Shpresa Fundo Gjergji: Transformim

Transformim

Dikur fëmijë pa peshë mbi supe,

Dhe vitet rendin pa u ndal,

Kjo kohë e largët sa pranë po më duket,

Pyes veten: "a mbetet shpirti i ri, vallë?!"

Ky transformim me pemën më ngjan,

Ashtu si trungu që degët i hap...

Rritet e më e fort qëndron mbi tokë,

Nga filiz shndërrohet në një pemë të gjatë!

Më pas, era e stuhia e sprovuan,

E unë si kjo pemë, e fortë jam përkulur sa herë,

Jam lodhur me shpirt të coptuar...

Prapë si ajo kam qeshur kur ka shpërthyer pranverë!

Por kur papritur vitet janë ngrysur,

Si pemë e moçme, padashur jam ndjerë e tillë,

Mbi supe kjo peshë e tyre më ka kërrusur,

Shpirtit ka zënë rrënjë ky transformim!