Xhevahir Cirongu: NJË RREZE DIELLI VJESHTE

Ajo bisedë erdhi ashtu vetiu

Si një rreze dielli vjeshte,

Nën tingujt e fjalës dashuri

Gjithë ngjyrat e stinëve

U ulën në prehrin tek të dy.

Në tavolinë mbulesa

Shtruar me ëmbëlsi,

Dhe xhevzja kafen zjarr

Gjithë fjalët lexoheshin aty,

Ishte shkruar emri dashuri.

Dy zemra rrahën fortë,

Si valët e detit në një,

Nga ai shkëmb I bardhë

Ai lot që rrodhi në sy

Iku si për herë,

As vetë për ku, se di !

Kështu qenka e thënë

Në ditët me rreze dielli,

Fshehur qëndronin stuhitë

Në buzë shkreptinin,

Edhe rrufetë…!

Ngadalë ai zog

Zbrite nga një pemë,

Të dy heshtëm, s’thamë

asnjë fjalë,

Pastaj…ikëm e më s’u pamë.

Eh , kështu qenka kjo botë,

Fshehur mban mistere te retë,

Vjeshta me lot shiu qan

Një shok bregut të detit,

Në dorë rrezen e diellit mban.

Durrës, 26 Shtator 2026