Statujat e Butrintit


1.

Statujat e Butrintit

Fatmir Terziu


Nuk e di nëse kishin kohë pulëbardhat

midis natës së fundit

dhe natës së re të ëndërronin parajsën ...

… një liqen qetësie

një qiell kristal ...

si gota që ngre dollinë e Triremës Joniane.


Lëre atë gotë të kujtesës!

Zbrit poshtë e më poshtë. Mos u ndal!

Lexo poezitë e poetëve

artin që i shndërron të gjitha këto net në ar,

lexo Agim Maton,

në memorjet e tij fëminore Thëllënza,

i jep gji

përmes dritës së argjendtë të asaj dhome,

një dhomë e veshur me xhevahiret e minutave dhe orëve

struket në kërkimet e Timo Mërkurit

e ti mëson në thellësi

mjeshtëritë e fjalës së bukur të këngës,

isos, Polifonisë,

e tutje me syrin e statujave

sytë ndalen tek Mjeshtri i gurit dhe i drurit.


Dhe flet me heshtjen e statujave.


Lërini duart tuaja të humbura në personazhet kalimtare të një

tastiere,

përhumbet Bardhyl Maliqi në psikologjinë e tyre

e bën diellin të luajë ende me qiellin në tetë të mbrëmjes.

Lëreni dritaren të hapur

në një mëngjes të veshur me mëngjesin

të pikturohet nga duart e Kostandin Voglit,

në kopshtet fqinje,

lëreni atë lule të punojë për t'ju servirur arkelologjinë,

dy kumtet e strukura tek Fjala,

në pallton e zbukuruar në një fushë bukurie

i mbjell Andrea Zarballa.


Çfarëdo që të mbetet, pak kohë

nuk do të harrohet kurrë ...