Vasil Klironomi: ZOGU I QYQES

Prej muajsh jam në kërkim të përkapjes. Pse ta fsheh, aftësitë e mia krijuse vijnë në rënie. Kjo është arsyeja që shpesh përpiqem të ngushëlloj veten me arritjet.

Ç’ është poeti them?  Një minierë që një ditë, i mbaron minerali. Ç’ kishte për të dhënë e dha. Sado që të gërryej  veten, s’ jep më. Dhe vjen një çast që shterojnë energjitë.

 -Këtu ndërpriten lidhjet.  Vazhdoi me zë sikur të ma kish lexuar mendimin një  trupshkurtër i ulur në stolin aty afër; duke ju drejtuar një të gjati . Mbante në dorë një shishe të vogël plastike nga e  cila nuk piu më shumë  se një gllënjkë,  se kur e lëshoi nga dora, ujin sikur e kapërdiu lubia.

 -Ah! Më shoi barkun! tha me kënaqësi  i gjati.

-Ta kisha ditur, do ta mbushja me helm, ia ktheu i shkurtëri dhe u përkul të merrte dizajnin plastik, që shulua  e lëshoi  poshtë stolit.

Mënyra se si futi mllefin në bisedë më ngjalli interes;  fjalët e tij ishin therëse. Kjo bëri që ta dëgjoj me përfillje.

-Nesër, është 1 Maj vazhdoi i shkurtëri pas një pauze.

-Çdo të thuash me këtë? Pyeti i gjati dhe me humorin e një idioti shtoi: Pasnesër është dy Maj, më pas tre Maj, katër Maj.

-Jo mor hipokrit!  Ju përgjigj i shkurtëri. 1 Maj është dita e punëtorëve dhe festohet pothuajse në gjithë botën. Kjo është arsyeja. Punëtorët vishen mirë e bukur dhe mblidhen për miting në sheshin qendrorë të qytetit. Nuk mbaj mentë  vitin, por di që për herë të parë ndodhi në Amerikë. Më shumë se  gjashtëqind mijë punëtorë demonstruan rrugëve të Çikagos për kohën e punës; disa prej tyre u vranë nga policia.

-Po mirë, ç’ më duhet puna?  Ia ktheu përsëri i gjati për t’ ia acaruar nervat. Unë asnjëherë s’ kam punuar. Pastaj, nuk ma merr mendja se janë vrarë vetëm punëtorë, vazhdoi me replikën e tij. Në  atë mizë-lisi , do jenë vrarë dhe polic. Po le t’ i lemë këto. Më bën përshtypje një gjë tek ti . Nga i di të gjitha? Në shkollë vërtetë ishe nxënës pak më i mirë, por në jetë ashtu si dhe unë, nuk ke lexuar.

-Me një ndryshim të vogël, e ironizoi i shkurtëri. Unë isha pakë i mirë, ndërsa ti, as pakë i mirë. Sa për të parën, the një të vërtetë. Ti asnjëherë s’ ke punuar. Nëna të la në pragun e shtëpisë sonë dhe iku. E bëri si qyqja. E di që qyqja lë vezët në foletë e zogjve të tjerë? Nëna ime të rriti dhe tregoi më shumë kujdes për ty, sesa për ne fëmijët e saj. Ti, si zogu i qyqes gjithmonë kërkove më shumë. Të kujtohet kur nëna ime na vinte të hanim në një pjatë, se ishim shumë të varfër? Për mua s’ mbetej gjë; ti ulje kokën mbi enën e alumintë dhe e përlaje. Kështu merrje më shumë forcë dhe me forcë e dinakëri grabisje atë që doje, gjersa një ditë na ndoqe të gjithëve nga shtëpia; akoma dhe nënën time që të rriti, se je zogu i qyqes, kjo është arsyeja. Dhe e keqja është se s’ je i vetëm. Nëna jote sa herë dilte nga fshati hidhte brekët në lum dhe sa herë mbarsej, i linte fëmijët në pragjet e shtëpive të botës.

-Çdo të thuash me këtë? E ndërpreu i gjati.  Mos do të thuash se nëna ime ishte e pandershme?

-Nuk do ta thosha në qoftë se nuk do të kisha mësuar se në fshatrat fqinjë, ke dhe dy motra të tjera. Mund të më thuash, pse për to nuk  më ke folur?

Monologu i të shkurtërit ishte një zbulim. Jo rrallë  përvetësoj nga kalimtarët fragmente të tëra. Këto pjesë të shkëputura shpesh bëhen ζέση*  i krijimeve  të mia dhe për këtë  askush nuk mund të më akuzoj, se janë informacioni im. Po le të mos largohemi nga motivi që ata më falën.

I shkurtëri tashmë kishte marr një fytyrë të vërejtur. Prurjet e tij sikur zbrisnin nga male të lartë e të pyllëzuar. Fjalët, herë merrnin peshën e rrënd të gurëve dhe herë  tehun e trungjeve të çarë nga stuhia. Sytë e tij shkëlqyen sikur të merrte  pjesë në dyluftim me shpata  dhe në përplasje  me sytë e të gjatit, si shpata tingëlluan.

I gjati i penduar për ngacmimet  dhe në pamundësi  të ndryshoi drejtimin që kish marrë  monologu i të shkurtërit, bëri të çohej, por i shkurtëri  duke e kapur për mënge i la të kuptonte se nuk kishte mbaruar.

-Dhe sikur të mos mjaftonin  të gjitha ato ο i biri i qyqes, erdhe dhe le të keqen në shtëpinë time. I gjati duke u zënë ngushtë, u çua përsëri që të ikte, por i shkurtëri e rrëmbeu me forcë nga krahu. Monologu i tij nuk ishe një ankesë, por një mllef me një drejtim të caktuar.

Mos bëj sikur s’ kupton! iu drejtua me gishtin tregues sipër hundës. Unë të futa në shtëpi si vëlla, ndërsa ti mu fute në krevat. Dhe mos kujto se nuk e di që fëmija është i yti.

-Jo. U përpoq ta kundërshtonte shulua.

-Si jo. Vazhdoi mllefin i shkurtëri. Ai ka të gjitha tiparet e tua. Fle si ti, ha si ti dhe është i papërgjegjshëm si ti. Ndërsa po fliste ndjeu se zëri vinte duke u shuar. S’ ishte gjë e vogël. Fliste për fëmijën që kish rritur... dhe solli në kujtesë ditën që e shoqja e lindi, çasti që i mbante dorën kur ra fëmija; si infermierja e mbështolli në një pecetë të bardhë dhe ia la në prehër. Mirëpo, ndërsa zemra qante, mendja i kish ndarë gjërat. Kjo ishte dhe arsyeja që me ndihmën e dorës së majtë, kthehu kokën mënjan dhe i tha birit të qyqes me zë të shuar: -Nesër është 1 Maj.  Pas derës kam valixhen  ndërsa në dollap, kostumin dhe një këmishë të hekurosur.