Adham Prifti: Në kujtim të Nikoleta Dyrmishit

Nga Prof. Adham Prifti

Lajmi i hidhur për ndarjen e parakohshme nga jeta të Nikoleta Dyrmishit, një nga ish-nxënëset e mia më të talentuara, të cilën e kam njohur që në fëmijërinë e saj më preku mjaft. Për një mësues, disa nxënës mbeten përgjithmonë në kujtesë. Jo vetëm për rezultatet, por për atë dritë të veçantë që sjellin në klasë, në skenë dhe në jetë. Nikoleta ishte pikërisht njëra prej tyre. Ajo nuk ishte vetëm nxënësja ime; ishte edhe vajza e madhe e miqve dhe të afërmve të mi të dashur, Zylyftarit dhe Shqipe Dyrmishit. Kjo e bënte lidhjen time me të edhe më njerëzore, më të afërt, më të ndjeshme.

Që në moshë të vogël, Nikoleta u shqua për një talent të rrallë. Zëri i saj i bukur, aftësia e saj për të recituar dhe prania e saj e natyrshme në skenë tregonin se përpara saj hapej një rrugë e veçantë. Ajo ishte recituese e shkëlqyer dhe një vajzë që e përjetonte artin me shpirt. Në festivalet e këngës për fëmijë në Burrel dhe më pas në festivalet kombëtare për fëmijë në Shkodër, Nikoleta u bë shpesh fituese çmimesh, duke dëshmuar se talenti i vërtetë, kur shoqërohet me punë dhe përkushtim, nuk mbetet i fshehur.

E kujtoj jo vetëm për zërin, për recitimet dhe për çmimet. E kujtoj për atë vajzë të qeshur, të ndjeshme e plot ëndrra, që kërkonte të shprehte diçka të sajën përmes artit. Dhe ndoshta ky është privilegji më i madh i një mësuesi: të shohë tek një fëmijë farën e një njeriu të madh dhe ta ndjekë më pas, me krenari, rrugëtimin e tij.

Pas përfundimit të Shkollës së Gjuhëve të Huaja, Nikoleta punoi për një periudhë në Ambasadën Amerikane, ndërsa më pas jeta e çoi drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Ajo ndërtoi atje jetën e saj, duke marrë me vete kujtimet e fëmijërisë, familjen, miqtë dhe atë botë të bukur ku talenti i saj kishte nisur të shkëlqente.

Sot, lajmi i largimit të saj të papritur është një goditje e rëndë. Është nga ato humbje që të bëjnë të kthehesh pas në kujtime dhe të kuptosh se sa shpejt kalon jeta dhe sa të brishta janë udhët tona njerëzore. Për familjen është dhimbje e pazëvendësueshme; për miqtë dhe të afërmit është një boshllëk që nuk mbushet lehtë; ndërsa për ata që e njohën dhe e deshën, Nikoleta do të mbetet gjithmonë ajo vajza e talentuar që e kishte jetën përpara dhe që premtonte kaq shumë.

Në këtë çast të rëndë, i shpreh ngushëllimet e mia më të thella familjes Dyrmishi, prindërve të saj, Shqipërisë dhe Zylyftarit Dyrmishi, motrave Uliana dhe Ornela, vëllait Nertil, vajzës së saj dhe të gjithë njerëzve që e deshën.

Si mësues, e kam njohur Nikoletën në fillim të udhëtimit të saj. Sot, me dhimbje, e përcjell në kujtim. Por një mësues nuk e humbet kurrë plotësisht një nxënës të mirë. Ai mbetet në kujtesë, në fjalët që ka thënë, në këngët që ka kënduar, në recitimet që ka lënë pas dhe në gjurmën që ka bërë në jetën e njerëzve.

Nikoleta, zëri yt mund të jetë heshtur, por jehona e tij nuk do të shuhet.

U prehsh në paqe, Nikoleta e dashur.

E paharruar qofsh përherë!