VILA MJEGULLNAJORE...


Vullnet Mato


Vilën e përtej jetës bëra, me mjegullat që mbesin,

nga Udha e Qumështit, në bisht të galaktikës sonë.

Aty ku disa yje barinj, me shishe kometash, shesin,

qumështin e Arushës së Madhe, me këlyshë të vonë.

Katër jashtëtokësorë, me kokat si shtamba balte,

mjeshtër të një kompanie ndërtimesh kozmike,

nga Mjegullnaja e Andromedës sollën të gatshme,

muret e mbushur me mjegull, në format plastike.

Vila ime qiellore, stil venecian, ka shkallë harkore,

dritare transparente, të bëra prej heliumi të kaltër.

Ka kullë vrojtimi, me pasqyrim refleksesh rrethore,

për të soditur anijet kozmike, që fluturojnë afër.

Kur vizitorët kozmonaut, kalojnë pranë me raketa,

më kanë dërguar në internet, urimet e tyre flesh.

Madje një kozmologe e re, për studimet e veta,

më kërkoi shtatzëni hapësire, në kushtet pa peshë.

Tradhtinë bashkëshortore, kundërshtova me frikë,

se do bëhesha nismëtar i prostitucionit hapësinor.

Gruaja do më shfrynte përditë: ”O kurvar kozmik,

më nxive fytyrën, tek shoqet e planetëve qiellor!”

Nuk them, s’më pëlqente, një kopil ilegal, i tillë,

ngjizur në qiell, ku nuk perëndon dita e zbardhur,

mund të dilte me sy diellor, e me vezullime si yll,

të mbeteshin meshkujt kozmonaut, gojëhapur.

Por mendova mos të kem, fëmijë jashtë martesës,

se mund të kërkonin trashëgim, prej kësaj shtëpie,

siç u dhashë fëmijëve të Tokës, dhomat e banesës,

vet hyra në bunker parafabrikat, lënë prej sime bije.

Këtu veç kredisë, paguaj dhe siguracione kozmike,

për ta ruajtur vilën nga rreziqet, vitet e ardhshëm.

Ndonëse gruaja mërzitet, e shpesh bëhet nevrike,

që s’kemi bërë në dhoma, mobilim të rehatshëm.

Hamë tërshërë, të derdhur prej kuajve asteroid,

mos shtojmë peshë që rëndon vilën mjegullnajore,

se mund të bjerë, kur përplasen fort dy meteoritë

dhe mbetemi pa strehim, si në kushtet tokësore.