Vlash Prendi: AH MOJ NANȄ...!

Ulë bri votrës, ra n’mendime

Po kujtoj sot nanën time

Gru ma e mire si pat hy pragut,

Bash si shkinë e Karadakut.

Qe kur linda dhe më rrite

M’ke ndriçu si rreze drite,

M’ke perkëdhel, m’ke majt pranë veti

Zemra jote ish sa deti.

Na ke rrit, t’u na buzëqesh

Shpesh pa bukë, pa rroba vesh,

Ti ke qënë mjalti kësaj bote

Ne na ngopte puthja jote.

Sapo binte rrezja e parë

Ty gjithonë do t’gjente n’arë,

Pa buk n’strajcë, pa dritë në sy

Me djep n’shpinë t’u i rrit kto fmi.

Shpesh pranë djepit, ti mendoje

T’gjitha vuajtjet që kaloje,

- Ah... kto kohë po i  kaloj kot!

Përkul djepit tuj derdh lot,

Lotët e nanës, lot shenjtneshe

Janë lot zanash, sokoleshe,

Zoti vetë dorën e shtrinë

Veç kur qanë nana për fminë.

Sa here zemra t’ka lotu

Kur ti uleshe me pushu,

Dhe gji fmijës për me i dhanë

Sepse buk nuk kishe ngranë,

T’dhimte shpirti për atë fmi

Ma shumë ujë pinte se gji.

Me vajë n’buzë shpesh herë e lije

Pa përkund rrinte nën hije,

N’mramje vonë sa dilte hana

Për n’shpi rrugën merrte nana,

Me djep n’shpinë, shatin mbi sup

Punue shumë, pa hangër buk,

Lodh e kput dhe pa fuqi

Punët e tjera e prisnin n’shpi.

Për me la dhe me arnue

Darkë e drekë kishte me i shtrue,

Tufa n’vathë për ty bërtiste

Kopshti e ara ty të priste.

Në darkë vonë, vije te shpia

T’priste vjehrra, t’donte fmija,

T’priste dera për me u çel

T’priste lopa për me u mjel,

T’priste sofra për me u shtrue

T’prisnin teshat me u arnue.

T’prisnin fmitë me i puth në ballë

Tuj prit dritën për me dale.

Ashtu lodhë edhe coptue

Prap do t’shkojshe me punue,

Sapo shkrepte rrezja e parë

Ty nanmira t’gjente n’arë,

Bashkë me ty dhe t’gjitha gratë

Për me marrun pak bukë thatë,

Atë pak buk me e çu te shpia

Plot me derte me u rrit fmija.

Zemra e jote s’ishte e qetë

Kur sheh fmitë në shtrat tuj fjetë,

Oda e vogël, s’ish e naltë

Rreth me gardh, ly me pak baltë,

Shtrat prej drrase gardh përreth

Për dyshek, dy grushta gjeth.

Dhe kur zbardhte dita e re

Shpresë as gëzim s’kishte për ne,

Asnjëherë buza s’t’pat qesh

Pa bukë n’bark, pa rroba vesh,

Pa tokë kund, pa shtëpi mbi kry

Nji herë n’muji tu la me fi,

Tu na ngroh djelli dhe hana

N’ket hall t’zi na pat rrit nana.

Përditë qante e zeza nanë

N’darkë, as n’drekë s’kish ç’me n’a dhanë,

Priste e shkreta ditë për ditë

T’vinte tufa me mjelë dhitë,

Qe t’na dukej darka e amël

Mbushte kupat pshesh me tamël,

N’sofër t’vogël ulshin krejt

- Hani pshesh qe t’rritni shpejt!

Vitet iknin, fmitë t’u u rritë

Nanës shkretë i ndrinin sytë,

- T’kem t’i shoh t’martuem nji herë!

Përditë thoshte nana e mjerë,

Qe t’i dalin përballë jetës

E të bahen t’zot e vetes,

Se n’ket jetë gjithmonë kam vujë

Pa ja shtri dorën kurkujë,

Kemi derdhun djersë e lot

- Mos na ço Zot mundin kot!

Dalë ngadalë u burrnun fmija

Por prap bosh ka mbetun shpia,

Kshtu asht vështirë me e kalu jetën

Babë e nanë, prap kan mbet vetëm,

Larg atdheut degdis mileti

Djem e vajza i mur kurbeti,

Baba plak e nana e vjetër

Nuk u mbeti kund fmi tjetër.

N’anë t’oxhakut po mendonin

Ket jetë t’vujtun si t’kalonin,

- Jemi lodhë shumë me ju rritë!

S’kem besu se vjen kjo ditë,

Me zor ditët unë po i shty

Si shoh kun ma fmitë e mi.

S’di ç’tju thotë tash nana e mjerë

Pragu i derës mbyllë me ferrë.

- Pash at Zot, ju më ndigjoni!

S’ka ç’më duhet telefoni,

Nji sekond m’bahet nji orë

Du t’u shof, t’u prek me dorë,

T’u puth ballin dhe t’dy sytë

T’u fus n’gji dhe t’u marr ngrykë,

T’u kem pranë, t’u thrras në emër

Si gjithmonë t’ju kem në zemër.

Si lulet qe pret pranvera

Nana jujë u pret te dera,

Pres me ditë e pres me vjetë

Se n’vetmi na shkoj kjo jetë,

Shpirt e zemër m’keni vra

M’kaloj jeta veç tuj qa.

Pasha Zotin m’ka humb shpresa

Se po i  shof ma nipa e mbesa,

Me ardh n’shpi me m’a shue mallin

Gjyshes mjerë me ja qa hallin.

- Amanet ju bij dhe bija

Nese kthehni ndojherë ke shpia,

Me pa trojet si i keni lanë

Me taku ju babë e nanë,

Me nejt pak në t’shtrejtën votër

Me puth vlla e me puth motër,

Me pushue pak te pragu

Me nez zjarrin tek oxhaku,

Me u shmallë veç pak me ne

Mos harroni ket Atdhe,

Mos harroni kurrë ket prag

Ndër dekada la me gjak.

Nuk e di kur del pranvera

Nana e shkretë po u pret te dera,

Kam shtru sofrën, gatu bukën

Me lot n’sy shof përditë rrugën,

- Pasha Zotin m’ka djegë malli

Si s’po m’vijnë mu vajza e djali!

Ju kam dashtë sa yjet, qiellin

Tash po u pres si drita diellin,

Se kshtu ditët s’po m’kalojnë

Shpirtin tim po m’a coptojnë.

Kam në zemër nji barrë mallë

Jeta m’shuhet dalë ngadalë,

Shpresa ime veç ju jeni

Kur të vini, zor se m’gjeni.

Merrni nipa e merrni mbesa

Me lot n’sy hajdi n’varreza,

Ku s’ndriçon djelli as hana

Thoni: - Ktu sot pushon nana!

Dhe aty mbi vorrin tim

Puthni foton si kujtim.