Çaush Kullafi: Shkrimtarët Qazim Shehu dhe Haki Pernezha ngritën zërin për rininë

Në Ditën Botërore të Librit “Kamza lexon: Kur libri ndizet si dritë në shpirtin e qytetit”

Nga Caush Kullafi

Në Ditën Botërore të Librit, fjala u ngrit si një tempull i padukshëm mbi qytetin, dhe mendimi u bë si një dritë që depërton në çdo qoshe të shpirtit njerëzor. Në këtë atmosferë që i ngjante një agimi të artë mbi një horizont të qetë, Bashkia Kamëz dhe Biblioteka e Qytetit Kamëz, nën përkujdesjen e Vilma Barjamaj, zhvilluan një takim letrar me shkrimtarët e Kamzës, një takim që u duk  si një shpërthim i heshtur i mendimit, si një vullkan që nuk nxjerr lavë, por ide.

Tema “Libri përballë sfidave moderne, nga ideja deri te botimi” u shfaq si një betejë mes kohëve: libri, si një luftëtar i lashtë me plagë historie, përballej me teknologjinë, një gjigant i ri që vrapon pa ndalur. Por ndryshe nga sa duket, libri nuk është i mundur, ai është si një rrënjë e thellë në tokë, që edhe kur stuhitë e kohës e përplasin sipërfaqen, ai qëndron i fortë në nëntokën e kujtesës njerëzore.

Libri qe  në fokus të bashkëbisedimit si një diell i zjarrtë rreth të cilit rrotulloheshin planetët e mendimeve. Çdo fjalë ishte si një rreze drite, çdo ide si një shkëndijë që ndizte një tjetër. Në këtë hapësirë, libri  u  prezantua nga pjesëmarrësit  një zemër që rreh  në duart e lexuesve, një frymë që hyn  e del  në mendjet e tyre, një pasqyrë ku shoqëria sheh  plagët dhe bukuritë e veta.

Gilma, e apasionuar pas librit, fliste për të si një rojë e flakës së dijes. Fjalët e saj   për librin, shkrimtarin  digjnin si prush i ndezur. Ajo sillte shifra si një arkitekte që ndërton ura mbi boshllëqet e mosleximit, por mbi të gjitha sillte besimin se libri është si fara, mund të duket e vogël, por brenda saj fsheh një pyll të tërë mendimesh. Krenaria e saj për bibliotekën dhe lexuesit e Kamzës ishte si një mal i lartë që nuk përkulet para erërave të kohës.

Të pranishmit shprehën mirënjohje për Rakip Sulin, kryetarin e Bashkisë Kamëz, duke e krahasuar me një dritare të hapur në një shtëpi që dikur kishte qenë e mbyllur. Ai  është  një drejtues i zoti, një kopshtar i mendimit që ujit rrënjët e kulturës dhe pret me durim frytet e saj. Në kohë të tjera, fjala përplasej si një zog i lodhur në xhama të mbyllur; sot ajo hyn lirshëm, si era e freskët që mbush një dhomë me jetë.

“Tashmë unë shkoj në zyrën e kryetarit pa asnjë mëdyshje, sepse e di që nuk më përplaset dera si dikur,” u shpreh Mina Çaushi, duke e kthyer këtë ndryshim në një simbol: nga një mur i ftohtë në një portë të hapur, nga heshtja në dialog, nga errësira në dritë.

Panairi i librit “Kamza lexon” u përmend si një festë ku libri del nga  rafti si një relike e pluhurosur, ai  del në shesh si një mbret pa kurorë, që sundon jo me forcë, por me mendim. Ai është si një lumë që mbledh burime të ndryshme dhe i bashkon në një rrjedhë të vetme, rrjedhën e dijes.

Shkrimtarët Qazim Shehu dhe Haki Pernezha ngritën zërin për rininë, duke e krahasuar largimin e saj nga libri me një pemë që shkëputet nga rrënjët e veta. Ata theksuan se pa librin, mendimi bëhet i cekët si një lumë pa burim, ndërsa me librin, ai thellohet si një det që fsheh brenda tij botë të tëra.

Në këtë takim, çdo fjali ishte si një gur në themelin e një ndërtese që quhet kulturë. Dhe kjo ndërtesë nuk ndërtohet me beton, por me fjalë; nuk mbahet me hekur, por me ide; nuk rritet me kohë, por me përkushtim.

Ky takim  qe një thirrje që jehoi si një kambanë e fortë në ndërgjegjen kolektive: libri nuk është një objekt që lexohet dhe harrohet, por një dritë që ndizet dhe përhapet. Ai është si një zjarr që nuk duhet lënë të shuhet, sepse sa herë shuhet një libër, errësohet një mendje; dhe sa herë ndizet një libër, lind një botë e re.