Fatmir Terziu: “Imperial”, aty ku konkurrenca s'ka konkurrent

Një reportazh nga zemra e Kilburnit, ku mikpritja shqiptare ka ndërtuar një emër që flet vetë

Nga jashtë, fasada e “Imperial” (Vila “Ronel”) nuk ka nevojë të bërtasë për të tërhequr vëmendjen. Emri i tij është bërë prej kohësh një pikë orientimi në Kilburn High Road, aty ku Londra shumëngjyrëshe takon komunitetet që kanë sjellë me vete kulturën, traditat dhe shijet e vendeve të tyre. Por sapo kalon pragun, kupton se nuk ke hyrë thjesht në një restorant. Ke hyrë në një vend që ka krijuar një identitet.

Në sallë mbizotëron një gjallëri e qetë. Dikush pret miq të ardhur nga Shqipëria, një familje feston një përvjetor, disa të rinj ndajnë drekën pas një jave pune, ndërsa në një tavolinë tjetër dëgjohen biseda për letërsinë, biznesin, sportin dhe zhvillimet në atdhe. Nuk ka zhurmë që lodh dhe as heshtje që të krijon siklet. Ka vetëm atë ekuilibër të rrallë që e bëjnë të mundur vendet ku njerëzit ndihen mirë.

“Ky është një nga ambientet më komode dhe më të përshtatshme për komunitetin shqiptar në Britaninë e Madhe.” Kështu e përshkroi një nga anëtarët e stafit profesionist, Gleni Farruku, dhe është e vështirë të mos pajtohesh me këtë vlerësim. Mjafton të shohësh ritmin e punës, komunikimin me klientët dhe mënyrën se si çdo mysafir përcillet me buzëqeshje për të kuptuar se këtu mikpritja nuk është slogan. Është filozofi pune.

Në Londër nuk mjafton të gatuash mirë. Ky qytet është një laborator i gastronomisë botërore, ku çdo lagje ka restorante që përfaqësojnë kultura të ndryshme dhe ku standardi matet çdo ditë nga klientë të kërkuar. Në këtë konkurrencë të fortë mbijetojnë vetëm ata që krijojnë personalitet.

“Imperial” e ka ndërtuar këtë personalitet me durim dhe profesionalizëm.

Kuzhina është zemra e restorantit. Gatimet përgatiten me përbërës të zgjedhur, me respekt për traditën shqiptare dhe me kujdes për çdo detaj. Në çdo pjatë ndihen shijet që të kujtojnë shtëpinë, por edhe eleganca e prezantimit që i përgjigjet restoranteve moderne të Londrës. Nuk është vetëm çështje recete; është kulturë shërbimi.

Por një restorant nuk mbahet mend vetëm për atë që vendos në tavolinë. Ai mbahet mend për atmosferën që krijon.

Në “Imperial” ndihesh menjëherë i mirëpritur. Ambienti është elegant, por jo i ftohtë. Modern, por pa humbur ngrohtësinë. Çdo element duket se është menduar për t'i bërë njerëzit të qëndrojnë pak më gjatë, të bisedojnë pak më shumë dhe të largohen me dëshirën për t'u rikthyer.

Një detaj që bie menjëherë në sy është mënyra se si stafi komunikon me klientët. Nuk ka formalizëm të tepruar dhe as familiaritet të sforcuar. Ka profesionalizëm, respekt dhe një buzëqeshje të sinqertë. Pikërisht kjo është arsyeja pse shumë prej atyre që hyjnë për herë të parë bëhen vizitorë të përhershëm.

Ndër vite, “Imperial” është kthyer në një institucion komunitar. Këtu janë organizuar promovime librash, takime të shoqatave shqiptare, mbrëmje artistike, koncerte, festa familjare, darka bamirësie dhe veprimtari që kanë bashkuar shqiptarë nga të gjitha trevat. Muret e tij kanë dëgjuar këngë, poezi, diskutime dhe histori emigracioni që nuk mund të shkruheshin në asnjë menu.

Ndoshta kjo është arsyeja pse shumë njerëz nuk e quajnë më thjesht restorant. Ata e quajnë një adresë të komunitetit.

Teksa vëzhgoj lëvizjen e pandërprerë të klientëve, më kujtohet një shprehje e njohur në botën e gastronomisë: restoranti më i mirë nuk është ai që të impresionon vetëm herën e parë, por ai ku dëshiron të rikthehesh. Dhe “Imperial” e ka fituar këtë privilegj.

Në një qytet si Londra, ku çdo ditë hapen restorante të reja dhe ku konkurrenca është pjesë e natyrshme e tregut, të mbash të njëjtin nivel cilësie për vite me radhë është arritje më vete. Kjo nuk vjen rastësisht. Vjen nga puna, përkushtimi dhe respekti për klientin.

Kur largohem nga “Imperial”, rrjedha e zakonshme e Kilburn High Road vazhdon si gjithmonë. Autobusët kalojnë, njerëzit nxitojnë drejt stacioneve të metrosë dhe qyteti nuk ndalet. Por mbetet një ndjesi që të shoqëron edhe pasi je larguar: ndjesia se ke qenë në një vend ku mikpritja nuk është shërbim, por karakter.

Prandaj, titulli i këtij reportazhi nuk është një slogan reklamues. Është një përfundim që lind natyrshëm nga përvoja.

“Imperial” nuk është bërë i njohur duke folur më shumë se të tjerët. Është bërë i njohur duke bërë më mirë se të tjerët. Dhe kur një vend arrin ta kthejë cilësinë në identitet, atëherë konkurrenca nuk është më një garë. Është një standard që të tjerët përpiqen ta arrijnë. Kjo është arsyeja pse, për shumë shqiptarë në Britaninë e Madhe dhe për jo pak londinezë, “Imperial” mbetet me të drejtë: aty ku konkurrenca s'ka konkurrent.