Zallgurrale

Zallgurrale

Nga Fatmir Terziu

Ti e njeh zërin e ujit më mirë se zërin e njerëzve.

Që në ag, kur mjegulla endet si dele e humbur ndër shpatet e përhime, del e ulesh pranë gurralecëve.

A ke dallim?

A ke dallesë?

Thjesht ti nuk e njeh delene e zezë.

Më saktë nuk je vetë delja e zezë.

Ti gjendesh. Ti je… Je pikërisht atje…

Atje ku burimi s’ka nevojë për gojë e prapëseprapë flet. Atje ku gurët e vegjël, të lëmuar prej shekujsh durimi, mbajnë në shpinë historinë e ujërave që s’kanë pushuar kurrë së ecuri.

Rri gjatë.

Me peshërat e mbështetura mbi ekzistencë. Me gjë të zhytur në atë rrjedhë të pafajshme që zbret prej kreshtash të largëta, prej vendeve ku ende banojnë retë dhe vetmia.

Është mirë ta dëgjosh ujin.

Është mirë t’ia njohësh belbëzimet, pëshpërimat, murmurimat e fshehta.

Sepse uji di gjëra që toka i harron.

Di emra të tretur në baltë, di gjurmë të mbuluara prej barit, di rrëfime që era i ka shpërndarë në katër anët e botës.

Ndaj e dëgjon.

E dëgjon me një përkushtim pothuaj besimtar.

Herë-herë të duket se gurralecët të flasin për stinë të largëta.Ppër dimra kur bora mbyste shtigjet e ujqit ulërinin nëpër gryka. Për vera kur vajzat lanin flokët në brigje e buzëqeshjet e tyre ngjiteshin përpjetë si tufa dallëndyshesh.

Po ani...

Uji është mjeshtër i mashtrimit.

Ai rrjedh i kthjellët sipër, ndërsa në fund mbart terrin e vet.

Ashtu si njeriu.

Ashtu si kujtesa.

Prandaj ndonjëherë, kur dielli bie pingul mbi sipërfaqen e tij e gjithçka shkëlqen me një dritë gati qiellore, ti dallon në thellësi një dridhje të errët.

Një hije.

Një lëvizje.

Si një kaparton i vjetër që nuk pranon të gjilpërë.

Dhe atëherë zemra të bëhet gur.

Një gurraleckë e vogël, e rëndë, e fundosur.

Sepse e kupton se çdo ujë bart rrënimin e vet.

Çdo burim ka plagën e vet të fshehur në barkun e malit.

Çdo rrjedhë zbret duke marrë me vete grimca dheu, rrënjë të këputura, insekte të mbytura, gjethe të kalbura, ëndrra të shpërbëra.

Po kush i sheh?

Kush ndalet të numërojë humbjet e ujit?

Kalojnë njerëzit.

Mbushin shtambat.

Lajnë duart.

Shuajnë etjen.

E largohen.

Vetëm ti mbetesh aty.

Vetëm ti vazhdon të rrish pranë gurralecës si pranë një plaku që ka shumë për të treguar e pak për të fshehur.

Dhe dita avitet drejt mbrëmjes.

Drita zverdhet.

Hijet zgjaten.

Zogjtë kthehen në çerdhe.

Nga lugina ngrihen avuj të hollë si frymë kuajsh të lodhur.

Ndërsa gurraleca vazhdon.

Pa ngut.

Pa krenari.

Pa dëshirë për lavdi.

Vazhdon ta lëmojë gurin.

Vazhdon ta hajë malin grimcë pas grimce.

Vazhdon ta gdhendë botën me një durim që as koha nuk e zotëron.

Dhe ti e kupton papritur.

Grimin nga kohërat motake. Nuk të thashë mortale. Jo.

Jo fortesat.

Jo shpatat.

Jo britmat e mëdha.

Por pikërisht kjo rrjedhë e imët, kjo pëshpërimë e përunjur, kjo dorë e tejdukshme e ujit, është ajo që fiton në fund.

Sepse mali plaket.

Pemët rrëzohen.

Shtëpitë boshatisen.

Emrat treten.

Ndërsa gurralecka, e vogël sa një damar drite në zemër të shkëmbit, vazhdon të rrjedhë.

Vazhdon.

Si kujtesa.

Si malli.

Si një pikë loti që nuk bie kurrë. Gurrzalle.

Zallgurrale.