Ymrije Beqiri: SHKO, DALLËNDYSHE

Poezia “Shko dallëndyshe” e Ymrije Beqirit është një këngë e dhimbshme për mërgimin, pritjen dhe plagën e nënës, një nga ato dhimbje që nuk kanë nevojë për shumë zbukurime poetike, sepse vetë jeta i ka shkruar vargjet. Dallëndyshja, simboli i kthimit dhe i pranverës, këtu bëhet lajmëtarja e pamundur e një kthimi që vonohet aq gjatë, sa nëna nuk arrin ta presë më.

Vargjet kanë një thjeshtësi të drejtpërdrejtë dhe pikërisht kjo i jep poezisë forcën e saj emocionale. Dera e vjetër, pragu ku nana pret, era e ftohtë, sytë e lodhur nga lotët – janë imazhe që ndërtojnë një skenë të heshtur, por tronditëse. Nëna nuk kërkon shumë; ajo pret vetëm fëmijën e saj. Por koha e mërgimit e kthen pritjen në një fat tragjik: fëmija jeton larg, ndërsa nëna shuhet duke parë nga dera.

Poezia prek një plagë të hershme e ende të gjallë të shqiptarëve: ikjen në gurbet dhe çmimin që paguajnë ata që mbeten pas. Dallëndyshja fluturon, por nuk mund ta sjellë dot fëmijën; letra mbërrin, por nuk e zëvendëson dot praninë. Dhe në fund mbetet një nga dhimbjet më të mëdha njerëzore: nëna vdes duke pritur, ndërsa fëmija kthehet vetëm në kujtim. Një poezi e ndjerë, e cila e ka forcën te sinqeriteti i saj dhe te ajo e vërtetë e hidhur se disa dyer mbeten hapur deri në frymën e fundit, edhe kur ata që presim nuk kthehen më. (F.T.)

Ymrije Beqiri: SHKO, DALLËNDYSHE

Shko, dallëndyshe, ti shko,

shko tek ajo derë e vjetër.

Të lutem, shko, mos u ndal,

mos ndalo diku tjetër.

Shtyje pak atë derë, lehtë,

çdo ditë nana në prag më pret.

Shko, ti shko, fluturim,

dhe thuaj: ndoshta një ditë

vjen fëmija juaj.

Erdha vetëm letrën të ta sjell,

mos rri, nanë, tek ajo derë,

se ftohtë fryn ajo erë.

Nana fëmijën po e pret,

ka shumë vite iku në gurbet.

U bënë shumë vite e muaj,

fëmija u tret në vend të huaj.

Nana, sëmurë e dërmuar,

dhe të pamurit e syrit iu dobësua.

U lodhën sytë nga lotët, mjerë,

vdiq e shkoi duke pritur në derë,

kur po i kthehej fëmija njëherë.