Vaso Papaj: Edison*

(Në Galerinë e Arteve)

Mundohem të kujtoj,

Se ç’kishin yjet atë natë mbi mal?!

I kishe mbledhur aty nga tërë qielli

Si spektatorë pa fjalë.

E ndërsa nata largohej,

Blu të zbardhur kishe hedhur me kujdes.

Mbi kanavacë,

Epikë yjesh kishe ndezur atë mëngjes.

Kurrë s’dua ta di,

Në më dëgjon, a s’më dëgjon?!

Veç sot në sytë e tu jam ulur,

Të marr dritë, mik Edison!...

Të marr dritën,

Që i dhe atij mëngjesi dhe atyre në vijim.

Sgalem i brishtë,

Që mbete përgjithmonë në fluturim.

Të shkrihem me vibrimin e penelit,

Me tingujt e lahutarit plak,

Që sa më shumë e shoh,

Me një mit më ngjan, me një Homer binjak.

Ndaj prapë ta përsëris,

Më dëgjon a s’më dëgjon?!...

Këmbëkryq në sytë e tu jam ulur,

Se dua dritë, mik Edison…

 Më vijnë përpara syve

Fytyrat e të rinjve partizanë ngjyrë kobalt,

Që kohë e ndalur, e ngrirë,

Nuk mundi kurrë t’u hidhte baltë.

Lulëkuqen delikate shoh,

T’i bien fletët një nga një.

Si testament i brezit tim të humbur,

Që ngjan një ideal pa zë.

Por prapë s’do të ndahem kurrë,

Më dëgjon a s’më dëgjon?!...

Tërë muzgjeve të jetës

T’u jap nga drita jote, mik Edison.

*Edison Gjergo, piktor, autor i tabllosë “Epika e yjeve të mëngjesit”(1971), për të cilën u burgos dhe u internua për shumë e shumë vite.