TAKIMET ME INTELEKTUALËT NË VLORË


TAKIMET ME INTELEKTUALËT NË VLORË MË 30 GUSHT 2016 PAGËZUAN ZEMRËN TIME AMERIKANE ME DASHURINË E KOMBËSISË SHQIPTARE

Me intelektualët vlonjat

Më dukej si enderr që shkova në Vlorë dhe u takova me intelektualët krijues vlonjat Myrteza Mara.Luan Çipi,Petraq Pali,Remzi Gjika, Arqile Gjata, Hiqmet Mehmetaj,Spiro Naqo etj,,të cilët më rrethuan me një dashuri të sinqertë,të ngrohët në 30 gushtit 2016. U mrekullova nga buzëqeshjet e tyre që më takuan me dashuri dhe sytë e tyre ishin të ndriçuara nga thellësia e ndjenjave të sinqerta të zemrave të tyre dashamirëse për jetën time të dytë. Pritja vllazërore që treguan ndaj meje intelektualët vlonjatë , e pagëzoi zemrën time amerikane me dashurinë Vlonjate. U takova me emocione lumturie që isha midis tyre,pas kalvarit të vuajtjeve nëpër spitale në betejat e sfidat e jetës sime me vdekjen.Në hijen e freskët të tendes te Bar Rossi bisedat e tyre dashamirëse më lumturuan zemrën amerikane,e cila atë ditë e ndjeu veten tërësisht vlonjate.

Të kesh miq intelektual të talentuar vlonjat është gëzim sepse shpirti tyre me zemra atdhedashurie është me shumë vlera për Vlorën e atdheun.Shpirti tyre është me dimesione universale të madhërishme dashamirëse.

Shpreh shumë falenderime për kurajon,optimizmin që më kanë dhënë në ditët e vështira nëpër spitale në sfidat me kërcënimet e shumta të "vdekjes sime", ku shkrimtarët,poetët e talentuar vlonjat më kanë frymëzuar me mesazhet e shumta që më kanë dërguar në vitet 2013 - 2015,të cilat forcuan besimin se unë do të jetoja e do të vija ti takoja .

Sigurisht pak orë të këtij takimi emocional ishin të lumtura për mua që jetoj larg oqeanit,por ishin të pamjaftushme për tu çmallur,sepse në atdhe jetova jetën aktive në mësimdhje nëpër shkolla.U largova duke i falënderuar me shumë mirënjohje për shpirtin human e krijimtarinë e larmishme artistike-letrare, të cilën e lexoi me kënaqësi.

Në Bar Roosi u takova me shumë mall me shokun,mikun dhe vëllan e vendlindjes sime Remzi Gjika,me të cilën kam shumë kujtime të rinisë,si koleg dhe mik në vizitat reciproke te familjet e prindërve tanë,që rritën me shumë sakrifica shumë fëmijë, duke përballuar vështirësitë e jetës. Prindërit e vëllait Remzi Gjika ishin shumë të dashur. Ata rritën fëmijë të edukuar të cilët u bënë intelektual të talentuar.Kisha fatin që kisha fjetur në shtëpinë e tyre në kodrën e fshatit të vjetër Peshkëpi. Midis tyre e ndjeva veten si në shtëpinë time.Jeta na ndau në drejtime të ndryshme. Kur u takova te Bar Rossi me vëllan Remzi Gjika ndjeva emocione dhimbje për humbjen tragjike të bashshortes Leta, e cila ishte kolegia ime në shkollën e Selenicës.Kishte shumë kulturë komunikuese me kolegë,nxënës e prindër. Vëllai dashur Remzi Gjika i plagosur nga dhimbja e madhe,humbja e shokut të jetës që është hidhërim i përhershëm në zemrën e tij,kishte ardhur në takim për të shprehur gëzimin e tij që po jetoja jetën e dytë me zemër të huaj. Ai më jepte vazhdimisht kurajo në vitet e vështia në spitale dhe shpesh shikoheshim në camer duke u çmallur. Ditën e takimit te Bar Rosi unë kisha planifikuar edhe takime me miq të tjerë dhe nuk kisha kohë të shkoja në shtëpinë e tij për të bërë traditën e ngushëllimit në familje.Erdha ditë tjetër përsëri në Vlorë dhe shkova në shtëpi për ngushëllim.Kur hyra në shtëpinë e tij ndjeva drithërimin shpirtëror që mungonte ajo që i kishte zbukuruar mjediset e dhomave të hyrjes dhe më lëndonin përfytyrimet e skenës tragjike që kisha parë në lajmet televizive nga Nju Jorku pamjet e tmerrit të aksidentit të autobuzit që udhëtonin të gëzuar me kolektivin për destinacionin turisitik,por për Letën e vëllait tim Remzi Gjika ishte udhëtimi largimit nga jeta.Nuk gjen fjalë ngushëlluese për humbjen e jetës së bashkshortes së mikut të dashur Remzi Gjika. i cili me dhimbje të shumëfishtë e kurajo të forte e përcolli bashkshorten në banesëm e fundit duke e ngurtësuar dhimbjen në zemër me dashurinë e dy fëmijve të shtrenjtë që rriti e edukoi e paharruar Leta. Aty në shtëpi më shumë sundoi heshtja se sa biseda,se edhe fjalët ishin të ngrira nga dhimbja.Mbi tavolinën e dhomës ,vëllai Remzi Gjika më dhuroi botimin e librave të tij artistikë duke bërë dedikimin me autografin e tij.

ME POETËT SHKRIMTARËT E TALENTUAR PETRAQ PALI – LUAN ÇIPI

Ditën e takimit të bukur në Bar Rossi mungonte miku dashur,shkrimtari,poeti talentuar Petraq Pali,i cili ishte në Sarandë.Kur shkova në Tiranë komunikova me mikun e dashur Myrteza Mara që të më njoftonte ardhjen e mikut të nderuar Petraq Pali në Vlorë.U nisa përsëri me gëzim herët në mëngjes nga Tirana për ta takuar në Vlorë shkrimtarin,poetin e talentuar Petraq Pali,të cilin e kisha takuar për herë të parë në 22 maj 2013 në Sheshin e Flamurit, disa ditë para se të pësoja sëmundjen në Tiranë.Në vitet nëpër spitale vazhdimisht më dërgonte mesazhe optimistë për të përballuar sfidat me operacionet.Me shumë dashamirësi më dërgonte krijimet e tij, të cilat i lexoja me shumë vemendje

Në këtë komunikim elektronik u njoha me historikun e babait të tij, intelektualin erudit,atdhetarin e personalitetin rilindas të arsimit Kombëtar Shqiptar ,Mësuesin e Merituar Janko LL Pali,që me veprimtarinë e veprën e tij dritëdhënëse jeton sot në pavdeksi.Respekti im për mikun e nderuar Petraq Pali ishte i shumëfishtë,sepse është shoku ngushtë fëminije,shkolle me krushkun tim të shtrenjtë Leonidha Dhrami.

U takova me mall me mikun e nderuar Petraq Pali, i cili me shumë dashamirësi shprehu gëzimin që po takoheshim në Vlorë,ku ai ka kaluar rininë dhe vitet aktive të jetës,të cilat në librat e botuara janë përshkruar me bukuri artistike e dashuri për Vlorën e bukur.Në fytyrën e tij rrezatohej bukuria e shpirtit të mirësisë,thellësia e mendimeve ndriçohej edhe në sy depërtues , që në komplelsin psikologjik të ndijimeve,përceptimeve,përfytyrimeve,gjykimeve e arsyetimeve ,me imagjinatën krijuese tregonin performacën e një intelektuali të talentuar me dy përvoja jete,më përvojën e jetës së vendlindjes Qeparo,e Vlorë dhe përvojën e jetës në vendin e bekuar të lirive USA,ku prej disa vjet jeton me familje.

U ulëm për të vazhduar bisedën në një lokal në hapsirat e trotuart të bulevardit ,ku midis dy intelektualëve të shquar vlonjat mikut të dashur,shkrimtari e poteti talentuar Luan Çipi me mikun e dashur shkrimtarin e poetin e talentuar Petraq Pali më rrethuaan me një dashuri vëllazërore të veçantë me shpirtin e tyre dashamirës që gëzoheshin që po jetoja me një zemër të huaj, e cila merrte nga buzëqeshjet e tyre dashurinë e vërtetë më se vëllazërore,sepse në periudhën e ashtuquajtur tranzicion dashuria vëllazërore është zbehur nga interesa egoiste për prona dhe me sinqeritet midis dy miqve unë u ndjeva kënaqësi për përvojën e tyre të jetës aktive..Në atë orë që qëndrova fiksuam edhe foton e përbashkët,e cila është kujtimi bukur i jetës sime të dytë që realizova endrrën time kur vuaja nëpër spitale të vija në Vlorë e të takoja miqtë e mi të dashur Petraq Pali e Luan Çipi. U sugjestionova kur isha para këtyre intelktuaëve të shquar vlonjat. Shkrimtari e poeti Luan Çipi më ka frymëzuar gjithmonë me energjitë e pashtreshme mendore krijuese dhe shpirtin dashamirës ndaj të gjithë intektualëve pa xhelozi,duke vlerësuar e përgjithësuar krijimtarinë e tyre letrare artsitike,por edhe të figura të shquara të Kombit Shqiptar duke i trajtuar me parimet kombëtare të pavarësisë,lirisë,pa dallime krahinore e vlerësimet e njëanshme të periudhës fatëkeqe ku lufta e klasave mohonte personalitete të kombit tonë se ishin armiq të ideologjisë komuniste titiste,staliniste,enveriste.

Me thjeshtësi e modesti miku dashur Luan Çipi mbjellë shumë dashuri njerëzore me sjelljen e tij shëmbullore,me krijimtarinë e larmishme letrare,artistike,histoike atdhetare,duke skalitur me daltën e kujtesës historike monumente shpirtërore të figurave të shquara kombëtare. Me poezinë tepër komunikuese me lexuesin përcjell mesazhe filozofike për të jetuar me dashuri me njëri tjetrin,në lagje,qytete, e kudo që jetojnë bashkkombësit shqiptarë nipë botë. Ndoshta me arithmetikë miku dashur Luan Çipi është në etapën e moshës së tretë,por me energji mendore krijuese e forcë shpirtërore është në moshën e rinisë. Zemra e tij pulson duke shpërndarë shumë dashuri njerëzore. Shpirti tij dashamirës më ngjan me shpirtin madhështor të një nëne të dashur që i do njëlloj fëmijët e saj. Edhe miku Luan Çipi i do të gjithë intektualët e miqtë e tij me shumë dashamirësi.

Në bar Rossi u takova me mikun e dashur Spiro Naqo.Ishja njohur në facebook, i cili më dërgonte mesazhe optimiste për të sfiduar sëmundjen. Në biseda te bar Rossi njoha shpirtin e dashamirësisë të mikut të nderuar Spiro Naqo që me shumë humanizëm të jashtëzakonshëm më shoqëroi me makinën e tij nëpër vizitat që kishja tek të afërmit e mi Ishte i papërtuar,i qeshur dhe tepër human.Me shumë kulturë qytetare komunikonte me embelsi e sinqeritet. Rrezatonte mirësi,dituri,e dashuri njerëzore. Në biseda mësova se është familje intektuale e talentuar.Vëllai tij Mina Naqo ka drejtuar me aftësi departamentin shkenor të arsimit të lartë në ministrin e arsimit e shkencës me titullin e merituar Profesor . Edhe miku nderuar Spiro Naqe është inxhinjer dhe me kulturë intelektuale letrare. Është dashamirës me të gjithë shokët e miqtë.Gëzohet për sukseset e miqve të tij poetë e shkrimtar duke ndjekur me vemendje botimet e tyre. Nga takimi parë që u bë në Vlorë në gusht shtator 2016 ka komunikuar vazhdimisht duke u interesuar për jetën time të dytë..

.

NË BAR “BOLONJA” SKELË VLORË ME SHKRIMTARË E KOLEGË

Në një mëgjez të bukur në bar “Bolonja”,atje ku perëndia ka krijuar bregdetin margaritar të Skelës Vlorë u takova me intektualët e talentuar vlonjat poetin shkrimtarin Myrteza Mara,poetin publicistin e talentuar Albert Abazaj, intelektualin e talentuar Shpresim Kasaj,me nipin tim të dashur,poetin e talentuar Hiqmet Mehmetaj dhe më ish nxënësen time shëmbullore Edlira Leonidha Dhima, vajza e kolegëve të mi të nderuar Leonidha Bebeka Dhima.

Mes fytyrave të qeshura në tavolinën me një sfond të bukur të kaltërsisë së detit dhe me aromën e jodit të detit isha i mrekulluar që rrethohesha me shumë dashamirësi nga miqtë e mi të mrekullueshëm, të cilët me sy të gëzuar shprehnin mirësi dhe dlirësi të zemrave të tyre për jetën time të dytë. Si në ëndëra e legjenda më dukej kur merrja frymë aty buzë detit me një zemër të huaj që miqtë e mi vlonjatë e pagëzuan me dashuri shqiptare.

Biseduam me shumë mall që fati na largoi nga atdheu,por kujtimet me miqtë e dashur vlonjat në këto takime të jetës sime të dytë ma sjellin atdheun edhe me endrra në gjumin e copëtuar në Nju Jork.Kudo vendlindjen,atdheun e mbartim me vete kudo që jetoojmë.Lakmia për para nuk të bënë të lumtur,por miqësia e sinqertë me dashuri të bënë të lumturohesh me kohën e tanishme dhe të jep optimizëm për kohën e ardhme.

U takova për herë të parë me intelektualin e talentuar Albert Abazaj, me të cilin isha njuhur në facebook ,në vitet që luftoja me sëmundjen e zemrës. Më dërgonte mesazhe duke më përshëndetur me shumë dashamirësi. Nëpërmjet mesazheve mësova që ishte nga Tërbaçi dhe nipi dajeshës sime të paharruar Asqeri Liçaj Beqaj, e cila u largua nga jeta në moshon e re.Intektuali talentuar Albert Abazaj bënë një jetë aktive krijues artistike me larmi botimesh. Me ndjenjën e atdhedashurisë derdh në vargje poetike bukurinë e shpirtit të tij për natyrën,shoqërin.Është një studjues e publicist me dimesione kombëtare duke hulumtuar,fakte e dokumeta historike për luftëtart e lirisë,për pavarësi,për pasurinë folklorike të këngës labe. Komunikon me shumë thjeshtësi,është modest duke pasyruar botën e tij të pastër shpirtërore. Motivi shpirtëror I zemrës së tij dashamirëse është të pasqyroj në botiime vlerat më të mira të intelektualve krijues vlonjat.

U takova pas shumë viteve në bar Bolonja për të dhuruar librin e kujtimeve me ish nxënësen shëmbullore Edlira Leonidha Dhima, Me shumë respekte erdhi e më takoi duke treguar edukatën shëmbullore të trashëguar nga prindër të mrekullueshëm Leonidha Bebeka Dhima, të cilët ishin kolegët e mi për shumë vite në qytetin e Selenicës.Kolegët Leonidha Bebeka Dhima ishin të përkushtuar për mësimdhënjen duke arsimuar breza të shumta nxënësish në disa dekada, Ata ishin modeli urtësisë,mirësisë.Kur e takova ish nxënësen Edlira Dhima,atë ditë të 7 shtatorit 2016 në bar Bolonja ndjeva emocione sikur takova edhe kolegun e mikun tim të paharruarin Leonidha Dhima, të cilin e ruaj në mendje dhe në shpirtin tim me respekte e mirënjohje se ishte dashamirësi jetës sime.E takova për here të fundit në vitin 2000 te shkolla Rilindja Vlorë dhe kam ndjerë shumë hidhërim për largimin nga jeta.

Bisedova me bijën shëmbullore Edlira Dhima të kolegve të mi Leonidha e Bebeka Dhima me dashamirësinë e prindit për fëmijën. U gëzova që intelektualja Edlira Dhima kishte shkëlqyer në studimmet universitare e pasuniversitare duke punuar pedagoge e shkollës së lartë. Me dashurinë e vajzave të mia e përgëzova si bëjn time për arritjet e saj dhe performancën e saj shëmbullore.Fiksuam edhe foton si kujtim i jetës sime të dytë.Me bisedat e përmalluara orët më ikën shumë shpejtë se më prisnin përsëri të bar Rossi miq të tjerë për tu dhuruar librin e kujtimeve.

ME INTELEKTUALIN E TALENTUAR SHPRESIM KASAJ 

U takova në Vlorë pas shumë viteve me kolegun e mikun e dashur Shpresim Kasaj.

E kam njohur në vitin shkollor 1970-1971 kur fillova punën mësues në shkollën e Armenit Vlorë.Mësuesi i talentuar gjuhë-letërsi Shpresim Kasaj,ishte i përkushtuar dhe i apasionuar për letërsinë ,ishte shumë kërkues në zhvillimin e orës së mësimit.Ishte shumë mikpritës e me shumë ambicje për jetën.E shikoja çdo ditë me veshje të bukur,serioz në paraqitjen para nxënësve,të cilëve me shumë pasion u mësonte konceptet kryesore gjuhësore e letrare. Autoriteti tij pedagogjik bazohej në aftësitë shkencore që zotëronte, në talentin e tij për mësimdhënie e mësimnxënie të suksesshme.Veç punës mësimore edukative me arritje të larta në kalueshmëri e cilësi.Shpresim Kasaj ishte studiues i apasionuar i albanologjisë e komunikonte vazhdimisht për problemet shkencore me akademikun Androkli Kostallari, me institucionet shkencore na sillte informacione shkencore ,të cilat i diskutonte me qartësi mendimi. Ai shkonte vazhdimisht në ekspedita studimore,tëcilat më vonë do t’i botonte me dinjitet në tregun e librit. Kur shkonim në shtëpinë e tij gjenim bujarinë e sinqertë. Familja e tij jetonte në kushte komode me shtëpi të rregullt,ku banonin edhe prindërit e tij, të cilët kishin gjithmonë kujdesin e djalit të tyre të vetëm.Shpresim Kasaj ishte edhe një prind i kujdeshëm për mirërritjen ,arsimimin e edukimin e fëmijëve të tij,të cilët ishin shumë të urtë,të zellshëm në mësime e me sjellje shëmbllore.Kisha ikur nga Armeni e punoja në qytetin e Selenicës.Kisha në gjimnaz djalin e Shpresimit,të cilin e kisha partnerë në orën e mësimit edhe në veprimtarite edukative.Ishte nxënës i heshtur me njohuri të qëndrueshme e me afftësi argumentuese në të gjitha temat mësimore. Kishte shpirtin e solidaritetit për të ndihmuar nxënësit e tjerë. Me thjeshtësinë e tij kishte fituar respektin e kolektivit të klasës e mësuesve.Vite më vonë ish nxënësi im Xhelal Shpresim Kasaj do të shkëlqente në studimet e larta duke punuar në institucionet e larta shtetërore të drejtësisë.

Kur banoja në Tiranë e takoja në ministrinë e drejtësisë , i cili edhe pse kishte mbingarkesë si avokat i shtetit,vinte e më respektonte në mënyrën më të sinqertë. Kur ishte krijuar shoqata “Armeni” me kryetar Shpresim Kasaj,kishte nisur botimin e gazetës Armeni, e cila u shpërndahej të gjitha familjeve armenase kudo që banonin. Edhe në Tiranë kishte kordinatorë të shoqatës “Armeni”, të cilët vlerësonin punën e përkushtuar atdhetare të studjuesit të apasionuar,kolegut tim të nderuar Shpresim Kasaj, i cili më kishte dërguar përshëndetje duke më nxitur të shkruaja kujtimet e mia për kohën që punova në shkollën e Armenit. E lexoja gazetën “Armeni” me shumë vemendje e çmallohesha me kujtimet që kisha për Armenin e armenasit.Dua të theksoj vlerate larta humnane shpirtërore të kolegut timShpresim Kasaj.Kur isha operuar nga zemra në spitalin e New Yorkut, e luftoja çdo orë për të mbijetuar, më erdhi një telefonatë nga Vlora. Sapo më dhanë telefonin për të folur dëgjova një zë të njohur i cili më emocionoi shumë. Ishte zëri i Shpresim Kasaj që me këmbëngulje kishte kërkuar adresën telefonit për të komunikuar me mua. E dëgjoja zërin e tij, e më dukej sikur isha në Vlorë. Vazhdimisht më merrte në telefon duke ndjekur ecurinë e jetës sime spitalore. Me shumë dashamirësi me zërin e tij më jepte kurajo e optimizëm për ta përballuar sfidën ndaj sëmundjes. 

 Është shkrimtar,publicist e studiues  dhe ka botuar si autorë dhe bashkautorë studime të rëndësishme.Në këto botime spikat me qartësi mendimi historik-filozofik i intelektualit të talentuar Shpresim Kasaj që me argumenta analizon ngjarje e figura të shquara të histories tonë kombëtare. Me idealet e atdhedashurisë bënë vlerësime duke i ilustruar me dokumeta arkivore që ndriçojnë të vërtetën.

Krahas jetës aktive në studime,krijimtari intelektuali Shpresim Kasaj bënë një jetë aktive fizike. Edhe pse banon në qytetin e Vlorës shkon vazhdimisht te shtëpia e vendlindjes në Armen,ku me energji fizike punon në tokën e parcelat e ullirit,ku siguron produkte bio.Me karakter të hekurt realizon synimet e objektivat e tij.

Me vullnet e guxim e sfidon moshën e tretë me punë të vazhdueshme studimore,krijuese,por edhe me punë fizike duke u rrethuar me dashurinë e familjes,të fëmijëve,nipërve e mbesave

DUKE DHURUAR LIBRIN KOLEGES SË NDERUAR LIZA XHAFERAJ TROQE

Pas shumë viteve takova në Vlorë kolegen shëmbullore Liza Xhaferaj Troqe, e cila rastësisht kishte parë të pallati ku banon kunatin tim duke shpërndarë librin tim të kujtimeve dhe ishte shprehur me shumë dashamirësi për kohën që kemi punuar në shkollën e Armenit. Ishte viti i pare i punës si mësuese në Armen dhe rrezatonte kulturë qytetare.Prindërit e saj fisnik kishin lindur fëmijë të zgjuar, të etur për dituri. Edhe pse babai saj ishte larguar nga jeta,kolegia shëmbullore Liza Xhaferaj ishte rritur dhe edukuar nga nëna e saj heroin që përballoi sfidat me luftën e klasave. Vëllezrit e saj ishin miqtë e mi në Selenicë, të cilët ishin të gjithë të talentuar. Edhe pse kishin pengesa nga diktatura komuniste, ata shkëlqenin në profesionet ku punonin.Vëllai madh Sabaudin Xhaferaj ishte piktori t