VEGIM DRITE


Nga Bardhyl Maliqi


Vegim drite kjo bukuri e bardhë,

etyd pranveror në mëngjes prilli

apo udhë buzë lumit ku vjeshta

si det ka fryrë erërat përsëri

dhe fustanella bëhet kambanë,

që thërrat lutjet e Krishtit

të mbushin mbase enën e shpirtit.

Por unë jam bërë si gjithçka tretësirë,

erërat e kohrave më bënë mik me një gur

përsëri për Rean, për Leonine, por jemi në prill.

Moj bejka nga Konispoli, ti peshë e shpirtit tim,

portretin e dhimbjes u bëj poetëve martirë,

në peisazhet dimërorë ku nuk ka më tela telefoni.

Nën një qiell të grisur, det të kam zili,

që dallgëzon për dashurinë në një cast dyzimi.

Në një trendafil ere desh më mbyte tek shëtisja dashurinë

dhe bëhesha si i vogël në gëzimet e mëdha.

Mëkat që gjithë fjalëve të bukura

qurkun e shenjtë u hodhi vjeshta me thellësi nazike.

Post Shen Valentin , ti je dashuria,

me diell, me shi, me enigma vijash?!

Apo ngrohtësi e vendlindjes doli

si etyd shpirti për të ringjallur peizazhet e vrarë,

se Maraz më ka mbetur Femijëria!

Tek bodrumi i gjyshe Ballkos, te koshi i plehrave

në agsholin e mëngjesit, në muzgun e një dite

ne dhe lisat me duar të shtrira presim shirat e para

e pllumbat mplaken për merakun e fundit

tek më pyesin sikur më luten për Taip Madanin.

Koha më flet me zëra si klithma çafkash

dhe jashtë ravijëzohet si portret mëngjesor

Era. Apo unë e bej Erën të nxjerrë nga vetja?!

Sa herë ja kam ndjerë psherëtimën vjeshtës së artë

në agimin e kësaj jete, nëmëngjesin e një dite

dhe i jam lutur erës të më shpjerë te fëmijëria,

te shtëpia jonë në Pargë, në Paramithi.

të mundja Zeusin nga Dodona në shesh të Konispolit

do ta zbrisja me mall, me dashuri.

se kam një ëndërr të bukur baba,

dua të të takoj patjetër ty.

U ndamë në një stinë shtegtimesh

heshtëm kur mund të flisnim,

por tani s’ka kush na pret

udha që bëra në ravgimet e vjeshtës

më sjell si vegim fëmijërinë time

atje në Konispol, ku shkruaja poemën e gurit,

mes vizatimesh të një matematike të thjeshtë

sikur të gdhendja para kohe karakterin e burrit

tek mblidhja si boçe pishe lajme plot helm...

TI MËRGON BASHKË ME DIELLIN

Ti mërgon me diellin Lediona, me yjet me natën,

me lekurën qumështore dritën konkuron

dhe me sytë e kaltër qiejt dhe ujrat.

Ti je mendjehapur si gji oqeani,

ti erdhe nga uji, por linde buzë dritës,

i ngjan pulëbardhës dhe pemës së qershisë,

këldhet në valë e në dallgë, se kërkon të vish,

shkon si zog i detit mbi dallgë e mbi shkumë,

bën flirt me natën kur “gardianët” bien në gjumë.

Dhe kërkon të rrish me të si këngë vere,

me trupin si kishë ku falja dëshiron të hyjë.

Je si do të doja të isha, si vegim drite, si iluzion optik,

dhe ti porsi unë edhe i duam marrëzitë,

se erdhëm nga uji, a erdhëm nga yjet,

se edhëm nga qiejt, kjo s’ka rendësi,

si diell në perëndim bie ky shi, pos mortem,

si vaj qelqesh në dritare, si zjarr, si agoni….

Pkëla uji, pikëla drite, pikëla nate, pikëla dite,

prej ëndërrës dalin, drejt ëndërrës shkojnë,

ngushëllimi këmbëshpejt mbaroi, tani është në ikje,

si antiharresë do të kujtojë plagët kozmike.

Bëj kujdes vajzë, mos u fshih pas maskës,

botës një llambë a një dritë i mjafton,

i njejti mur, ai peng malli, e njejta dhomë,

ku kemi harruar Konispolin, qytetin tonë.

A ka dalje nga profetësia? Rekuem për letrat,

kjo nuk është prozë, esse as një poezi,

atje jemi ne, që erdhëm nga uji, nga yjet,

nga lundrimet e largëta, nga brigjet e joshjes,

nga shkulmet e dallgëve të kaltra të mallit,

te brigjet e këngës që klith si poezi.

Pas një shtegu drite si prindër orvatemi,

te shuajmë urinë e ethshme të djalit.

Jemi në udhëtimin e parë drjet botës,

ndaj rritu vogëlushja ime, nesër do të përjetosh

të gjitha gjërat që nuk ndodhën sot.

Kjo shtëpi nuk më përket mua,

do të ikim, rruga për në tempull është e gjelbër,

dhe Krishti na pret i përgjakur, me syrin si lot.

Ka brigje, ka shpresë - thoshte nëna. Babai,

vëllai im i palindur, motra, përse duhet,

ky kthim në bankën e parë? O ba, do të dish,

a mund të kthehemi? “Rruga për në shtëpi

është abatarja e mallit”, thotë babai.

Për një djalë të vogël që erdhi nga yjet,

për mua si ozonin, për yllin e bardhë,

ky është një varg me 5 këngë të detit ,

të oqeanit. Është kjo dorë që më përkund,

një pikë uji, që bëhet burim jete

dhe udhëtimeve të shpirtit ravëgon pa fund.

Dhe ndodh zbutja e zemrës nga malli,

nga ikja e Evës, nga ndarja nga Adami,

për të zbuluar një galaktikë të re,

ku varrmihësit janë të panevojshëm,

se pluhur i bardhë yjesh do të jemi ne,

ndaj mos mërgo me diellin, se ti s’je si ne!

NJERËZ, DUAJENI NJERINË!

Njerëz, duajeni njerinë!-është zëri juaj,

është thirrja juaj Për Krisht dhe apostuj,