Zyrafete Manaj: Se unë besoj në gjakun e tokës

    E mbaj mend herën e parë kur e ndjeva. Nuk ishte një ndjenjë që më erdhi si fjalë, as si mendim. Ishte më shumë si një rrahje e heshtur që vinte nga poshtë këmbëve të mia, sikur toka vetë kishte zemër dhe ajo zemër më thërriste.

     Isha fëmijë atëherë, me gjunjë të gërvishtur dhe duar që mbanin gjithmonë pluhur. Në oborrin e shtëpisë së vjetër, nëna më thoshte shpesh:

    -"Mos e shkel tokën pa mend, se ajo mban mbi vete gjithçka që jemi.”

    Nuk e kuptoja plotësisht. Por e ndjeja.

    Vitet kaluan dhe unë u largova. Si shumë të tjerë, mora rrugët e mërgimit me një valixhe të mbushur jo aq me rroba, sa me kujtime. Çdo cep i saj mbante diçka nga toka ime - një aromë buke të ngrohtë, një copë dheu të mbetur në këpucë, një zë që më thërriste nga larg.

    Në qytetet e huaja, rrugët ishin të pastra, të rregullta, pa baltë, pa pluhur. Por edhe pa shpirt. Ecja mbi to dhe nuk ndjeja asgjë. Asnjë rrahje. Asnjë thirrje.

    Dhe atëherë e kuptova.

    Se unë nuk besoja thjesht në një vend.    Unë besoja në gjakun e tokës.

    Në atë gjak që është derdhur ndër shekuj për të mbrojtur një emër, një gjuhë, një copë qiell. Në atë gjak që është përzier me dheun, duke u bërë një me të, duke e bërë tokën të gjallë, të ndjeshme, të shenjtë.

    Një ditë u ktheva.

    Ishte mëngjes. Zbrita nga autobusi dhe, pa menduar, u ula dhe preka tokën. Nuk ishte një gjest i madh, askush nuk e vuri re. Por për mua ishte si të prekja një plagë dhe një shërim njëkohësisht.

    E ndjeva përsëri atë rrahje.

    Jo si më parë - tani ishte më e fortë, më e rëndë, më e mbushur me histori. Sikur çdo hap që hidhja më tregonte një rrëfim: për ata që kishin jetuar, që kishin luftuar, që kishin dashur mbi këtë tokë.

    Dhe kuptova diçka që nuk më kishte qenë kurrë kaq e qartë:

    Ne nuk jemi vetëm bij të kësaj toke. Ne jemi vazhdim i saj.

Gjak i saj që ecën, që flet, që kujton.

    Prandaj, edhe kur largohem, edhe kur rrugët më çojnë larg, unë e di se diçka brenda meje mbetet gjithmonë këtu.

    Sepse unë besoj në gjakun e tokës.

Dhe ai gjak nuk më lë kurrë të harroj kush jam.