin bërë një padrejtësi. Fillimisht u përpoq ta zgjidhte qetësisht. Shkoi te përgjegjësi, foli, solli dokumentet dhe priti.

— “Do ta shohim,” i thanë:

Kaluan javë dhe asgjë nuk ndryshoi.

Një kolege i tha:

— Lëre fare. Do lodhesh kot.

Ajo heshti pak dhe pastaj iu përgjigj:

— Ndoshta do lodhem. Por të paktën do lodhem duke mbrojtur atë që është e imja.

Dhe luftoi.

Jo me zhurmë. Jo duke bërtitur. Thjesht nuk u tërhoq.

Kishte mbrëmje kur kthehej në shtëpi e lodhur, hiqte këpucët te dera dhe rrinte disa minuta në heshtje. Kishte filluar të pyeste veten nëse gjithë kjo forcë që tregonte jashtë po e linte pa fuqi brenda.

Një të premte, pas pune, hyri vetëm në një kafene që e frekuentonte herë pas here.

— Të njëjtën kafe? — e pyeti kamarieri.

— Po. Sot më duhet e fortë.

Në tavolinën pranë ishte ulur një burrë që e kishte parë disa herë. Nuk e njihte mirë, vetëm ishin përshëndetur më parë.

Kur ajo u ngrit të ikte, ai i tha:

— Më fal që po të flas kështu, por të kam parë disa herë këtu. Gjithmonë dukesh sikur po mendon për njëqind gjëra njëherësh.

Ajo qeshi.

— Sepse zakonisht kam njëqind gjëra për të menduar.

— Atëherë sot mos mendo për asnjërën. Pi kafenë dhe rri pak.

Nuk ishte ndonjë fjali e madhe. Por asaj i mbeti në mendje.

Pas asaj dite filluan të flisnin më shpesh.

Në fillim për gjëra të zakonshme. Punën. Trafikun. Kafenë. Filmat. Pastaj për gjëra më personale.

Një mbrëmje ajo i tha:

— Unë nuk jam njeri i lehtë. Kam luftuar shumë për të arritur këtu ku jam.

Ai nuk u tremb nga fjala luftë.

— As nuk kam ardhur të të ndryshoj.

— Po çfarë kërkon?

Ai mendoi pak.

— Të të njoh. Pastaj shohim.

Kaq.

Nuk pati premtime. Nuk pati betime. Nuk pati atë dashurinë e menjëhershme që ekziston vetëm në filma.

Pati kohë.

Pati ditë kur ajo ishte e mërzitur dhe nuk donte të fliste. Ai nuk e detyroi.

Pati ditë kur ai kishte problemet e veta dhe ajo ishte aty.

Dhe një natë, disa muaj më vonë, ndërsa po ecnin në rrugë, ai i kapi dorën.

Ajo e pa.

— Çfarë po bën?

— Asgjë. Thjesht po të mbaj dorën.

Ajo buzëqeshi.

Sepse pas gjithë atyre viteve kishte kuptuar diçka që nuk e kishte kuptuar kur ishte më e re:

Nuk kishte pasur nevojë për një njeri që ta shpëtonte. Kishte pasur nevojë për dikë që, kur ajo të lodhej duke luftuar, të mos largohej.

Dhe kështu, pa e kuptuar, ajo që kishte kaluar vite duke luftuar që të mos i shkelte askush të drejtën, më në fund gjeti dikë që nuk i kërkoi të luftonte edhe në dashuri.

Ai nuk ia premtoi një jetë pa vështirësi.

I premtoi vetëm praninë e tij në ditët e vështira.

Dhe ndoshta kjo ishte fitorja më e madhe e saj.

Sepse ndonjëherë drejtësia të mëson të mos dorëzosh veten, ndërsa dashuria e vërtetë të mëson se nuk ke pse ta mbrosh veten nga njeriu i duhur.

Ajo nuk e humbi forcën kur e deshi atë.

Për herë të parë, e lejoi forcën e saj të pushonte.

"Luftoni për drejtesinë tuaj intelektuale dhe atë të shpirtit"