Armela Hysi: Atë natë

atë natë

atë natë vendosi ta helmonte.

pamjet makabre të gjakut

mbrëmjen e kaluar

në muret e veshur me kadife bojë pjeshke

mbi çarçafët e rrudhosur lehtë nën trupat

e tyre të zhveshur dhe

dihatjeve të djersitura

në krevatin dopjo

hidhnin mbi dritë-hijet e relievit të zbutur

fytyrës së tij pa shprehje

emocionin e verdhulluar të të pa regjurve

sapo hasur me vdekjen.

rrëqethje depërtuese.

më mirë pa ndjesinë e ftohtë të armës.

përtonte të lidhte litarë.

duart e mefshta thithnin me mani

vështrimet e tij të hutuara.

po, qe lodhur nga super-krimet perfekte.

mbushi me dashamirësi gotat

me vështrimin më miqësor që i kishte

mbetur në

sirtarin e rrënuar të maskave.

pija e athët shponte paretet e thara të gojës

e zhyste ngadalë në qetësinë pa zëra të

harresës

ndërsa ajo përpëlitej me gotën rrëzuar

përdhe

e duart kryqëzuar nën gjinjtë

thithë-fryrë

ngjyrë shege.

të nesërmen kur ajo të ngrinte me

turfullimin e vonesës

krifën e saj të verdhë nga butësia e ëndrrave

çarçafëve të rrudhosur

prej fërkimit të trupave të tyre të zhveshur

e dihatjet e djersitura të qëndronin pezull

në ajrin dëshmitar të dhomës

ai do të kalonte një tjetër ditë të lumtur

me imazhin ideal të asaj që dashuronte.

Nga libri “NDOSHTA” Armela Hysi – poezi -