Anila Biti Toni: QESH

Qesh

Sa    të shkundesh…gjethet    e    pemëve

Qesh

Sa    e qeshura…të    bahe t krejt    grusht

E ta    rrëzoj , në    kët    shekull…mali n, që s’bëzan

Qesh

Kësaj        bote ,të    quajtur    botë…as i      plas ,kur    ti    kjan

Kur    tandi    shpirt, prêt    netët    dhe hënorja…ngjite t pas yjeve

Qesh

Edhe

Kur gjoksin, ah …kraharori    ,hoj e me dhimbje    të mbushura    i      mban

Qesh

Sa    të    rrënohen    rrugët…ku    ëe shtruan…rrugë    të    molisuna

Qesh

Me    forcën    e shpirtit…vetem    qesh…qesh…

Edhe kur lotëti      gelltit…i    fshehin…shira    qielli

Qesh…qeshu

Tallu    me    stuhitë

 Kotësia drejt teje …i    nis, të triumfoj

Qesh

Dhe thuaji vetes

Se bota, asht e ngushtë...memece      e      pagojë…

E    cadër    ështe    qielli…shirat    e    tua , vetë    i      mban

Bota

Një dhomë

 Pa dyer…pa dritare…pa ajër…pa mure…pa themele…pa dritë

E kërkoji bjeshkëve…

Në    besë ,me ajri , ta mbushin …tandin    shpirt

E    ta    derdhin    ajrin ,ta    ngopësh      me    ajr i bjeshke

Edhe    ku r errnin e    nisin…të    rrije    brenda    teje e    mos t’i celi sytë

Qesh…qeshu

Sot njerezit

Ushqehen ,hanë ,nuk ngopen…me    gjellnajën    e    shpirtit    tand

Mallkime    në natë    hallouinesh,    gatuajnë    në      emër të    pamëshirës

Me dhambet    e nxjerrë

Nisin      poasqyrën e frikshme …të mohimit

Në      flamurin    krejt te zi…të    ketë      emër…vetëm    trishtimin

Pra    qesh…qesh

Edhe kur bota

Të    nis    makthe…ankthe…nis këngëzo,    me za në    kupë    të qiellit ,nji kangë

Ta ndjejne ligesitë

Se    nuk jam me ty ma…

Nuk    dinë kurrë    të      thonë ,lot      tek    ty… nuk due

Judenj …që    të shesin…për’’    tridhjetë      aspra’’…

E në diten e Kryqezimit, të    përqafojnë , si një      Krisht    i    mohuem

Qesh…ngrihu…qesh

Trëmbe Botën…

Kotësine …egon…narcistët…themeluesit    e    frikës

Me    të    qeshuren    tande

E    trishtimin tand…kurrë…kurrë…mos e thuej

Lutju    vetëm një peme…ta    fsheh    brenda, një rranje

Qesh…heu    ,sa ke…për ,t’ue … qesh

E    shkundi    krejt    errnajat…

Pluhurat    e    kurtheve,që      enden    si    Circe    cdo    ditë

Një ditë…

Do    jesh Ti    ,krejt nje Meduzë    ,e    në ta lexon…atë lotin?

Për hir të    lotit    tand…në    gu r do t’i      kthej…do    t’i ngrij

Qesh

Heu …s a ke    për tu    qesh…

Trishtimin…hartë , si      fustan ditesh…mos e vish kurrë

Se njerëzit, drejt    tokë s tande    ngrenë      laqe …sy…e vesh

E      presin    viktimën…në therrmija, ta    rrezojnë    si    një    mur

Qesh

Tregoji    Botës

Njerëzve të    marrë    se    edhe e vetme… ia del

S e je    mal

E    në    nuk    ka…ka

Male, që    të    japin forcë…ka një Dritë-Diell

Ka    një    natë-yjes ,i rreth teje…Hëna … nis e mbjell

Qesh…qeshu

E    zemra do dëgjoj    e    me zanin    tand ,do    nisi fjalë

Të      qeshi…

Krejt    ngallnjim    kraharori…e qeshura      të mbys i krejt

Kafazet    e    servileve ,hipokriteve ,jonjerëzores…

Të      mundur, të    donin…

Qesh

Bëhu      Anije…hapi velat    me…erëra    qielli…

Me ty

Asht mëma natyrë…deti    asht    ,a i që    të    drejton    e    të    mban

Qesh      zemër..

Ti    vetëm      të    qeshësh …të    qeshësh

Thuaju…ku r    ja      plas    së      qeshurës

Nuk    jam    rrëke…a s përrua…as    llum- llumrash

Jam    Det…jam Ooqean

E    di    të    bahem… Ajzberg

Ajzbergët…

Nuk    kanë, asnjë        krisje    truri…ti    mund    e    as    ti    ndal

Qesh… Zemër…

Ti…vetëm Qesh…